ေၾကးစား

မြန္းက်ပ္ေနရတဲ့အထဲ
အိမ္ျပန္အလုပ္သမေလးရဲ႕
ဣေႁႏၵသိကၡာကုိ
မထိပါးလုိဘူး။
"ေလာ္ရန္ဇုိ" ဆက္တီေပၚမွာ
မာတီနီနဲ႕ ဇိမ္က်ေနတဲ့
က်ားသစ္မေတြရဲ႕ ေသြးညႇီနံ႕ကုိသာ
တစိမ့္စိမ့္ အရသာခံခ်င္တယ္။
ႀကိဳက္ရင္ေခၚလုိက္ေလ
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႕ လုိက္ခဲ့ဖုိ႕၀န္မေလးသူ
သူ႕နာမည္က "မုိဃ္းေဇာ္"
ဒါမွမဟုတ္
ေခတ္ႀကီးရဲ႕ တန္းဖုိးအႀကီးဆုံး ယဇ္ေကာင္တဲ့။ ။

မိုဃ္းေဇာ္

လူေလလူလြင္႔မ်ားရဲ႕ေန႔

ျပကၡဒိန္တစ္ခ်ပ္လို
စုတ္ျပတ္လြယ္တဲ့ ေန႔စြဲမွာ
ဒိုင္ယာရီ မေရးတာ ေကာင္းပါတယ္။
တကယ္ဆို
နတ္မႀကိဳက္တဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ အခ်စ္ကို ဓာတ္စာေပးၾကည့္ဖူး
ပိုက္ဆံမရွိတဲ့လက္နဲ႔ ၿမိဳ႕ၾကီးကို ေက်ာသပ္ရင္သပ္လုပ္ၾကည့္ဖူး
အ႐ုပ္ေသနတ္နဲ႔
မိမိကိုယ္ကို ဇာတ္သိမ္းၾကည့္ဖူး
အမိုက္မဲဆံုးညေတြကို
ငါးခုံးမ တစ္ေကာင္လိုလည္း ကင္ဖူးတယ္။
ငါ့ရဲ႕ အကုသိုလ္အေအးခန္းထဲက
ငယ္နာမည္ "မာရီလင္"ေရ
ငါ့ကို စကၠန္႔လက္တံလို သေဘာထားပါ
နားၾကားလြဲတတ္တဲ့ငါဟာ
ျပာပုံထဲ အပ်င္းေၾကာဆန္႔ခ်င္တဲ့ ေကာင္ပါ။
အေရျပားဆိုတာ အပ္တစ္ေထာက္
ေခြ်းေပါက္ေတြ အဝမက်ယ္ခင္
ရင္ခုန္သံစစ္စစ္နဲ႔
ဘဝကို ေခါစာပစ္ေခ်အံ။ ။

မိုဃ္းေဇာ္

ဗီရာ(VERA)

" မင္းနာမည္ ဘယ္သူလဲ"
" ဗီရာ"
" မင္းအေမက..."
" အကာလညရဲ႕ ဒုတိယမာတိကာ"
" မင္းရဲ႕အေဖ..."
" ရန္သူ"
" ကုိယ္တြင္ထင္ရွားသည့္ အမွတ္သား"
" ဘယ္ေတာ့မွ မက်က္ႏုိင္တဲ့ ဒဏ္ရာ"
" မင္းရဲ႕ဇာတိ"
" စစ္ေျပးလမ္း"
ႏ်ဴကလီးယား ပန္းခင္းထဲမွာ
ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ
အာမင္။

