ရြာေလးကိုမ၀င္ခင္ လမ္းတစ္ေလ်ွာက္မွာ
ၾကက္သြန္ခင္းမ်ားကို ေတြ ့ရပါသည္။ စိမ္းစိုေနေသာ ၾကက္သြန္မိတ္ေလးတစ္ခ်ိဳ ့၏ထိပ္တြင္
အၿဖဴေရာင္အပြင့္ေလးမ်ားပင္ ပြင့္ေနၿပီ။ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ အကြက္က်က်စိုက္ပ်ိဳးထားေသာ
ၾကက္သြန္ခင္းခ်ည္းပင္ၿဖစ္ရာ ကၽြန္မ အရမ္းသေဘာက်ေနမိေတာ့သည္။
က်န္းမာေရးဗဟုသုတအတြက္ ေ၀မ်ွေပးဖို
့ ကၽြန္မတို ့ဒီရြာကေလးကို လာခဲ့ၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ ေၿမလမ္း လွည္းလမ္းေလးအတိုင္း လာခဲ့ၾကရာ
စည္းရုိးမရွိဘဲ သဘာ၀အပင္မ်ားၿဖင့္သာ စည္းၿခားထားသည့္ က်ယ္၀န္း လွေသာ မင္းရြာဆိုေသာ
ထိုရြာေလးသို ့ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
ရြာဦးေက်ာင္းသို ့အရင္သြားၿပီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးအား
အရင္ၾကည္ညိဳၿဖစ္သည္။ တိုင္လံုးတုတ္ တုတ္ၾကီးမ်ားကို ေရနံ(ဂ်ီး)ခ်ီး မဲေနေအာင္သုတ္ထားသည့္
ေရွးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပံုစံၿဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းေပၚတြင္ ဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူကို သပၸာယ္စြာဖူးေတြ
့ရသည္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမွ ကၽြန္မတို ့အဖဲြ ့ကို
သမားဆိုတာ ၿပံဳးေနမွ၊ စကားဆိုတာ ခ်ိဳေနမွ
လို ့ဆံုးမၾသ၀ါဒေပးပါသည္။
ထို ့ေနာက္ ကၽြန္မတို ့တာ၀န္အတိုင္း
အိမ္ေစ့လက္ကမ္းစာေစာင္မ်ား ေ၀မ်ွၾကသည္။ ကၽြန္မတို ့သည္ လူစုခဲြထြက္လာကာ တစ္အိမ္၀င္တစ္အိမ္ထြက္
ေပးၾကရသည္။ အိမ္တိုင္းအလုပ္ရွုပ္ေနၾကရာ တစ္ခ်ိဳ ့အိမ္မ်ား တြင္ ၾကက္သြန္မ်ားေရြးေနၾကသည္။
တစ္ခ်ိဳ ့က လက္ကမ္းကို စိတ္၀င္တစားယူေသာ္လည္း
တစ္ခ်ိဳ ့ကမူ ၀တၱရားအရသာ ယူသည္။ ၿပီးလ်ွင္ ေဘးမွာခ်ထားလိုက္ၾကသည္။ တမံသလင္းေပၚတြင္
ေၿခဗလာနွင့္ အလုပ္လုပ္သူမ်ားစြာေတြ ့ရသည္။ အခ်ိန္ၾကာၿမင့္စြာ ဤသို ့လုပ္လ်ွင္ သူတို
့အတြက္ က်န္းမာေရး ရုတ္တရက္ထိခိုက္နိုင္သည္မို ့ ကၽြန္မက ရွင္းၿပ မိသည္။
" အိုေအ………..က်ဳပ္တို ့တသက္ပဲ
ဒီလိုလုပ္လာၾကတာ။ ဒီေၿမေပၚမွာ ဖိနပ္မပါဘဲနဲ ့လည္း ေၿပးဖူး တယ္ သိလား ။ "
ဟုတ္ပါတယ္ ေဒၚေလး ငယ္ရြယ္ၿပီး နုနယ္ခ်ိန္မွာေတာ့
ခႏၶာၾကီးကအဆင္ေၿပမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္အရာ မဆို သတိနဲ ့ၾကိဳတင္ကာကြယ္ထားသင့္တာေပါ့။ တမံသလင္းမွာ
ေၿခဗလာနဲ ့ထိုင္ၿပီး ေရခ်ိဳးမိမယ္ဆိုရင္ ေလၿဖတ္နိုင္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ သမီးက ေၿပာၿပတာပါ။
