ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိ…
အခန္း (၁)
ဇာတိ...
…ေျမလတ္ဟုေခၚေသာ ျမန္မာျပည္၏ အပူပိုင္းဇုန္ျဖစ္ေသာ မေကြးစီရင္စု၊
ယခုေရနံေခ်ာင္းခရိုင္အတြင္း ပ်ဥ္းမနား၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း
ရထားလမ္းတစ္၀က္ခန္႔တြင္ အပူပိုင္းဇုန္ ကုန္းေျမျပင္မ်ားျဖစ္ေသာ ႏွမ္း၊
ပဲႏွင့္ ၄င္းဆီမ်ားထြက္၍ ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္ အေတာ္တြင္က်ယ္ေသာ
ၿမိဳ႕ကေလးတစ္ၿမိဳ႕ရွိေလသည္။
…မီးရထားဘူတာအနီးအနားတြင္ မီးရထားဘက္မွေဆာက္ထားေသာ
အိမ္တန္းလ်ားမ်ားႏွင့္ ပြဲစား ကုန္သည္ဆိုင္မ်ား အနည္းငယ္ ရွိေလသည္။ ဘူတာ၏
၀ဲယာပတ္လည္တို႔တြင္ ေျမပဲႏွမ္းခင္း တို႔ရွိေလသည္ ။ ထိုယာခင္းမ်ားမွ
ေက်ာ္လြန္၍ အေရွ႕စူးစူးသို ႔ၾကည့္လွ်င္ ေရးေရး ထင္ေသာ ေတာင္တန္းမ်ား ကို
ေနာက္ က ခံကာ ေတာရေက်ာင္းႏွင့္ ကမၼ႒ာန္း ထိုင္သူတို႔၏ ဂူလိုဏ္မ်ား ကို
ေတြ႔ႏိုင္ေပ သည္။ ထိုဂူ၏ အေနာက္ေျမာက္ယြန္း ကိုက္ေလးရာခန္႔ေပၚ၌
“ခေပါင္းကုန္း” (သို႔မဟုတ္) န-က်ားကူးေခၚေသာ အိမ္ေျခ တစ္ရာခန္႔ရွိ
ရြာကေလးရွိေလသည္။ ယင္းေခ်ာင္းဟုေခၚေသာ သဲေခ်ာင္းႀကီး၏ တစ္ဖက္ကမ္း
(အေနာက္ဘက္ ကမ္း)၌ကား ယာခင္း၊ လယ္ကြင္းျပင္ မ်ားႏွင့္ ဥယ်ာဥ္အခ်ဳိ႕ကို
ေတြ႔ရေပသည္။ ထိုမွ လြန္လွ်င္ ေတာင္ကုန္းက်က်ေနရာတြင္ အေရွ႕ဘက္မွ
တာေျမာင္းခံထားေသာ အိမ္ေျခ (၂၀၀)ခန္႔ရွိ ရြာတစ္ရြာ ရွိေလသည္။
…ရြာ၏ ေျမာက္ဘက္တြင္ကပ္လ်က္ (ေရွးလူႀကီးမ်ားေျပာသလို) ေလာကဓာတ္
ျမန္မာ အထက္တန္းသင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း ရွိေလသည္။ ထိုမွ
ယာတစ္ခင္းအလြန္တြင္္ (၅)ရက္ တစ္ေစ်း ဖြင့္ရာ ေစ်းပိုင္း ရွိေလသည္။
ထိုမွလြန္လွ်င္ ပုလိပ္ဂါတ္တန္းလ်ားမ်ားရွိေလ သည္။ ထိုအနီးတြင္
စာတိုက္ရွိေလသည္။ ထို စာတိုုက္ႏွင့္ အေနာက္ေျမာက္ေစာင္းေစာင္း
မလွမ္းမကမ္းတြင္ အိမ္ေျခ(၁၅၀)ခန္႔ ရြာ တစ္ရြာ ရွိျပန္ေလသည္။
...စာတိုက္ႏွင့္ ေရွ႕တည့္တည့္ ေပတစ္ရာႏွင့္ ေျမတလင္း ေျပာင္ေျပာင္ကို
ေက်ာ္လြန္၍ ကိုက္(၁၀၀)ခန္႔ အကြာတြင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းႏွင့္ကပ္၍
ၿမိဳ႕အုပ္ရွိ၏။ ထိုဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ ဆက္၍ ေထာင့္မွန္(Right Angle)က်ကာ
(၁၅)ေပခန္႔ျမင့္ေသာ အုတ္တံတိုင္း ႀကီး ေလးဘက္ ေလးတန္ ၿခံရံ လ်က္
ေစတီငယ္မ်ားအလယ္တြင္ ေရႊေရာင္တစ္ေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ေနေသာ ေစတီေတာ္ႀကီး
တစ္ဆူႏွင့္ သပ္ရပ္ခမ္းနားေသာ ဇရပ္၊ တန္ေဆာင္း၊ ေက်ာက္ကုန္းမ်ားရွိေလသည္။
ထိုမွ ေျမာက္ဘက္ မလွမ္းမကမ္း တြင္ကား အိမ္ေျခ(၁၀၀)ေက်ာ္
ရြာတစ္ရြာရွိျပန္ေလသည္။ ထိုရြာမ်ားအနက္ ရြာႀကီးသဖြယ္
အိမ္ေပါင္း အမ်ားဆံုးႏွင့္ ဆိုင္ကႏၷား အေတာ္အတန္ရွိ၍ စာေရး၊ စာခ်ီ၊
ၿမိဳ႕အုပ္၊ ေရွ႕ေန၊ ကုန္သည္ မ်ားေနၾကေသာ ရြာကား ဆိုခဲ့ၿပီးသည့္ သဲေခ်ာင္းႀကီး
အေနာက္ဘက္ကမ္း ေတာင္ကုန္းေပၚတြင္ တည္လ်က္ ရွိေသာ ရြာပင္ျဖစ္ေလသည္။
ထိုရြာကို နတ္ေမာက္ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ေတာင္ရြာဟူ၍ လည္းေကာင္း ေခၚၾကေလ သည္။
ထိုရြာကို သမိုင္းစာအရကား “ပီဠိယကၡမင္း” တည္ေထာင္သြားသည္ဟု ဆိုေလသည္။
…သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္၏ေဘး မွတ္တမ္းအရကား ပုဂံေခတ္ အေနာ္ရထာမင္းေစာ
အခ်ိန္အခါေလာက္တြင္ ထိုရြာကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ သည္ဟု မွတ္သားဖူးသည္။
ထိုရြာ၏ ေျမာက္ဘက္စြန္း၌ တစ္ရြာလံုးရွိ အိမ္၀ိုင္း မ်ားအနက္ အက်ယ္ဆံုး
အိမ္၀ိုင္းႀကီးထဲတြင္ ဧရာမ အိမ္ႀကီး ရွိေလသည္။ မူလက ဆင္တစ္ရပ္ခန္႔
၀င္ႏုိင္ေအာင္ျမင့္၍ အေဆာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေသာ္လည္း ထိုအခါက
အေတာင္(၈)ေတာင္ခန္႔မွ်သာ ရွိေတာ့ သည္။ အိမ္အျမင့္မွာလည္း (၃)ေပခြဲခန္႔သာ
ရွိေတာ့သည္။ ထိုအိမ္ႀကီးကား ေရွးျမန္မာ မင္း လက္ထက္က နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕၊
ၿမိဳ႕သူႀကီးအိမ္ပင္ျဖစ္ေလသည္။
…ယခုကား အိမ္မရွိေတာ့ၿပီ။ ထိုအိမ္ ေနာက္ေဖးေဆာင္ငယ္တြင္ ကၽြႏု္ပ္အား
ဖြားျမင္ခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေမြးဖြားစဥ္အခါက ကၽြန္ေတာ္တို႔
နတ္ေမာက္သို႔ မီးရထားလမ္း မေပါက္ေသး။ သို႔ေသာ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကား ထားၿပီး
ျဖစ္ေလသည္။ ယခုအခါကဲ့သို႔ အနည္းငယ္မွ် ၿမိဳ႕မဆန္ဘဲ ေတာရြာစု ႀကီး တစ္ရြာမွ်သာ
ျဖစ္ေလသည္။ နံနက္ ညေနခင္းမ်ားတြင္ ခေလာက္သံ တေဒါင္ေဒါင္၊ ေန႔လယ္ေန႔
ခင္း မ်ားတြင္ ရက္ကန္းသံ တခၽြင္ခၽြင္ႏွင့္ ၾကားရတုန္းပင္ ရွိေလသည္။
…အခ်ိန္ကား (၁၉၁၅)ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလျဖစ္၍ ပထမကမၻာစစ္ႀကီး၏ ဒုတိယႏွစ္ထဲတြင္
ျဖစ္ေပသည္။ ထိုအခ်ိန္ ထိုအခါကား ဂ်ာမဏီ သည္ ေရငုတ္သေဘၤာမ်ားျဖင့္
ၿဗိတိသွ်ေရတပ္တို႔အား အႀကီးအက်ယ္ ဒုကၡေပးေနသည့္ အခ်ိန္အခါ ျဖစ္ေလသည္။
အေနာက္ စစ္မ်က္ႏွာျပင္ဟုေခၚေသာ ျပင္သစ္ႏွင့္ ဂ်ာမဏီတို႔
စစ္ခင္းရာမ်က္ႏွာ၌ကား ပထမအႀကိမ္ တိုုက္ပြဲႀကီးမ်ားမွာ မၿပီးမဆံုးႏိုင္ေသာ
ေသာင္ မတင္ေရ မက် ေရွ႕မတိုး ေနာက္မဆုတ္ အေျခအေနပင္ရွိေလသည္။