မိုဃ္းေဇာ္

စိန္ျခယ္ပန္းမ်ားျဖင္႔

၁၉၄၇
အတြင္းဝန္႐ုံးထဲက
သူရဲေဘာေၾကာင္လွတဲ့
ေတာ္မီဂန္းစက္ေသနတ္သံေတြေအာက္မွာ
သူအသက္ေပ်ာက္ခဲ့ရၿပီ။
ရန္သူရဲ႕အဖမ္းကုိဘယ္ေတာ့မွ မခံဘူးဆုိတဲ့
သူ႕ရဲ႕ နည္းဗ်ဴဟာ
အႏုနည္းနဲ႕ မရရင္
အၾကမ္းနည္းနဲ႕ ခ်မယ္ဆုိတဲ့
သူရဲ႕ မဟာဗ်ဴဟာ
နယ္ခ်ဲ႕တုိက္ပြဲ
ဖက္ဆစ္တုိက္ပြဲ
အမ်ဴိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတုိက္ပြဲ
တုိက္ပြဲစဥ္တေလႇ်ာက္
ရဲဝံေျပာင္ေျမာက္စြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သူဟာ
ပန္းတုိင္ေရာက္ခါနီးမွ
ေခြးထက္မုိက္တဲ့ တိရိစာၦန္ေတြလက္ခ်က္နဲ႕
အသက္စြန္႔ခဲ့ရေပၿပီ။
အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔
သူက်ဆုံးခဲ့ရတာ
တုိင္းျပည္အတြက္
ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွမႈတစ္ခုေပလား။
ျမင့္ျမတ္တဲ့ " ဗုိလ္ေအာင္ဆန္း " ရယ္
ေဟာသည္ မုိးေကာင္းကင္အခုံးႀကီးေအာက္မွာ
သင့္အမည္နာမဟာ
အၿမဲစီးဆင္းေနရစ္မယ့္ " ဧရာဝတီ "ျဖစ္ပါတယ္။
သင့္အမည္နာမဟာ
အမိေျမဆီလႊာကေတာင္
သရဖူေဆာင္းေပးထားရတဲ့
" ရုိးမ " လည္းျဖစ္ပါတယ္။
သင့္ရဲ႕
ႀကီးျမတ္တဲ့ဝိညာဥ္ဟာ
" ဧရာဝတီ " လုိအၿမဲစီးဆင္းျပီး
" ရုိးမ " လုိအၿမဲထာဝရရပ္တည္ေနမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။
" ဂႏၵီႀကီး "
" အန္ကယ္ဟုိ "
" ေဒါက္တာရီေဇာ္ "
" ေမာ္ "
အာရွတုိက္ရဲ႔ အေက်ာ္အေမာ္မ်ားနည္းတူ
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တုိင္းျပည္ရဲ႕ အေမွာင္တြင္းထဲက
" ေအာင္ဆန္း " ဆုိတဲ့ အလင္းေရာင္ထြန္းလင္းခဲ့လုိ႔
ကၽြန္္ေတာ္ အရမ္းဂုဏ္ယူမိပါတယ္။
ငါ့တုိင္းျပည္ကုိျပန္ေပး
ငါ့သယံဇာတကုိျပန္ေပး
ငါ့ေလထုကုိျပန္ေပး
ငါ့ကေလးေတြကုိျပန္ေပး
ငါ့အိမ္မက္ေတြကုိျပန္ေပး
သူ႔ရဲ႕ေၾကြးေၾကာ္သံဟာ
ယူနီယံဂ်က္အလံကုိ ေဖာက္ထြင္း
ေနဝင္းနီကုိအလံကုိ ဆြဲၿဖဲၿပီး
ေႏြဦးကြင္းျပင္ထဲ ထြက္လာရဲ႕။
၁၉၊ ဇူလုိင္တဲ့
အားလုံးထုိင္ၿပီး ငုိေၾကြးခဲ့ရၿပီ။
ေဆာင္းမနက္ခင္းေစာေစာမွာ
ေဝဆာလန္းဆန္းေနေသာ စိန္ျခယ္ပန္းမ်ားျဖင့္
သင့္အမည္နာမအား
ကၽြႏု္ပ္ရွိခုိးပူေဇာ္ပါတယ္။
လူသားဟုေခၚဆုိရန္ပင္ မထုိက္တန္
သင့္ရဲ႕ေကာင္းျမတ္မႈျပည့္လွ်ံေနေသာ အမည္နာမအတြက္
စိန္ျခယ္ပန္းမ်ားျဖင့္
ကၽြႏု္ပ္ရိွခုိးပူေဇာ္ပါတယ္။
အမိႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕
သံေျခခ်င္းကုိ ရုိက္ျဖဳတ္ေပးခဲ့ေသာ
သင့္အမည္နာမအား
စိန္ျခယ္ပန္းမ်ားျဖင့္
ကၽြႏု္ပ္ရွိခုိးပူေဇာ္ပါတယ္။
လင္းယုန္ငွက္ေတြဝဲေနတဲ့
ေဟာသည္ေဆာင္းလမ္းမွာ
" ဗိုလ္ေအာင္ဆန္း " တ့ဲ
စိန္ျခယ္ပန္းမ်ားျဖင့္
ကၽြႏု္ပ္ရွိခုိးပူေဇာ္လုိက္ပါရဲ႕။
 