ကၽြန္မက ထိုသို ့ေၿပာေတာ့ သူမက နွုတ္ခမ္းကိုမဲ့ရင္း
ကၽြန္မကိုၾကည့္သည္။ ကၽြန္မ နွစ္ၿခိဳက္စြာၿပံဳးၿပ ရင္း " အလုပ္ကိုေနွာင့္ယွက္သလိုၿဖစ္သြားရင္
ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ ခြင့္ၿပဳပါဦးရွင့္ " နွဳတ္ဆက္လိုက္သည္။ ေစတနာကို အသိအမွတ္မၿပဳေပမဲ့ သိသင့္တာကို ကၽြန္မေၿပာခဲ့ရၿပီမို
့ ေပါ့ပါးစြာၿပံဳးရင္း ဆက္ထြက္လာခဲ့သည္။
က်န္းမားေရးအသိနည္းၿပီး ၾကိဳတင္ကာကြယ္မွုနည္းတတ္တဲ့
ကၽြန္မတို ့ၿမန္မာေတြရဲ ့ Quality of life ပိုေကာင္းေအာင္ ကၽြန္မတို ့ဘာလုပ္ေပးသင့္လဲလို
့ ကၽြန္မစဥ္းစားေနမိသည္။ ၿဖစ္မွကုတာထက္ ၾကိဳတင္ကာ ကြယ္သင့္တာ၊ သင့္တင့္တဲ့ ကိုယ္လက္လွုပ္ရွားမွုနဲ
့လမ္းေလ်ွာက္မွုေတြက ဘယ္ေလာက္အဖိုးတန္ေၾကာင္း သူတို ့ကိုသိေစခ်င္မိသည္။
ရြာလမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို ့အဖဲြ
့မွ ဘယ္သူ ့ကိုမ်ားေတြ ့မလဲ ေလ်ွာက္ပတ္ၾကည့္မိသည္။ မည္သူကိုမ်ွမေတြ ့။ ကၽြန္မလည္း ေက်ာပိုးအိတ္ကိုၿပင္လြယ္ရင္း
ရြာလမ္းအတိုင္းဆက္ေလ်ွာက္လာခဲ့သည္။ ရြာဆိုေပမဲ့ အိမ္၀ိုင္းမ်ားက က်ယ္၀န္းသည့္အတြက္
တစ္အိမ္နွင့္တစ္အိမ္ အနည္းငယ္ေလ်ွာက္ရသည္။
မန္က်ည္းရိပ္ေအာက္တြင္ ကစားေနသည့္ ကေလးတစ္စုကို
ေတြ ့သည္မို ့ သူတို ့ထဲ၀င္ထိုင္ရင္း ကိုယ့္ ကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္။
" မဂၤလာပါ ကေလးေလးတို ့ေရ။ မမက
ဒီရြာကို လာတဲ့ ဧည့္သည္ပါ ဒီမွာ ခဏေလာက္ ၀င္ကစား
လို ့ ရမလား။ "
ကၽြန္မက ထိုသို ့ေၿပာေတာ့ သူတို ့ကေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ
့ကၽြန္မကို ၾကည့္ၾကသည္။ သူတို ့လက္ ထဲတြင္
မုန္ ့ကိုယ္စီနွင့္။ ကေလးေလးမ်ားလက္ထဲမွာ ကၽြန္မေတြ ့လိုက္ရတာက ေပါင္မုန္ ့။ မိွု ့
မည္းမည္းေလး မ်ားပင္ တက္ေနေသာ ေပါင္မုန္ ့။ ကၽြန္မတုန္လွုပ္သြားမိသည္။
" မမကို ေပးၿပပါ။ ဒီမုန္ ့က မလတ္ဆတ္ေတာ့ဘူး
။ ေတြ ့လား ဒီမည္းမည္းေလးေတြက မွို လို ့ေခၚ တယ္ ဒါကိုစားရင္ ေရာဂါၿဖစ္တတ္တယ္။
"
ကေလးေတြက သူတို ့လက္ထဲက မုန္ ့ကို စိုက္ၾကည့္သည္။
နွေၿမာတသေသာ မ်က္၀န္းေလးမ်ားကို ေတြ ့ရေသာေၾကာင့္ နွစ္ၿခိဳက္စြာၿပံဳးမိရင္း
" ဒီလိုလုပ္ မမမွာ ကြတ္ကီးေလးေတြပါတယ္။
အဲဒါနဲ ့လဲမယ္ေလ ဘယ္လိုလဲ "
ကၽြန္မ အလဲအလွယ္နဲ ့ ကိုယ္စားေပးေတာ့မွ
သူတို ့က သေဘာတူသည္။ သူတို ့လက္ထဲမွ ေပါင္မုန္ ့ လက္က်န္မ်ားကို အိတ္တစ္အိတ္နဲ ့သိမ္းၿပီး
ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ အၿမဲေဆာင္တတ္ေသာ ကၽြန္မ၏ မုန္ ့တို ့နွင့္ လဲေပးလိုက္သည္။
အိမ္တိုင္းရွိ လူၾကီးမ်ား အလုပ္ခြင္၀င္ခ်ိန္တြင္