အေရွ႕မ်က္ႏွာျပင္ဟုေခၚေသာ ရုရွားစစ္ခင္းရာမ်က္ႏွာမွာကား မဆူးရိရာႏွင့္
၀ါဇနစ္ဇူစစ္ပြဲႀကီးမ်ား ျဖစ္ပြားလ်က္ ရွိၾကေလသည္။ ထိုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ
(၁၃)ရက္၊ (၁၂၇၆) ခု၊ တေပါင္းလဆန္း (၁)ရက္၊ စေနေန႔ နံနက္လင္းအားႀကီး
အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ လူ႔ျပည္သို႔ ပထမဦးဆံုးေရာက္ရွိ လာခဲ့ရေပသည္။
…ေဖေဖာ္၀ါရီ(၁၃)ရက္ကား နာမည္ေက်ာ္နကၡတ္ေဗဒင္ဆရာႀကီးကီရို၏
ေျပာၾကားခ်က္အရဆိုလွ်င္ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္၏ အစိုးရထီးနန္း တို႔ကို
ၿဖိဳဖ်က္ႏိုင္စြမ္းေသာ သူမ်ားကို ေမြးဖြားတတ္ေသာ ဇာတာ ဟု ေဟာထားေလသည္။
ထိုေန႔တြင္ ေမြးဖြားေသာ ကၽြန္ေတာ္မွာ သူပုန္ေလာင္း ကေလးျဖစ္သည္ကို ထိုအခါက
မည္သူမွ် ထူးထူးျခားျခား ထည့္သြင္းစဥ္းစားျခင္း မျပဳခဲ့ၾကေခ်။
…ကၽြန္ေတာ္ေမြးဖြားသည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ္၏ဇာတာအမည္မွာ
(ထိန္လင္း)ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အထက္ အစ္ကို ကိုေအာင္သန္းႏွင့္
နာမည္လိုက္ေအာင္ ေအာင္ဆန္းဟု ေခၚတြင္ခဲ့ေလသည္။
…ေမြးဖြားစဥ္က ကၽြန္ေတာ္မထူးဆန္းလွေသာ္လည္း ထိုင္ႏိုင္ထႏိုင္ေသာ
ကေလးဘ၀မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္ သည္ ထူးျခားခဲ့သည္။ ခြက်ခဲ့သူျဖစ္ခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ စကားမေျပာ တတ္ရကား … လူႀကီးမိိဘမ်ားမွာ
ဆြံ႔အ၍ပင္ေနသလားဟု စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကခဲ့ေလသည္ဟု သိရေလသည္။ အနာအဖ်ား ထူသည္။
အစားၾကဴးသည္။ အမဲသား၊ ငါးကို အလြန္ႀကိဳက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏မိခင္ ေစ်းသြားရာ
ရံဖန္ရံခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ီ၍ သြားေလသည္။ တစ္ခါေသာ္ အမဲသားစိမ္းကို
အတင္းလု၍ စားမည္ျပဳသည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္မိိခင္ကျပန္၍ ေျပာျပသျဖင့္ သိရေပသည္။
လူရိုင္းဘ၀က ကၽြန္ေတာ္လာသလားမသိ။ ယေန႔အထိ လူရိုင္းသေဘာမ်ဳိးေန ခ်င္သည့္
စိတ္ထားမ်ား ရွိသည္။ ရံဖန္ရံခါ လူယဥ္ေက်းမ်ားႏွင့္ အသားမက်ခဲ့ေခ်။
မ်က္စိေနာက္ျမင္ျပင္းကပ္လာသည္။ ထိုအခါ လူ ယဥ္ေက်း မ်ားႏွင့္ ငါလူရိုင္းဟု
ဇာတိခြဲပစ္ခ်င္သည့္စိတ္မ်ားရွိသည္။ လူရိုင္းကား ၾကမ္း၏။ ခက္ထန္၏။ သို႔ေသာ္
ျဖဴေျဖာင့္၏။ တည္ၾကည္၏။ လြတ္လပ္၏။ က်န္းမာ၏။ သန္စြမ္း၏။ ငါ့ျမင္း ငါစိုင္း
ေညာင္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳက္၏။ ကၽြန္ေတာ့္၏စိတ္တြင္
အင္မတန္စိုေျပ လတ္ဆတ္ေသာဘ၀ဟု ယူဆသည္။ ဗမာျပည္ရွိလူသည္ လူရိုင္းမ်ဳိးဘ၀
ေရာက္ခ်င္ေရာက္သြား ပါေစ လြတ္လပ္ခ်မ္းသာစြာ ေခါင္းေဆာင္ေနႏိုင္ၿပီဆိုလွ်င္
မလြတ္လပ္ေသာ လူ႔ယဥ္ေက်းဘ၀ထက္ ကၽြန္ေတာ္အဆတစ္ရာ ႀကိဳက္သည္။ ႏွစ္သက္သည္။
စိမ္းလန္းစိုေျပ က်ယ္ျပန္႔ေသာ လြင္ျပင္ရိုင္းေပၚတြင္ လက္ပန္း ေပါက္ခတ္၍
လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ျမဴးတူး ေအာ္ဟစ္ေနလိုသည္။
…ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အတီးအမႈတ္၊ အကအခုန္ အေတာ္၀ါသနာပါ၏။ အထူးသျဖင့္
ဆိုင္းတီး အေတာ္ ၀ါသနာ ပါသည္။ စားပြဲျဖစ္ေစ ေခါက္စရာေတြ႔လွ်င္
အၿမဲေခါက္ေလ့ရွိရာ ကၽြန္ေတာ္၏လက္မွာ ယေန႔တိုင္ အခ်ိန္မွန္မွန္လက္ေရ
ကြာက်ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္အနည္းငယ္ ႀကီးျပင္းလာ သည္ႏွင့္
လူႀကီးမိဘမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္အား အတီး အမႈတ္ ၀ါသနာကို ခြင့္မျပဳ။
နဂို၀ါသနာမဟုတ္၍ လားမသိ။ ယခု ဤစိတ္မ်ဳိးေပ်ာက္ျပယ္သေလာက္ရွိခဲ့ၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ကား ငယ္ငယ္ကေလးက ယေန႔တိုင္ လူေရာ၊ စိတ္ေရာ
ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည္ဆိုသည့္အခ်က္ကို နားမလည္ခဲ့။ နားလည္ရန္လည္း မႀကိဳးစားခဲ့။
ႀကိဳးလည္း မႀကိဳးစားခ်င္။ ကၽြန္ေတာ္ကား စကားအေျပာအဆို မဖြယ္ရာ မယဥ္ေက်း။
အသက္(၈)ႏွစ္ ထဲ ေရာက္၍ ေက်ာင္းစေနသည့္အခါ၌ပင္ ဘုန္းႀကီးကို
ဘုန္းႀကီးစကားျဖင့္ မေလွ်ာက္တတ္။ အမူအရာလည္း ၾကမ္းသည္။ အလုိက္လည္းမသိ။
ညစ္လည္းညစ္ပတ္သည္။ ကိုယ့္စည္းကမ္းဟူ၍လည္း တစ္ခုမွမရွိ။
အသက္ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ တိုင္ေအာင္ အိပ္ရာတြင္ ေသးပါ၏။ မီးဖိုကို ညည
ရွစ္ခိုး၍ “အရွင္စဖိုည၊ ကၽြန္ေတာ္မေန႔” ဆိုခဲ့ ရသည္ကို အမွတ္ရ ေသးသည္။
အသက္(၁၅)ႏွစ္ ထဲေရာက္သည့္ အခါ၌ပင္ အျခားအရပ္ အိမ္တစ္အိမ္ တစ္ညေသးပါဖူးသည္။
…ထိုအခါကား ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕၊ အမ်ဳိးသားအထက္တန္းေက်ာင္းမွ
ေျခာက္တန္းေအာင္၍ ခုႏွစ္တန္းအ၀င္ ေက်ာင္း အျပန္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏
အစ္ကိုအႀကီးဆံုးမွာလည္း ၄င္းႏွစ္တြင္ ဘီအက္စ္စီ သခ်ၤာ ဂုဏ္ထူးတန္းကို
ေအာင္ခဲ့၍ ေရနံေခ်ာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းတြင္
မိမိေက်ာင္းေဟာင္းျဖစ္သည့္ အတိုင္း ေက်ာင္းဆရာ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ရန္