မိုဃ္းေဇာ္

ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိအက်ဉ္း

ဗီယက္နမ္ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္လုိ ငါေနထုိင္
ဂ်ေမကာကၽြန္းသားတစ္ယာက္လုိ ငါခံစား
အာဖရိကန္မုဆုိးတစ္ေယာက္လုိ ငါအိပ္စက္
ကုိလံဘီယာအလုပ္သမားတစ္ေယာက္လုိ ငါ႐ႈေမ်ာ္
ေၾသာ္. . .
ငါတပ္မက္တဲ့ ကမၻာႀကီး။
ငါးမန္းဟာ
ဆားငန္ေရနဲ႕ အသားတုံးငတ္သလုိ
ငါလည္း အခ်စ္နဲ႕ အသစ္ကုိ ငတ္မြတ္မိ
ေႏြဦး(၄၀)ရွိခဲ့ပါၿပီ။
ေႏြဦး(၄၀)႐ုပ္ရွင္မွာ
ဗီလိန္လည္း လုပ္ခဲ့ရ
ဇာတ္လုိက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ရ
ေထာင္ေခ်ာက္လည္း နင္းခဲ့ရ
ပုိက္ကြန္လည္း ခ်ခဲ့ရ
ပ်ားရည္လည္း လ်က္ခဲ့ရ
ေဆးခါးႀကီးလည္း ေသာက္ခဲ့ရ
နတ္ျပည္လည္း တက္ခဲ့ရ
ငရဲျပည္လည္း က်ခဲ့ရ
ေသနတ္ပစ္ခန္းလည္း ႀကံဳခဲ့ရ
မင္းသမီးကုိလည္း နမ္းခဲ့ရ
စကတည္းက မွားခဲ့ၾကေတာ့
လမ္းေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြအတြက္
စိတ္မပ်က္ေတာ့ဘူး။
"သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း"နဲ႕"အုိင္းစတုိင္း"ကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
"ကက္သရင္ဇီတာဂ်ဳံး"နဲ႕ေမာ္စီတုံးကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
"ေရာ့ခ္သီခ်င္း"နဲ႕ "အရက္ျပင္း"ကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
"ျပင္သစ္ေကာ္ဖီ"နဲ႕ "ဂ်င္းေဘာင္းဘီ"ကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
"မုန္႕ဟင္းခါး"နဲ႕ "မက္ေဒါနား"ကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
"ေနကာမ်က္မွန္"နဲ႕ "ၿခံထြက္သီးႏွံ"ကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
"မဟတၱမဂႏၵီ"နဲ႕ "မိုဒီဂလ်ာနီ"ကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
"ၿမိဳ႕မၿငိမ္း"နဲ႕ "ကပ္ကုိဘိန္း"ကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
"ငါးသေလာက္ဥ"နဲ႕ "မမႏု"ကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာ
ငါဟာ တကယ့္ကုိ ပုထုဇဥ္ပဲ။
ဒီမယ္ ငါ့တစ္ေယာက္တည္း
ေလခၽြန္ရင္း ေႁမြဖမ္းရင္း
ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ ေန႔ေတြကုိ
ျပင္ဆင္ဖာေထးဖုိ႕ ႀကိဳးစားရင္း
ၿမိဳ႕ပတ္ရထားႀကီးနဲ႕အတူ
မိုးခ်ဳပ္ခဲ့သူပါ။ ။