သူတို ့ေလးေတြလည္း သူတို ့ လူစုနွင့္သူတို ့ ၀ိုင္းဖဲြ ့ကစားၾကသည္။ လူၾကီးမ်ားေပးခဲ့ေသာ
မုန္ ့ဖိုးၿဖင့္ စားခ်င္တာ စားၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ၿဖစ္ခ်င္တာ ၿဖစ္ၾကလိမ့္မည္။ သူတို ့သိသင့္သည့္
က်န္းမာေရးအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေၿပာရင္း ထိုမန္က်ည္းပင္ရိပ္ ေအာက္တြင္ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိကုန္သြားသည္။
သူတို ့ဆီမွ ထြက္လာေသာအခါ အိမ္တစ္လံုး၏အဖီတစ္ခုေအာက္တြင္
ေခါင္းေလ်ွာ္ထားဟန္ တူသည့္ ဆံပင္ဖားလ်ား နွင့္ ေဒၚေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ ့ရသည္။ သူမသည္
အိပ္ေတာ့မည္ဟန္ရွိသည္။ ေခါင္းအံုးကို က်က်နန ေနရာခ်ေနဆဲ " သမီးက က်န္းမာေရးလက္ကမ္းစာေစာင္လာေပးတာပါ
ေဒၚေဒၚ"
သူမက ကၽြန္မကို တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည့္သည္။
ထို ့ေနာက္ ကၽြန္မ ကမ္းေပးေသာ စာရြက္ကိုယူရင္း ေခါင္းအံုးေပၚလွဲခ်လိုက္သည္။
" ေဒၚေဒၚ ေခါင္းေလ်ွာ္ထားတာဆိုရင္
ခု မအိပ္သင့္ဘူး။ ေခါင္းေၿခာက္သြားမွ အိပ္ပါ့လား ေဒၚေဒၚ ေလၿဖန္းတတ္လို ့ သမီးက သတိေပးတာပါ။ ေခါင္းအစိုနဲ
့အိပ္ရင္ ပါးရြဲ ့သြားတာမ်ိဳး ၿဖစ္နုိင္လို ့ပါ"
ကၽြန္မ ထိုသို ့ေၿပာေတာ့ စိတ္ရွုပ္ဟန္ၿပဳကာ
" ေၾသာ္ ငါ့နဲ ့ေနာ္ အိပ္ေကာင္းၿခင္း
မအိပ္ရပါ့လားေနာ္။ ကဲ ရၿပီလား ရၿပီလား
" သူမက ေၿပာေၿပာဆိုဆို ၿပန္ထရင္း ေၿပာသည္။ ကၽြန္မ ၿပံဳးၿပလိုက္ရင္း
"ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဒၚေဒၚ
သမီးကို ခြင့္ၿပဳပါဦး "
နွုတ္ဆက္ရင္း
ထြက္လာတဲ့ ကၽြန္မ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္တယ္လို ့ေၿပာခဲ့မွန္းမသိ ။ ၿပန္စဥ္းစားမိသည္။
သူ ့အက်ိဳးအတြက္လည္း ေၿပာၿပရေသးသည္။ ကၽြန္မကလည္း ေက်းဇူးတင္ရေသးသည္။ ကၽြန္မ ကိုယ့္အေတြး
ကို နွစ္ၿခိဳက္ရင္း ၿပံဳးမိသည္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေၿပာလိုက္ေသာ
သမားဆိုတာ ၿပံဳးေနမွ၊ စကားဆိုတာ ခ်ိဳေနမွ
ဟူေသာ စကားသံကိုၿပန္သတိရမိသည္။
ဓနိစိတ္စိတ္ေလးမိုးထားေသာ တဲအိမ္ေလးတစ္လံုးထဲတြင္
အဘြားတစ္ဦးကိုေတြ ့လိုက္ရသည္။ ေၿပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္တိုကိုဖြာရင္း လမ္းမဘက္ကိုၾကည့္ေနသည့္အတြက္
ကၽြန္မလာတာကိုလည္း သူမ ၿမင္နိုင္ပါသည္။
အဘြား သမီးကို ၀င္ခြင့္ၿပဳပါ လို ့ခြင့္ေတာင္းေတာ့
" ေအး…လာလာ " ဟုဆိုကာ သူ
့ေဘးက ေနရာကိုပါၿပကာ ထုိင္ခြင့္ေပးသည္။
" သမီးက က်န္းမာေရး ဗဟုသုတစာေစာင္ေလးေပးဖို
့လာခဲ့တာပါ အဘြား ဒါေလးက လက္ကမ္း စာေစာင္ပါ "