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူပင္ လုိက္ပါ လာေလသည္။ ထိုအခါ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕သို႔
နတ္ေမာက္မွ သြားသည့္နည္းမွာ ေတာင္တြင္းႀကီးသို႔ ရထားစီး၊ ေတာင္တြင္းႀကီး မွ
မိေက်ာင္းရဲ သို႔ ကားစီး၊ မိေက်ာင္းရဲမွ ေရနံေခ်ာင္းသို႔ သေဘၤာစီး၊
သို႔မဟုတ္လွ်င္ မေကြးသိ႔ု ဘတ္စ္ကားစီး၊ မေကြးမွ သေဘၤာစီးရေလ သည္။
ႏွစ္ရက္ၾကာေလသည္။ ေနာက္၌ ကား ေက်ာက္ ပန္းေတာင္း မွ တစ္ဆင့္ မီးရထားတစ္တန္၊
ေမာ္ေတာ္ကား တစ္တန္သြား၍ ေရနံေခ်ာင္းသို႔ ေန႔ခ်င္းေပါက္ ေလသည္။ ထိုႏွစ္တြင္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေကြးမွတစ္ဆင့္ သြားၾကသည္။ မေကြးၿမိဳ႕တြင္ အပ်ဳိေပါက္စ
ခပ္ေခ်ာေခ်ာ မိန္းကေလးရွိေသာ အသိအိမ္တြင္ တည္းခိုၾက သည္။
လူပ်ဳိေပါက္စျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္မွာ သူစိမ္းတစ္ရံဆံ အိမ္တြင္ မေနတတ္။
အထူးရွက္တတ္သည္။ မိန္းကေလးႏွင့္ဆိုလွ်င္ သာ၍ပင္ရွက္တတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ထိုည အိပ္ခါနီး ရွက္လြန္း၍ ေသးမေပါက္မိ။ ညအိပ္သည့္အခါ မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ
ေသးပါေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါၿပီးမွ သိေလသည္။ ဤမွ် ကၽြန္ေတာ္ မသိမ္ေမြ႔။
…ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ အငယ္ဆံုးျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္စံခ်ိန္ႏွင့္ ၾကည့္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ အလုိလိုက္
ခံရဆံုးျဖစ္၏။ အဆိုးဆံုးဟုလည္း အိမ္နီးနားခ်င္းပါမက ရြာနီးနားခ်င္းပါ
အသိအမွတ္ျပဳခံရ၏။
…ကၽြန္ေတာ္၏အထက္ အစ္ကို ကိုေအာင္သန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ အသက္(၃)ႏွစ္ခြဲ၊
(၄)ႏွစ္မွ်ကြာ၏။ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ကား ငယ္ငယ္က ရန္ျဖစ္ဖက္ျဖစ္၏။ သူက
လက္ျမန္၏။ ကၽြန္ေတာ္က အားႀကီး၏။ မခ်ိန္မဆ လက္လြတ္စပယ္လုပ္ခဲ့၏။ သူက ႏု၏။
မင္းသားက်ခ်င္၏။ ကၽြန္ေတာ္က ၾကမ္း၏။ သူသည္ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္မွစ၍
သပ္ရပ္၏။ အစားဆိုလည္း အစားတိုင္း မစား။ စားေသာက္ေန သည့္အခါ
အစာေျမႀကီးေပၚသို႔ က်သြားလွ်င္ သူသည္ မစားေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္က ဖုတ္ဖက္ခါ၍
စားႏိုင္လွ်င္ စား၏။ သူက အ၀တ္မ်ားကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္တတ္၏။ သူသည္
ေျမႀကီးၾကမ္းမ်ားေပၚတြင္ မည္သည့္ အခါမွ တံုးလံုးမလဲွ။ ကၽြန္ေတာ္က
ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လွဲဖူး၏။ သူက ပါး၏။ လ်င္၏။ ကၽြန္ေတာ္က ထူ၏။ ေအး၏။
…ကၽြန္ေတာ္၏ ၿမိဳ႕ကား ရြာသာသာ ေတာအရပ္ပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က
ယခုထက္ပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရပ္မွာ ေတာက်၏။ ထိုအခါ ကလီဖားေခၚ ဆံပင္ညွပ္ကုလား
တစ္ေယာက္တစ္ေလသာရွိ၏။ သို႔ျဖစ္ရာ ၄င္းကလီဖားမွာ လက္မလည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား
ကတံုးရိတ္ရန္၊ တစ္ခါတစ္ခါ ရိတ္္တတ္သည့္ အိမ္နီးခ်င္းတို႔ကုိ ခိုင္းရေလသည္။
တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖခင္ကိုယ္တိုင္ ရိတ္ေပးေလသည္။
…ကၽြန္ေတာ္၏ဖခင္မွာ ယခုကြယ္လြန္သည္မွာ (၁၅)ႏွစ္ေက်ာ္ေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္၏
ဖခင္သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အမူအရာမွာ အေတာ္ဆင္သည္။ တစ္ေန႔ေန၍
စကားတစ္ခြန္းမေျပာ။ မ်က္ႏွာထားဆိုး၏။ ဆိုးသည့္အထဲ ေက်ာက္ေပါက္မာမ်ားလည္း
ရွိ၏။ ေလာကြတ္မရွိ။ ဟန္မရွိ။ ဘာသိဘာသာေနတတ္၏။ အကိုင္အတြယ္၊ အသြားအလာ၊
အမူအရာ ၾကမ္း၏။ ျငင္းမိလွ်င္ ေလွ်ာ့မေပးတတ္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ႏွလံုးက
အထူးေျဖာင့္စင္း၏။ စကားတည္၏။ အပိုမေျပာ။ ထို႔ေၾကာင့္ေရွ႕ေန
စာေမးပြဲ၀င္ ထားေသာ္လည္း ေရွ႕ေနလိုက္၍စားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိ။ ယာလုပ္၊
ကုန္ကူး၊ ေငြေခ်း၍သာ စီးပြား ျဖစ္သည္။ စီးပြားျဖစ္ျခင္းမွာလည္း
ကၽြန္ေတာ္တို႔မိခင္၏ ဒိုးတူေပါင္းဖက္ကူညီမွဳေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ေလသည္။
…ကၽြန္ေတာ္တို႔အား အျခားသူတစ္ဦးဦးက ေခါင္းရိတ္ေပးလွ်င္ အင္မတန္
ညင္သာ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဖေဖ က ဓား မထက္တထက္ ကို ေကာင္းေကာင္းမေသြးပဲ
အတင္းတြန္းခ်၍ ရိတ္၏။ အထူးပင္ ေခါင္းရည္နာ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္
၄င္းေခါင္းရိတ္မည့္အခါကို ရြံ႕၏။ တြန္႔၏။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းရိတ္သည့္အခါတိုင္း
ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုက အၿမဲငို၏။ ငိုတိုင္း ေခါင္းပုတ္ခံရ၏။ ကၽြန္ေတာ္က မငို၊
ႀကိတ္ခံ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခါင္းပုတ္ လြတ္၏။ ကၽြန္ေတာ္၏အစ္ကိုကား စိတ္ျမန္၏။
…ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ရွိသည့္အနက္ ဒုတိယအစ္ကိုႀကီးသာလွ်င္
စိတ္ရွည္၍ သိမ္ေမြ႔၏။ တစ္သက္လံုး မည္သူႏွင့္မွ် ရန္မျဖစ္ဖူး။ ကၽြန္ေတာ္ကား
စိတ္ရြတ္၏။ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုကား သူမ်ား အေျပာ မခံ ၊ သူကသာ ဦးေအာင္ ေျပာခဲ့၏။
ကၽြန္ေတာ္ကား သူမ်ားအေျပာသာခံရ၏။ ေျမွာက္လို႔ ေျမွာက္မွန္းမသိ ။ ေျခာက္လို႔
ေျခာက္မွန္းမသိ။ ထံုေပေပ အလြန္ႏိုင္၏။ တစ္ခါေသာ္ (၁၀)မိုင္ခန္႔ အကြာ
ရြာတစ္ရြာသို႔ ကၽြန္ေတာ္၏ မိဘမ်ားႏွင့္ လိုက္သြား၍ သူႀကီးအိမ္တြင္
တည္းခိုေနစဥ္ ထိုရြာမွ ရြယ္တူေလာက္ကေလး တစ္ေယာက္ က ကၽြန္ေတာ့္အားေျမွာက္၍
“ဗိုလ္ႀကီး” “ဗိုလ္ႀကီး” ဟုေခၚရာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ်ားစြာ
သေဘာက်ကာထန္းလ်က္ျဖဴဆုပ္ ေတြ ေခၚ တိုင္း ေပး ခဲ့သည္။
…ကၽြန္ေတာ္သည္ လိမ္လည္ေလ့မရွိ။ လိမ္လိုေသာ္လည္း မလိမ္တတ္။
ခဏခ်က္ခ်င္း ပင္ ေျဖာင့္ ခ်က္ေပး၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနသည့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ
ဥပုသ္ေန႔တိုင္း ပိတ္၏။ သို႔ေသာ္ ေယာက္က်ားေလး မ်ား မွာ ဥပုသ္ေန႔ပင္ျဖစ္
ေသာ္လည္း ေက်ာင္းသို႔သြားရ ၍ ေရခပ္၊ ျမက္ႏုတ္ လုပ္ရသည္။ အလုပ္မရွိလွ်င္လည္း
ေက်ာင္းမွာပင္ေနရသည္။ တစ္ေန႔ေသာ္ ေန႔ခင္းတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား အလုပ္မရွိ၍
“အလုပ္မရွိလွ်င္ အိပ္ေနၾက၊ မကစားၾကနဲ႔” ဟု ဘုန္းႀကီးက အမိန္႔ရွိေလသည္။
အားလံုးေက်ာင္းသားမ်ားအား “မအိပ္ခ်င္ဘူးလား” ေမးသည့္အခါ
မအိပ္ခ်င္ၾကေသာ္လည္း အိပ္ခ်င္သည္ဟု ဘုန္းႀကီးအလိုက် ေလွ်ာက္ၾက၏။
ကၽြန္ေတာ့္အား ဘုန္းႀကီးက “ေအာင္ဆန္းေရာ မအိပ္ခ်င္ဘူးလား” ဟု
အထူးတလည္ေမးရာ ကၽြန္ေတာ္က “မအိပ္ခ်င္ပါဘုရား” ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ရာ
ဘုန္းႀကီးမွာ ၿပံဳး၍ ေနေလေတာ့သည္။
…ကၽြန္ေတာ္သည္ ငယ္စဥ္က ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္ကပ္၍ မွဳိင္ေတြကာ စဥ္းစား၍
ေနေသာ္လည္း ေနတတ္သည္။ ကေလးႏွင့္မလိုက္။ အမ်ားအားျဖင့္ ဣေျႏၵႀကီးသည္။
ကစားခုန္စား မ်ားစြာ မေလ့က်င့္။ သို႔ေသာ္ ကစားသည့္အခါ ၾကမ္းတမ္းသည္။
ၾကမ္းတမ္းေသာ ကစားနည္း မ်ဳိးကိုမွ ႏွစ္သက္သည္။ တြတ္ထိုးျခင္း၊
က်ည္းသားရိုက္ျခင္း စသည္တို႔ကို ၀ါသနာပါသည္။ ျခင္းလံုးခတ္ျခင္း ကို မႀကိဳက္။
ရြရြလုပ္ရေသာအလုပ္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မျဖစ္။ အခ်ဳပ္ဆိုလွ်င္
ကၽြန္ေတာ္၏ ကေလးဘ၀မွာ ခ်ီးမြမ္းစရာ အလြန္နည္း၏။ ညစ္ပတ္ေပေရ
လွ်ဳိေျမာင္ေခ်ာက္ေစာင္းကဲ့သို႔ အဖုအထစ္ အျပစ္အနာအဆာ မ်ားသည္။
စိမ္းလန္းစိုေျပ ညီညာေသာ ျမက္ခင္းသဖြယ္ ရႈခ်င္စဖြယ္ မဟုတ္ေပ။
အသက္(၁၀)ႏွစ္ခန္႔ အထိ အနာေရာဂါႏွင့္ ကင္းသည္ဟူ၍မရွိ။ ေသလုမတတ္
အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖစ္ဖူး၏။ ၀ဲနာ အႀကီးအက်ယ္ သံုးလေက်ာ္စြဲ၏။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ငါက်န္းက်န္းမာမာ အၿမဲေနရပါမည္နည္းဟု တမ္းတမိ၏။
…ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုကေလးဘ၀ကပင္ သူပုန္စိတ္ထားရွိေလသည္။
အႀကံႀကီးသူျဖစ္ေလသည္။ (ျမန္မာျပည္ကိုအဂၤလိပ္လက္မွ ျပန္ရရန္
သူပုန္ထနည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို စဥ္းစားစိတ္ကူးခဲ့ေလသည္။ တစ္ခါတစ္ရံလည္း
ဟုတ္တိပတ္တိ စိတ္ကူး၏။ တစ္ခါတစ္ရံလည္း ျပဒါးရွင္လံုုး စသည္တို႔ကို
ရွာေဖြလိုေသာ စိတ္မ်ား ေပၚေပါက္၏။ ျပဒါးရွင္လံုး စေသာ အစြမ္းမ်ားျဖင့္
ျမန္မာျပည္ကို ကယ္တင္လို၏။) ကၽြန္ေတာ္ ရန္မျဖစ္တတ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္
သတၱိထူးခၽြန္သူဟု မဆိုႏိုင္။ ငယ္ငယ္က သရဲသေစၦ အလြန္ေၾကာက္တတ္သည္။
ရန္ျဖစ္ခဲ၏။ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုကား ရန္ခဏခဏျဖစ္၏။ ဦးေအာင္ရိုက္ႏွက္၍
အိမ္ေျပးလာခဲ့၏။
...သို႔ႏွင့္ မၾကာမၾကာ အတိုင္ခံရ၍ မိဘမ်ား အရိုုက္ခံရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ကား
ဤကဲ့သုိ႔ မျဖစ္ဖူး။ ရန္တစ္ခါသာ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ဖူး၏။ ထိုအခါ
လူခ်င္းထိုးသတ္ပုတ္ခတ္စဥ္၌ကား ကၽြန္ေတာ္က ႏိုင္၏။ လူခ်င္း ဖ်န္ေျဖ သည့္အခါ
မေရွာင္မတိမ္း ထံုေပေပေနသျဖင့္ ခံုဖိနပ္ႏွင့္ အေပါက္ခံရ၍ ေခါင္းေပါက္ဖူး၏။
ထိုအခါမွ ကၽြန္ေတာ္၏ ရန္ျဖစ္ဖက္ကို လိုက္ေလရာ ေခါင္းမူး၍ မမီ။
ထိုလိုက္သည့္အခ်ိန္ကား သတၱိေကာင္းပါ ၏။ ေခါင္းမူးလာ၍ ေခါင္းစမ္း ၾကည့္၍
ေသြးေတြျမင္သျဖင့္ ေခါင္းေပါက္မွန္းသိေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ငိုေလေတာ့သည္။
သတၱိေခသြားေလေတာ့သည္။ ရြယ္တူကေလးခ်င္းမ်ားေပၚတြင္ တစ္ခါတစ္ေလ
အႏိုင္က်င့္ခ်င္သည့္စိတ္ကား ရွိသည္။
…တစ္ခါတြင္ကား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေနစဥ္ ၾကက္ေတာင္ရိုက္ကစားျခင္းမွ
ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ရာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ထိပ္ေပါက္၏။ သို႔ျဖစ္၍
ထိပ္ေပါက္ခံရေသာ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားက ဘုန္းႀကီးအားေလွ်ာက္ရာ ဘုန္းႀကီးက