မိုဃ္းေဇာ္

လူစီရဲ႕လက္ေဆာင္

ရွက္တတ္တဲ့ ၾကယ္ေတြကေတာင္
လက္ေျမႇာက္ထားရတဲ့ "လူစီ" ဟာ
မ်က္လုံးထဲ ဓားေျမႇာင္တစ္လက္ ထည့္ၾကည့္တတ္တယ္
ေခါင္ရမ္းပြင့္ေတြကလည္း "လူစီ"ေၾကာင့္ ပြင့္ခဲ့ရတာတဲ့
အနမ္းဆုိတဲ့ ႏွစ္ခ်ဳိ႕အုိးထဲ
"လူစီ"ဟာ ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလုံးကုိ ေမ်ာက္ေသြးလုိ
စိမ္ထားႏုိင္တယ္
"လူစီ"ဟာ
ႏႈတ္ခမ္းနီ နည္းနည္း ဆုိးလုိက္႐ုံနဲ႕
ဘ၀ေတြကုိ ေလျဖတ္သြားေအာင္ စီရင္ႏုိင္တယ္
"လူစီ"ခႏၶာကုိယ္ထဲက
ထုတ္သမွ်ပစၥည္းတုိင္းမွာ
ေယာက်္ားပီသရမယ္ဆုိတဲ့ အထူးသတိေပးခ်က္ ပါတယ္
"လူစီ"ဟာ
အနာဂတ္ကုိ ကုိယ္၀န္ေဆာင္ႏုိင္တယ္
ငရဲနဲ႕ တုိက္႐ုိက္ပ်ံသန္းႏုိင္တယ္
ပ်ံသန္းေနတဲ့ သမာဓိကုိ
သစ္ေတာ္သီးေလးတစ္လုံး ခူးခ်ႏုိင္တယ္
အသည္းကြဲလူနာအတြက္
လမ္းႀကိတ္စက္တစ္စင္းနဲ႕တူတဲ့"လူစီ"ဟာ
ကေလးေတြရဲ႕ "မာသာထရီဆာ" ကုိယ္ပြားျဖစ္တယ္
က႐ုဏာပုံတူျဖစ္တယ္
ႏုိ႕ထြက္တဲ့ ပန္းပြင့္ျဖစ္တယ္
"လူစီ"ဟာ
ကုန္ထုတ္စြမ္းအားစုေတြကုိ ေရပတ္တုိက္ေပးႏုိင္တယ္
ဘုရားသခင္နဲ႕ သားအမိေတာ္ႏုိင္တယ္
"လူစီ"
ခင္ဗ်ားဘယ္ကလာလဲ
ေကာင္းကင္ကလား
ေျမႀကီးကလား
ဖုိသတၱ၀ါရဲ႕ နံ႐ုိးထဲကလား
"လူစီ"
ခင္ဗ်ားအတြင္းခံေတြကုိ ဘာနဲ႕ ခ်ဳပ္ထားလဲ
ပုိးသားနဲ႕လား
ေသြးေခၽြးနဲ႕လား
ကမၻာ့သမုိင္းေၾကာင္းနဲ႕လား
ခုထိ ဘယ္သူမွ မသိေသးဘူး။ ။

မိုဃ္းေဇာ္

ေနၾကာပန္းမ်ား

အနီေရာင္
ေရေသာက္ျမစ္ေတြဆီက
သူလာခဲ့တယ္။
ပြင့္ၿပီးရင္ ေႂကြရမွာလည္း
သူသိခဲ့ေပရဲ႕။
ေႂကြၿပီးရင္ ႏြမ္းရမွာလည္း
သူ သိခဲ့ေပရဲ႕။
မလုိပါဘူး
သင္တုိ႕ဆီက
ဘာအကူအညီမွ မလုိပါဘူး။
ေနမင္းကုိ
အံႀကိတ္ရင္း သူၾကည့္
သတၱိရွိတဲ့ ေမႊးရနံ႕ေတြနဲ႕။