" အင္း အဘြားက စာမတတ္ဖူးကဲြ ့။
သမီး ေတာထဲကလာမွပဲ ဖတ္ခိုင္းလိုက္မယ္ "
" ရပါတယ္ အဘြားရဲ ့။ သမီးဖတ္ၿပပါ့မယ္။
ခုေတာ့ အဘြားလက္ထဲက ေဆးလိပ္ ခဏေလာက္ ခ်ထားေပးပါ့လား အဘြား "
ကၽြန္မထိုသို ့ေၿပာေတာ့ အဘြားက ဘာမွၿပန္မေၿပာပဲ
အနီးရွိ နို ့ဆီပုံးခြက္ေလးထဲထည့္ထားလိုက္သည္ ကၽြန္မ စာေစာင္ကို ဖတ္ၿပလိုက္သည္။
တလက္စတည္း ေဆးလိပ္၏ ဆိုးက်ိဳးမ်ားကိုပါေၿပာၿပလိုက္ပါသည္။
အေရာင္ေတာက္ပမွုကင္းေနေသာ မ်က္၀န္းမ်ားက ကၽြန္မစကားလံုးတို
့ကို ေသခ်ာနားေထာင္ေနေၾကာင္း သက္ေသၿပေနပါသည္။ ကၽြန္မ စကား ဆံုးေတာ့
" အင္း ငါ့သမီးေၿပာၿပေတာ့လည္း
ေဆးလိပ္ရဲ ့အၿပစ္က ေၾကာက္စရာပဲကဲြ ့။ အဘြားတို ့က အသက္ ၁၄ နွစ္ ၁၅ နွစ္ေလာက္ကတည္းက
ေဆးလိပ္ကိုေသာက္ခဲ့တာ။ အဖိုးေတြ အဘြားေတြက မီးတို ့ခိုင္းတာက စလို ့ ကေလးေတြဆိုေတာ့
စမ္းဖြာၾကည့္ၾကတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ ့ပဲ စဲြလာခဲ့ၾကတာေပါ့ "
" ဟုတ္ကဲ့ အက်င့္မဲ့ အက်င့္ေပ့ါ
အဘြားရယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အတြက္မေကာင္းဖူး သိေနမွေတာ့ ေရွာင္ သင့္ၿပီေပါ့ေနာ္ ။ သမီးက
ဆရာလုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး ။ သိသင့္တာေလးေတြ ေၿပာၿပေပးတာပါ။ "
အဘြားက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ရင္း
" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္ေနာ္။ ကဲ သမီးေလးလည္း ရွင္းၿပရ တာေမာေရာ့မယ္။ အၾကမ္းေသာက္လိုက္ဦး
"
အဘြားကမ္းေပးေသာ ေရေႏြးခြက္ကို လက္နွစ္ဖက္နွင့္ယူလိုက္ရင္း
ေမာသမ်ွကို ေၿဖလိုက္မိသည္။ ၿပီးေတာ့ အဘြားကိုနွုတ္ဆက္ကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ ရြာလမ္းမေပၚေရာက္ေတာ့
ကၽြန္မ ဘာရယ္မဟုတ္ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။
အၿပာေရာင္ေနာက္ခံ ေကာင္းကင္ၾကီးထဲမွာ
အၿဖဴေရာင္ တိမ္တိုက္ေတြက သ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးၿဖင့္ တည္ ရွိေနၾကသည္။
" ေကာင္းကင္ေပၚကတိမ္တိုက္ေလးေတြဟာ
သ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသလိုပဲ ဒီေကာင္းကင္ၾကီး ေအာက္က လူေတြကလည္းသ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ပါလား"လို ့ ေတြးရင္းဖုန္မွုန္ ့မ်ားၿဖင့္ ေဖြးေဖြးၿဖဴေနသည့္ေၿခေထာက္ ေလးမ်ားကို ေနာက္ထပ္
ေနာက္ထပ္ေသာ တိမ္တိုက္ေလးမ်ားဆီသို ့ တက္ၾကြစြာလွမ္းခိုင္းလိုက္မိသည္။ေစတနာဟာဘယ္ေတာ့မွအလကားမၿဖစ္ဘူး ဆိုတဲ့
ေဖေဖအသံကိုၾကားေယာင္ရင္းေပါ့………………
ဧပရယ္ေဆြေဆြ
ဒီပဲယင္းသားေလး