ဤကစားနည္းမ်ဳိးကို အားလံုးေက်ာင္းသားမ်ား
ေက်ာင္း၀င္း အတြင္းမွာေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျပင္မွာေသာ္ လည္းေကာင္း မကစားရဟု
ပညတ္ေလသည္။ ထိုပညတ္ခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ညီအစ္ကို၀မ္းကြဲမ်ားက သေဘာမက်
သျဖင့္ အာဏာဖီဆန္ကာ ရြာထဲတြင္ ကစားေလေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကစားေနသည္ကို
အျခားေက်ာင္းသားတစ္ဦး ႏွစ္ဦးက ျမင္၍ ဘုန္းႀကီးထံသြားေရာက္
တိုင္တန္းေသာအခါ ဘုန္းႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္မိခင္ႏွင့္ ဦးေလးမ်ားကိုပါ ေခၚ၍
၄င္းတို႔ေရွ႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ျပင္းထန္စြာ ရိုက္ႏွက္ေလေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္မွာ ပထမ ႀကိတ္ခံေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတၱိမေကာင္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ
ငိုေလေတာ့သည္။
…ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုသို႔ သြားေရာက္တိုင္တန္းသူ ေက်ာင္းသားကို ယေန႔တိုင္
အခဲမေက်ခ်င္လွ။ ဤကဲ့သို႔ အလုပ္ပို ေမတၱာကို မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရ
အထက္လူႀကီးအား တိုင္ျခင္းေတာျခင္းကို ငယ္ငယ္ကေလးကစ၍ ယေန႔တိုင္ ကၽြန္ေတာ္
အထူး စက္ဆုပ္လွသည္။ ယခုေခတ္သစ္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား
ဤအက်င့္မ်ဳိးကို အားမေပးဘဲ ေဖ်ာက္ေစသင့္ ေလသည္။ ဤအက်င့္မ်ဳိးကား
အက်င့္ယုတ္ျဖစ္ေလသည္။
…ကၽြန္ေတာ္တို႔မိဘကား ပစၥည္းဥစၥာအေတာ္အသင့္ရွိ၍ ေၾကြးရွင္ၿမီရွင္ျဖစ္ရာ
ဆင္းရဲသားအမ်ားအျပားႏွင့္ ဆက္ဆံရ ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မိခင္မွာ
ဓနရွင္ကေလး အတန္းအစားထဲတြင္ သမာသမတ္ရွိ၍ စိတ္ေကာင္းရွိေလသည္။
…သို႔ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ရံဖန္ရံခါ ဆင္းရဲသားမ်ားက ေၾကြးမ်ား မေပးဆပ္ႏိုင္၍
ႀကိမ္းေမာင္းေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ အထူးပင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိ၏။
ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္က ေငြတိုးေခ်းစနစ္၏ ဆိုးရြားပံုကို မ်က္၀ါးထင္ထင္
ေတြ႔ခဲရေပသည္။ မ်ားေသာဆင္းရဲသားတို႔မွာ ေၾကြးတစ္ခါယူမိလွ်င္
ေက်ႏိုင္စရာမရွိေပ။
…ဤစနစ္ကို ယခုေခတ္သစ္တြင္ အလ်င္အျမန္ ျပင္ဆင္သင့္သည္။ ၄င္းအျပင္
ယခုလက္ရွိ ဆင္းရဲသားေၾကြးၿမီမ်ားကို အားလံုးေလွ်ာ္ပစ္ရန္သင့္ေလသည္။
ထိုေၾကြးမ်ားမွာ အတိုး၏အညြန္႔ အေၾကြးမ်ားသာရွိေတာ့မည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ယံုမွား
သံသယမရွိေပ။
…ကၽြန္ေတာ္ကား ၾကြားရမည္ဆိုလွ်င္ မ်ဳိးႀကီးေဆြႀကီးမွ
ေပါက္ဖြားသူျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ေရွးအဆက္အႏြယ္တို႔မွာ ပုဂံျပည္
တရုတ္ေျပးမင္းလက္ထက္ ဂ်င္ဂ်စ္ခန္းအမွဴးရွိေသာ
တရုတ္တို႔၀င္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္ေသာအခါ ႏိုင္ငံျခားသား တို႔၏ ေအာက္မေနလို၍
လြတ္ရာကၽြတ္ရာ ယခုကၽြန္ေတာ္ေမြးဖြားရာေဒသသို႔ စုန္ခဲ့ေလသည္ဟု
ဦးေလးတစ္ေယာက္က ေျပာျပဖူးေလသည္။ အေလာင္းဘုရား တတိယႏိုင္ငံ ထူေထာင္စဥ္အခါက
တိုင္းျပည္မွာ ဖရုိဖရဲ ျဖစ္၍ေနရာ ေရႊဘိုမွ ဦးေအာင္ေဇယ်က ထ၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏
အဆက္အႏြယ္ ပင္းမင္းႀကီးဦးျမ (နာမည္ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိ) ဆိုသူမွာလည္း
မိမိနယ္ကို အုပ္စီးေခါင္းေဆာင္၍ ဗမာ့ထီးနန္းထူေထာင္ရန္ ႀကံေလသည္။
…ေနာက္မွ အေလာင္းဘုရားအေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ လူမ်ားေစလႊတ္စံုစမ္းေစ၍
အေလာင္းဘုရား၏ ဘုန္းလက္ရံုး အေၾကာင္းၾကားသိရသည့္အခါ အေလာင္းဘုရားထံ
၀င္ေရာက္၍ သက္စြန္႔ႀကိဳးပမ္း အမႈထမ္းေလသည္ဟုလည္း မွတ္သားရဖူးသည္။
မင္းတုန္းဘုရင္လက္ထက္တြင္ သက္ေတာ္ရွည္အမတ္ျဖစ္ေသာ ခမ္းေပါက္မင္းႀကီးမွာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အမ်ဳိးအႏြယ္ျဖစ္သည္ဟု ၾကားဖူးသည္။ မင္းတုန္းဘုရင္၏
သမားေတာ္တစ္ဦး (လူအမည္မွာ ဦးေက်ာ္ဇံ ျဖစ္ေလသည္။ ဘြဲ႔ကိုကား မသိ)မွာလည္း
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမ်ဳိးအႏြယ္၀င္ျဖစ္ေလသည္။ စံုနံ႔သာၿမိဳင္ေရးေသာ ဆရာေၾကာ့မွာ
ဦးေအာင္ဇံ၏ ေျမးပင္တည္း။ ရွင္အဂၢသမာဓိမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔
အမ်ဳိးဟုပင္သိရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဘးမွာ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕သူႀကီး ျဖစ္ေလသည္။
စာတတ္သည္။ ဥာဏ္ထက္သည္။ လက္ေျမာက္သည္။ စိတ္ထက္သည္ဟူ၍ ၾကားနာဖူးသည္။ မိမိအထက္
ၿမိဳ႕၀န္ႏွင့္မတည့္၍ အလုပ္ျပဳတ္ဖူးေလသည္။ အလုပ္ျပဳတ္သျဖင့္
မႏၱေလးေရႊၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ တက္၍ အရာခံေနဆဲ အနိစၥ ေရာက္ေလသည္ဟု တစ္ခါက
ပုရပိုက္မွတ္တမ္းတြင္ ဖတ္ရဖူးသည္။
…(စကားအလ်ဥ္းသင့္၍ ေရးရဦးမည္။ ေရွးကလည္း Diary ဒိုင္ယာရီေခၚ
ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းရွိေလသည္။ ဘယ္သြားသည္ စသည္ကို မွတ္ထားခ်က္မ်ား ေတြ႔ရေလသည္။)
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဘးတြင္ အစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ညီႏွစ္ေယာက္ ရွိသည္ဟုသိရသည္။
အစ္ကိုႀကီးမွာ ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းအုပ္ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။ ညီအငယ္တစ္ေယာက္မွာ
တရုတ္ၿမိဳ႕၀န္ ဦးဘြားဟူ၏။ ျမင္ကြန္းျမင္းခံုတိုင္တို႔ ငယ္ဆရာျဖစ္ သည္။
၄င္းမင္းသားမ်ားအထတြင္္ ျမင္ကြန္းမင္းသား တို႔အတြက္ ဓားျပတိုက္
ေငြရွာေပးရေလသည္။ ထိုအခ်က္ကို ေနျပည္ေတာ္က သိေလ၍ ဦးဘြား ရာထူးက်ေလသည္။
ကၽြန္ယံု၏ သစၥာႀကီးမႈေၾကာင့္ အမႈမထင္ရွား၍လည္းေကာင္း၊ မင္းတုန္းမင္းကဲ့သို႔
သိမ္ေမြ႔ေသာမင္းလက္ထက္ ျဖစ္၍ လည္းေကာင္း အသက္ခ်မ္းသာရာရေလသည္။
…နာမည္ေက်ာ္ ဦးမင္းေရာင္(ဗိုလ္လေရာင္)မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဘးကေတာ္၏
တူေတာ္သည္။ ဦးမင္းေရာင္ ကား လက္ရံုးအားကိုးျဖစ္သည္။ အမိုက္ဆံုးဆိုသူမ်ားကို
တပည့္လုပ္ထားသည္။ ၄င္း၏တပည့္တစ္ေယာက္ (နာမည္ကား မမွတ္မိ)သည္
ဇာတ္ပြဲမ်ားတြင္ လူျပက္ျပက္သည့္အခါ အမ်ားရယ္တုန္းမရယ္။ အမ်ားရယ္ၿပီးမွ
တစ္ေယာက္တည္း က်ယ္ေလာင္စြာ အၾကာႀကီး ရယ္တတ္သည္ဟုသိရသည္။ ဤကဲ့သို႔
အရြဲ႕တိုက္ရယ္ သည္ကို ဗိုလ္လေရာင္ေတြ႔၍ အားရကာ ဆုခ်ေလေတာ့သည္။ တစ္ခါလည္း
၄င္း၏တပည့္ႏွင့္ ၄င္း၏ညီ သံုးၿမိဳ႕၀န္ ဦးမင္းေမာင္၏တပည့္တို႔သည္ ၄င္းတို႔၏
ဘြားေအ မယ္ေတာ္ပ်ံတြင္ လက္ေ၀ွ႔ထိုးၾကသည္။ ဦးမင္းေရာင္၏ တပည့္ရႈံးသည္။
ညီျဖစ္သူဦးမင္းေမာင္က မိမိ၏တပည့္ႏိုင္သျဖင့္ ပ၀ါတစ္ပိုင္း ဆုခ်ေလ သည္။
ထိုအခါ ဗိုလ္လေရာင္က မခံခ်င္၍ မိမိတပည့္ကို ရႈံးလ်က္ႏွင့္ပင္ ပုဆိုးတစ္ထည္
ဆုခ်ေလသည္။ တစ္ခါလည္း ၾကက္သားစားလို၍ ဦးမင္းေမာင္အား
ၾကက္အသတ္ခု္ိင္းေလသည္။ ဦးမင္းေမာင္ကား ဗိုလ္လေရာင္ႏွင့္မတူ။
လူေပ်ာ့ျဖစ္ေလသည္။ ေစာင္းတီး၊ သီခ်င္းဆိုေတာ္သည္။ စကားေျပာခ်ဳိသာသည္။
အထက္လူႀကီးမ်ား၏ အခ်စ္ေတာ္တစ္ဦးဟု သိရသည္။ ဦးမင္းေမာင္ ၾကက္မသတ္ႏိုင္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဗိုလ္လေရာင္က သူကိုယ္တိုင္သတ္၍ ခ်က္စားေလသည္။ ပိုသည့္ဟင္းကို
ညီအား မေကၽြး။ ပစ္ေသာဟူ၏။ ဤကား ကၽြန္ေတာ္၏ အမ်ဳိးအႏြယ္အေၾကာင္း
သိသမွ်ပင္တည္း။
အခန္း(၂)
ေက်ာင္းသားဘ၀…
…ကၽြန္ေတာ္၏ မိခင္၊ ဖခင္ႏွစ္ဦးစလံုးမွာ ဥာဏ္ေကာင္းေသာအမ်ဳိးျဖစ္ေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ ဖခင္သည္ ေရွ႕ေန စာေမးပြဲတြင္ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး
တတိယစြဲခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုအားလံုးလည္း ဥာဏ္ေကာင္းၾကသည္။
သို႔ေသာ္ ဒုတိယအစ္ကိုႀကီးက စာသင္အထူးပ်င္းလွ၍ အျခားညီအစ္ကိုမ်ားကဲ့သုိ႔
ေပါက္ေပါက္ေရာက္ေရာက္ ပညာမတတ္ေပ။ ကၽြန္ေတာ္၏အစ္ကိုမ်ား၊
၀မ္းကြဲညီအစ္ကိုမ်ား၊ ဦးေလးမ်ားမွာ မိမိတို႔ဆိုင္ရာ
ေက်ာင္းစာေမးပြဲမ်ားတြင္ ထိပ္တန္းက်က် ေအာင္ျမင္ၾကသူခ်ည္းျဖစ္ေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မိဘမ်ားသည္ ပညာကို အထူးလိုလားသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ အစ္ကိုမ်ားကို
(၅)ႏွစ္သားအရြယ္မွစ၍ ေက်ာင္းထားခဲ့ေလသည္။
...ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္သာ အငယ္ဆံုးျဖစ္၍
အလိုလိုက္ကာထားသျဖင့္အသက္(၈)ႏွစ္ေရာက္မွသာလွ်င္ ေက်ာင္းစေနရေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းေနရင္း ေျပာျပရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္၏အထက္အစ္ကို
ကိုေအာင္သန္းကား အသက္(၁၁)ႏွစ္ခန္႔တြင္ ရွင္ျပဳေလသည္။ ထိုအခါ
ကိုေအာင္သန္းမွာ ျမန္မာ(၆)တန္းတြင္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ
အသက္(၈)ႏွစ္ထဲေရာက္ ေသာ္လည္း ေက်ာင္းတြင္ မေနရေသးေခ်။
ရွင္ျပဳအခမ္းအနားျဖင့္ ကိုေအာင္သန္းတို႔ ရွင္ေလာင္းဆင္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္လည္း
ရွင္ေလာင္းျဖစ္ခ်င္သျဖင့္ မိခင္အား ပူဆာေသးသည္။
…ထိုအခါ မိိခင္က ရွင္ေလာင္းလုပ္တဲ့သူသည္ စာတတ္မ ွျဖစ္မည္ဟု ေျပာျပ သျဖင့္
ေက်ာင္းေနပါေတာ့ မည္ ဟု ကတိေပးကာ ထိုတြင္မွ ေက်ာင္းစေနျဖစ္ေလသည္။
တန္းေက်ာ္တက္ခဲ့ရျပန္သျဖင့္ ေလးႏွစ္ႏွင့္ ဆယ္တန္း ေအာင္ျမင္သည္။ အဂၤလိပ္
ျမန္မာ သတၱမတန္းစာေမးပြဲတြင္ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုးတြင္ န၀မစြဲခဲ့၍ အထက္တန္း
စေကာလားရွစ္ရခဲ့သည္။ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းႏွင့္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားတြင္
ပထမစြဲခဲ့၍ ဆုကိုရရွိခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ (၆)ႏွစ္ခြဲမွ်
ေနခဲ့သည္။
…ႏိုင္ငံေရးစိတ္သန္မႈေၾကာင့္ ေက်ာင္းစာမ်ားကို မေလ့က်င့္သျဖင္
(ဘီ-ေအ)အတန္း အထိ ေအာင္ရံု သာေအာင္ခဲ့သည္။ (ဘီ-ေအ) အထက္တန္းႏွစ္တြင္
ေက်ာင္းသားသပိတ္ေမွာက္ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးလည္းျဖစ္၍ အလုပ္ရႈပ္ သျဖင့္ (ဘီ-ေအ)