မိုဃ္းေဇာ္

၁၉၈၅ခုႏွစ္ကႏွင္းဆီ
(၁)
နယူးေယာက္ဆုိတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕
၀၀ဖီးဖီးကဖီး ဆုိင္ကေလးတစ္ဆုိင္မွာ
ေဟာဒီစဟာမ်က္ႏွာကုိ မင္းဆြဲလွန္မိမယ္ဆုိရင္
ဒီကဗ်ာဟာ မင္းအတြက္ပဲ ရည္စူးၿပီး ေရးလုိက္ပါေပရဲ႕
အေရာင္ရင့္ရင့္ အပြင့္ကားကား ႏွင္းဆီေရ။
(၂)
ဂႏၶလရာဇ္ေသြးေရာင္လႊမ္းေနတဲ့
မင္းရဲ႕ အနီေရာင္ႏႈတ္ခမ္းသားေပၚမွာ
ငါဟာ အပ်င္းေျပလမ္းသလားေနက်
မင္းရဲ႕လွ်ာ
မင္းရဲ႕သြား
အဲဒီအရာႏွစ္ခုၾကားကေန
ျဖတ္သန္းတုိက္ခတ္လာတဲ့ေလ
ပူေႏြးစြတ္ဆုိေနေပမယ့္
စပ်စ္သီးနံ႕ေလး သင္းပ်႕ံေနတတ္လုိ႕
ငါဘယ္လုိ ေမ့ပစ္ႏုိင္မွာလဲ။
(၃)
မင္းရဲ႕ ေရစုိဆံပင္ေတြ ၿဖီးသင္ေပးေနခုိက္
ငါ့ရဲ႕ ေတာစီးဖိနပ္ကုိ ႀကိဳးတပ္ေပးခဲ့တာ
ဘ၀ေရစက္လုိ႕ ေခၚရမလား
ဒီကပဲ မွားယြင္းခဲ့ပါတယ္။
(၄)
"ဟစ္တလာ"ကုိ ငါတုိ႕ မခ်စ္ခဲ့ဘူး
"ရွိတ္စပီးယား"ကုိ ငါတုိ႕ ခ်စ္ခဲ့တယ္
"မူဆုိလီနီ"ကုိ ငါတုိ႕ မခ်စ္ခဲ့ဘူး
"မုိဒီဂလ်ာနီ"ကုိ ငါတုိ႕ ခ်စ္ခဲ့တယ္
"စတာလင္"ကုိ ငါတုိ႕ မခ်စ္ခဲ့ဘူး
"ယက္ဖ္တူရွင္ကာ"ကုိ ငါတုိ႕ ခ်စ္ခဲ့တယ္။
(၅)
"ကုိလံဘတ္(စ္)ေရ
မစၥတာ"ကုိလံဘတ္(စ္)" ခင္ဗ်ား
မျမင္ႏုိင္တဲ့ ကံတရားက
ငါ့ သူမကုိ "အေမရိက"မွာ ပစ္ခ်ထားခဲ့ေပါ့။
(၆)
"ပုဇြန္ေတာင္ ေရေက်ာ္"မွသည္
"ေျမာက္အေမရိက"ဆီသုိ႕
ငါ့ရွင္မေတာင္းသနပ္ခါးနံ႕ကေလး
ျဖတ္ေျပးသြားပါပေကာ။
(၇)
ကမၻာႀကီးကုိ
ျမင္းတစ္ေကာင္လုိ စီးေနတဲ့
ေကာင္းဘြိဳင္ေတြရဲ႕ နယ္ေျမမွာ
မင္း အယားမေျပႏုိင္ဘဲ ေနေလမလား။
ေသြးဆူလြယ္တဲ႔
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုံရိပ္ကုိ
၀ီစကီဖန္ခြက္ထဲကပဲ ၾကည့္ေနမလား။
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕
အစုိးရ႐ုံးပိတ္ရက္ေတြမွာ
မင္းဘယ္လုိမ်ား ေနရွာမလဲ
မေသခင္
ျပန္ေတြ႔ခဲ့ၾကရင္
ဘယ္က ဘယ္လုိ ႏႈတ္ဆက္ရမလဲဟင္။
(၈)
တမာပင္ေအာက္က
ဗ်ဳိင္းေတာင္ဆန္တဲ့ ငါ့၀ိညာဥ္ဟာ
"အပါခ်ီ"ရက္အင္ဒီးယန္းေတြရဲ႕ ဇာတိေျမ
မင္းအေျခစုိက္ေနထုိင္ရာ အေနာက္ဘက္ေဒသဆီ
ခ်ီတက္ခဲ့ၿပီေပါ့ "ႏွင္းဆီ"။