စာေမးပြဲကို တစ္ႏွစ္မေျဖဘဲေနခဲ့ရသည္။ ေနာက္ (ဘီ-အယ္လ္)အတန္းကို တက္ခဲ့သည္။
အတန္းလည္း မွန္မွန္မတက္။ စာအုပ္လည္းမရွိ၊ မွတ္စုလည္း မထား၊ စာလည္းမၾကည့္။
မိမိစိတ္သန္ရာ ႏိုင္ငံေရးကိုသာ လိုက္စားသျဖင့္ (ဘီ-အယ္လ္)
ပထမႏွစ္စာေမးပြဲတြင္ က်ဆံုးေလသည္။ ဤကား ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္တြင္ စာေမးပြဲ
ပထမဆံုးႏွင့္ ေနာက္ဆံုးက်ရႈံးျခင္း ေပတည္း။ က်ရႈံုးေသာ္လည္း
ဥပေဒရာဇ၀င္ျဖစ္ေသာ ပထမႏွစ္ေမးခြန္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ပထမရခဲ့သည္။
ဒုတိယ(ဘီ-အယ္လ္)ႏွစ္ တြင္ ႏွစ္ေစ့ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္မေနရေတာ့ေပ။ ဥေရာပတိုက္တြင္
ျမဴးနစ္စာခ်ဳပ္ မခ်ဳပ္ဆိုမီ စစ္ျဖစ္မတတ္ အေျခအေနႏွင့္ ျမန္မာျပည္တြင္
အဓိကရုဏ္းအေျခအေနမ်ားကို ေထာက္ဆ၍ တိုင္းျပည္အတြက္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္
လုပ္ကိုင္ရန္ ေက်ာင္းမွ ႏွစ္၀က္တြင္ထြက္၍ သခင္ဘ၀သို႔ ေျပာင္းခဲ့သည္။
…ျမန္မာစာသင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေနရစဥ္က ကၽြန္ေတာ္အထူးမေပ်ာ္ပိုက္သည့္
အခ်က္တစ္ခ်က္ ရွိေလသည္။ ထိုအခ်က္ မွာ ကစားခုန္စားျခင္း၊ ကေလးဘ၀ သစ္ပင္တက္
ေရကူးအလုပ္မ်ဳိးကို ပိတ္ပင္ျခင္း ပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဤအခ်က္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔
မိဘမ်ားလည္း တစ္သေဘာတည္းေလာက္ရွိ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ သစ္ပင္တက္ျခင္း၊
ေရကူးျခင္းစေသာ ကို္ယ္လက္က်န္းမာ က်င္လည္မွဳေတြကို ေလ့လာ ခြင့္မရ။
သစ္ပင္တက္သည္ကိုျမင္ရလွ်င္ အဆိုအမည္ခံရသည္။ ေရကူးသည္ကို သိလွ်င္
အရိုက္ခံရသည္။
…ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဥာဏ္ပညာဘက္မွ အခြင့္အလမ္းရခဲ့၍
ေပါက္ေျမာက္ခဲ့သေလာက္ ကိုယ္လက္ က်န္းမာက်င္လည္ေရးတြင္ အခြင့္အလမ္းမရခဲ့၍
မ်ားစြာ ခ်ဳိ႕ယြင္းေနေပသည္ ။ ေရနံေခ်ာင္းအမ်ဳိးသားေက်ာင္းေနစဥ္ ကလည္း
အခြင့္အလမ္းမရခဲ့။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းျဖစ္သည့္အတိုင္း ဆင္းရဲသျဖင့္
ကစားခုန္စား ေလ့က်င့္ရာ ေနရာ၊ ကိရိယာ တန္ဆာပလာမ်ား မထားႏိုင္၍ပင္ျဖစ္သည္။
…ျမန္မာျပည္တြင္ ဘုန္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ေရွးလူႀကီးမ်ား၏ အခ်ဳိ႕အယူအဆမ်ားကို
ေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ေအာင္ ျပဳျပင္သင့္ေလသည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္
ဗမာလူမ်ဳိးတို႔အေျခအေနသည္ တိုးတက္သင့္သေလာက္ တိုးတက္မည္မဟုတ္ေခ်။
…ပညာဆိုသည္မွာ စာအုပ္စာတမ္းဖတ္၍ စာသိမွဳကို ပညာဟုမဆိုေပ။ ပညာသည္
“အတိုင္းအဆ”မထင္။ အလြန္ က်ယ္ေျပာနက္နဲလွေပသည္။
ကမၻာရွိစာအုပ္အားလံုးပင္လွ်င္ ပညာအားလံုးကို ေလာကျပင္ က်ယ္တည္းဟူေသာ
ေက်ာင္းႀကီး၌ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ပုခက္တြင္းထဲမွသည္ ေျမႀကီးထဲသို႔ ေရာက္သည္အထိ
ပညာသင္သားမ်ား ျဖစ္ေနၾက ေစသည္။
…ထို႔ေၾကာင့္ ပညာသင္ၾကားျခင္းသည္ အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ သူ၏တစ္သက္ပန္တြင္
ကုန္ဆံုးသည္ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။ ပညာတတ္သူသည္ ေလာကရွိအရာရာကို အခြင့္အလမ္းအလိုက္
ဆင္ျခင္သံုးသပ္ႏိုင္စြမ္းေသာ ဥာဏ္ပညာကို လည္းေကာင္း၊ မိမိဥာဏ္အျမင္အရ
စိတ္ေနစိတ္ထားစိတ္ဓာတ္တို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ (Emotion Of The Education)
ျပဳျပင္ ျပဳစုစီမံထားခဲ့သူသာလွ်င္ျဖစ္သည္။ ဘီ-ေအပင္ေအာင္ေစကာမူ၊
ပါရဂူဘြဲ႕ႀကီးပင္ရေစကာမူ၊ ပထမေက်ာ္ႀကီးပင္ ျဖစ္ေစကာမူ၊ အသက္အရြယ္ မည္မွ်ပင္
ႀကီးရင့္ေစကာမူ ပညာဆိုေသာ သဘာ၀အဓိပၸာယ္ကို ေကာင္းစြာ သံုးသပ္
နားလည္ျခင္းမရွိခဲ့ေသာ္ တကယ္အရာမေရာက္၊ အသံုးမ၀င္ႏိုင္ေပ။ ပညာသည္
စာအုပ္ထဲ၌သာရွိသည္မဟုတ္။ စာအုပ္မ်ားထက္ ေက်ာ္၍ျမင္စြမ္းႏိုင္ျခင္းကို
ေဆာင္ႏိုင္ရေပမည္။
…ပညာသည္ လူ၏ဥာဏ္ကိုသာ ျပဳျပင္တိုးခ်ဲ႕ရံုသာမဟုတ္။ လူ၏ စိတ္ေနစိတ္ထား
အယူအဆမ်ားကိုလည္း တိုးတက္ေစရမည္။ လူ၏ဆႏၵအား၊ လုပ္အားကို ႏူးညြတ္ေစရမည္။
ရာဇ၀င္သိရံုသာမဟုတ္။ ရာဇ၀င္ကို ဖန္တီးႏိုင္ရမည္။ ေလာကဓာတ္ပညာကို
သိရံုသာမဟုတ္။ ေလာကဓာတ္ပညာကို တိုးခ်ဲ႕ႏိုင္ေစရမည္။ ပထမ ပညာကို
သိရံုသာမဟုတ္။ ေျမသစ္၊ ေရသစ္ ေတာေတာင္တို႔ကို
ရွာေဖြစံုစမ္းႏိုင္စြမ္းေစရမည္။ ေလာကအေၾကာင္းကို နားလည္ေစရံုသာမဟုတ္။
သည္ထက္ေကာင္းေသာ ေလာကကို ဖန္ဆင္းႏိုင္ေစရမည္။ ဤကား ပညာ၏သရုပ္
အက်ဥ္းမွ်ပင္တည္း။
…ပညာသည္ ကာလ၊ ေဒသ၊ ပေယာဂႏွင့္ ယွဥ္ရမည္။ ေလာက၌
လက္ေတြ႔အသံုးလည္းက်ရမည့္ပညာတြင္ သညာလည္း ပါသည္။ ဥာဏ္ႏွင့္လည္း ယွဥ္ရမည္။
ဥာဏ္ခ်ည္းသာ တိုးတက္၍ “သညာ”မရွိပါမူလည္း ဤမွ်ပိုမိုဆန္းၾကယ္
အေျပာက်ယ္လွေသာ ေခတ္သစ္အေၾကာင္းကို နားမလည္ႏိုင္ေပ ။ ေလာက ဓာတ္ပညာကို
မတတ္မသိဘဲ ေလာကဓာတ္ ပညာဥာဏ္ကိုသာရလွ်င္ ေလာကဓာတ္ပညာ၏ တန္ဖိုးကို
တင္းျပည့္မသံုးႏိုင္ေပ။ တိုင္းျပည္အေျခအေန ျပႆနာ၊ ေခတ္အေျခအေနႏွင့္
မယွဥ္ပါမူ တိုင္းျပည္ေထာင္ျခင္း၊ ေခတ္ျပင္ျခင္း မျပဳႏိုင္ေပ။ ေမြးကတည္းက
ေသသည္အထိ အယူ၀ါဒ အေျပာင္းအလဲမရွိသူသည္ ပညာတတ္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။
လူတစ္ေယာက္၏ သက္တမ္းတြင္ ဘ၀ပထမ က သိျမင္လာေသာ စိတ္ေနစိတ္ထား၀ါဒတို႔သည္
အမွန္ခ်ည္းမဟုတ္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရမည္သာတည္း။
…ယေန႔ အယူအဆႏွင့္ မနက္ျဖန္ အယူအဆတို႔မွာ တူခ်င္မွ တူေပမည္။ အမွန္ကား
လူတစ္ဦး၏ တစ္ဘ၀တြင္ အကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အယူ၀ါဒေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားကို
ေတြ႔ေသာအခါ ထိုလူသည္ သမာဓိမတည္၊ ေရွ႕ေနာက္မညီဟု ထင္မွတ္ မွားေလသည္။
သမာဓိမတည္ျခင္းမွာ ကိုယ္က်င့္တရား ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ျဖစ္ျခင္းပင္တည္း။
၀ါဒေျပာင္းလဲမွဳမွာ ဥာဏ္အျမင္၏ ေျပာင္းလဲမွဳေၾကာင့္ သမာဓိမတည္ျခင္းမဟုတ္ေပ။
တစ္နည္း တိုးတက္ျခင္းေပတည္း။
…အမွန္အားျဖင့္ သမာဓိဆိုေသာစကားကို နက္နက္နဲနဲ ဆင္ျခင္လွ်င္
ေလာကရွိလူအေပါင္းတို႔အား သမာဓိလက္ကိုင္ၾကသူ ရွားေပသည္။ သမာဓိဆိုသည္မွာ
ေလာက၏ အေကာင္းအဆိုး၊ အက်ဳိးအျပစ္၊ အပ်က္သနစ္စံုတို႔ကို ပိုင္းျခားထင္ထင္
သိျမင္၍ ဆင္းရဲလည္း ၀မ္းမနည္း၊ ခ်မ္းသာလည္း ၀မ္းမသာ၊ ပကတိစိတ္ထား
ဥာဏ္အျမင္အရ လူခ်ီးမြမ္း၊ လူကဲ့ရဲ႕မႈ၊ ေဘးဒုကၡအႏၱရာယ္ကို မထိတ္မလန္႔
တစ္သမတ္တည္း တည္ၿငိမ္စြာရွိျခင္းကို ဆိုေလသည္။ ဘုရားအစရွိေသာ
သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ စိတ္တည္ေနပံုမ်ဳိးတည္း။ သို႔ျဖစ္ရာ
သာမန္ကိုယ္က်င့္အမူအရာ အေျပာအဆို ဗန္းျပတည္ၿငိမ္မႈကို လူအေပါင္းတို႔က
သမာဓိဟု သာမည ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေလသည္။
…အမွန္စင္စစ္ကား ထိုဗန္းျပတည္ၿငိမ္မႈတြင္ မည္မွ်
အတြင္းေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္မႈမ်ား တိုးပြားမ်ားျပားသည္ကို လူအေပါင္းတို႔
မစဥ္းစားမိၾကေခ်။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဣေျႏၵႀကီး၍ မ်က္ႏွာထား အလြန္တည္သူတစ္ေယာက္ဟု
အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ကိုယ္အမူအရာ စိတ္ထားသရုပ္တို႔သည္
ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္သေဘာကို မျပေပ။ သို႔ေသာ္ တကယ္ပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သမာဓိရွိ၏။
မည္မွ်သမာဓိတရားကို ပိုင္ဆိုင္ေပသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္သာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္၏
အတြင္းလႈပ္ရွားမႈတို႔ကို ဤစာအုပ္ဖတ္ရင္း ေတြ႔ျမင္ရလိမ့္မည္။
…အသိဆံုးျဖစ္ေပသည့္ ကၽြန္ေတာ္၏ အတြင္းလႈပ္ရွားမႈမ်ားကား သမာဓိတရားကို
လံုး၀မပိုင္ ဆိုင္ေသးျခင္း ၏ အမွတ္ လကၡဏာပင္တည္း။ ယခုလည္း
ကၽြန္ေတာ္သမာဓိတရားကို ပိုင္ၿပီလား။ လံုး၀မပိုင္ေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္
လူတိုင္း ပိုင္ဆိုင္ျခင္း မရွိေသးေသာ သမာဓိတရားကို စကားလုပ္၍
မဆိုၾကပါႏွင့္ဦး။ လူတစ္ေယာက္ ၏ ဥာဏ္အျမင္ လႈပ္ရွား ေျပာင္းလဲမႈ၊
၀ါဒေျပာင္းလဲမႈကို သမာဓိမတည္ဟု တံဆိပ္ အရိုက္ မေစာသင့္ၾကေပ။ ဥပမာအားျဖင့္
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ားက အရွင္အာဒိစၥဝံသဆိုေသာ ကိုယ္ေတာ္အား သာသနာေတာ္တြင္
ဘိကၡဳနီမမ်ား ရွိသင့္သည္ဟု စာအုပ္တစ္အုပ္ ေရးသားမႈေၾကာင့္ ၀ိုင္းပယ္ၾက၏။
သပိတ္ေမွာက္ၾက၏။ အမွန္ကား သူ၏ေျပာင္းလဲမႈသည္ မွားခ်င္လည္း မွားေပမည္။
သို႔ေသာ္လည္း ပုထုဇဥ္တို႔၏ ဂတိအလားျဖင့္ အမွားမရွိသူမရွိ၊ အမွားသိမွ
အမွန္ျမင္ေလသည္။ အမွားတစ္ခု လုပ္မိလွ်င္ အမွားႏွစ္ခါလုပ္မိေသာအခါ
မွန္လာေပလိမ့္မည္။
…သို႔ေသာ္လည္း မွားပင္မွားေစကာမူ မိမိဥာဏ္အျမင္အေလ်ာက္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား
ရွိအပ္သည္ သာ တည္း။ ေလွနံဓားထစ္ ဆိုေသာအလုပ္၊ အေျပာ၊ အေတြးတို႔မွာ
ပညာ၏အဓိပၸာယ္ ဆန္႔က်င္ဘက္ေပတည္း။
…ဗုဒၶေဂါတမသည္ သဗၺညဳတေရႊဥာဏ္ေတာ္ကို ေျခာက္ႏွစ္တိုင္တိုင္
အမွားအမ်ဳိးမ်ဳိးကိုေက်ာ္ကာ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ေလသည္။ ထိုဥာဏ္ေတာ္ရွာေဖြရန္
စိတ္ပိုင္းျဖတ္ေသာအစ၌ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ မိမိဥာဏ္အျမင္အရ အႏုမာနမ်က္ရမ္းဆ၍
ေျပာင္းလဲမႈရွိလာေလသည္။
…အလွယ္လွယ္ အေျပာင္းေျပာင္း အေသာင္းမကေသး၊ ေမာင္းမမိႆံ
ေျခြရံပရိသတ္တို႔ႏွင့္တကြ နန္းသံုးေဆာင္၀ယ္ မင္းစည္းစိမ္ကို စြန္႔ပယ္၍
ေသာင္မျမင္၊ ကမ္းမျမင္ ရေသ့ရဟန္း အသြင္ ေလ်ာ္ေတသကၤန္းကို ၀တ္ဆင္၍
“ဘိကၡနသိေလာ ယာစနသိေလာတိဘိကၡဳ” ဟူသည္ႏွင့္အညီ သူေတာင္းစားဘ၀မ်ဳိးသို႔
ေျပာင္းလဲမႈသည္ သာမန္ပကတိမ်က္စိအားျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ ရူးသည္၊ မိုက္သည္ဟု
ဆိုရေပမည္။
…မိမိ၏ မင္းစိတ္၊ မင္း၀ါဒကို ဆန္႔က်င္ေသာ ေလာဘစိတ္၊ ေလာက၀ါဒအား ဤသို႔ေျပာင္းလြဲခဲ့ေလသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအတၳဳပၸတၱိစာအုပ္မွ
ကိုယ္ေတာ္စာေပ မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ ခြင္႔ျပဳေသာဆရာေတာ္ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါသည္။