မိုဃ္းေဇာ္

မိုးတိတ္ေတး

အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ုံႀကီးထဲက
ခ်ည္ေမြးညႇပ္ေကာင္မေလးေရ
မင္းရဲ႕ ေႁမြေရခြံအိတ္ အေဟာင္းေလးထဲမွာ
လုံၿခံဳမႈေတြ ၾကည့္ေကာင္းေသးရဲ႕လား
ထဘီတစ္ပတ္ႏြမ္းေလးကုိပဲ
အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ဆင္ျမန္း႐ွာခဲ့ရ
သမၼာအာဇီ၀ဆုိတာ
စကားလုံးအားျဖင့္ လွပါရဲ႕
ပ႐ုိတိန္းေတာ့ ႂကြယ္၀လိမ့္မွာ မဟုတ္ဘူး။
နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ရဲ႕ အေ၀း
စပုိ႕႐ွပ္ဒီဇုိင္းေတြရဲ႕ အေ၀း
ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးရဲ႕ အေ၀းဆီက
ပူေဆြးေနတဲ့ လယ္ကြင္းေတြကုိ
မင္းထားခဲ့တယ္
တစ္ဘ၀လုံး ပက္ၾကားအက္ေနတဲ့
ေတာသူေတာင္သား မိဘေမာင္ဘြားေတြကုိ
မင္းထားခဲ့တယ္
ထေနာင္းပင္၊ ထန္းျမစ္နဲ႕
သဲထဲေရသြန္ေန႔ရက္ေတြကုိ
မင္းထားခဲ့တယ္
မင္းကေတာ့
အေတာင္အလက္မစုံလင္ဘဲ
ေတာင္ဒဂုံစက္မႈဇုန္ထဲမွာ
ဒဏ္ရာရငွက္ကေလးတစ္ေကာင္လုိ တုန္ယင္လုိ႕
ႀကံဳလွီေဖ်ာ့ေတာ့
မထူးေတာ့ပါဘူးေလဆုိၿပီး
ကုိယ့္ဘ၀ကုိ အေမ်ာမခံနဲ႕
သံမဏိႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းလုိ အားတင္းထား
ကြန္ကရစ္တုံးႀကီးေတြလုိ ႀကံ့ႀကံ့ခံ
လက္ေျဖာင့္ေသနတ္သမားရဲ႕ က်ည္ဆန္လုိ
ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္ပါေစ
ကမၻာႀကီးဟာ
အနိဌာ႐ုံခ်ည္းပဲ မဟုတ္ဘူး
လတ္ဆတ္တဲ့ သစ္သီး၀လံေတြနဲ႕
ေပ်ာ္စရာသီခ်င္းေတြလည္း ရွိတယ္ကြယ္
အဲဒီအခါက်
မင္းဟာ သားေကာင္းမိခင္လည္း ျဖစ္ခြင့္ရွိ
အိပ္မက္ကုိ ပုခက္လႊဲရင္း
ေလာကကုိ ႏုိ႕ခ်ဳိတုိက္ေကၽြးခြင့္လည္းရွိ
အစစ္အမွန္ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ခြင့္လည္းရွိ
အခြင့္အေရးမွန္သမွ် အကုန္ရွိေပရဲ႕။
အခုလုိ
မုိးၿပိဳခ်ိန္မွာေတာ့
သ႐ုပ္ျပတင္ဆက္ရင္း မင္းရယ္ေမာ
ေသာကကို
ကႀကိဳးဆင္ရင္ မင္းကခုန္
ေဆးေရာင္စုံနဲ႕ အနာဂတ္ကုိ
မင္းယုံၾကည္လုိက္ပါ
ရွင္ေနမင္းဟာ
ငါတုိ႕ ထင္သလုိ
အေ၀းႀကီး မဟုတ္ရပါဘူးကြာ။ ။

မိုဃ္းေဇာ္

သမိုင္းမွာ မင္းတရားခံျဖစ္မယ္

မင္းမမွန္ရင္
မင္းတရားခံျဖစ္မယ္၊
ငါမမွန္ရင္
ငါတရားခံျဖစ္မယ္၊

တရားဆိုတာ
ညႇာလဲမညႇာ၊ ညာလဲမညာ
သာေစ နာေစမရွိ
ပကတိ သူ႔သေဘာသူေဆာင္ျခင္းပဲ။
ဒီေန႔ မင္းရဲ႔လုပ္ရပ္ဟာ
ေနာင္ေန႔ မင္းရဲ႕အတၳဳပၸတ္။

ဒီေန႔ မင္းရဲ႕လုပ္ရပ္ဟာ
ေနာင္ေန႔ မင္းရဲ႕အနာဂတ္။

မပတ္သက္ခ်င္လို႔ မရ
မစပ္ဆက္ခ်င္လို႔ မရ။
မင္းဘဝကို မင္းကသာျပဌာန္းတယ္။
မင္း ဘာလဲ
မင္း ဘယ္သူလဲ
မင္းဟာ မင္းပဲ။ ။

တင္မိုး
credit: http://www.maukkha.org/index.php/book-store/poem-maukkha/2617-2012-12-04-05-12-43

ဇာတ္ၫႊန္း



တိမ္ေတြၿပိဳက်လာပုံကဆန္းတယ္
ဒီေန႔ဟာ တနလၤာေန႔တစ္ေန႔ပဲ
တနဂၤေႏြဆီကို တစ္ေကြ႕တစ္ပတ္ႀကီး ျပန္ေလ်ွာက္ရဦးမွာ
တစ္ေန႔ခ်င္း... တစ္ေန႔ခ်င္း... ေနာက္က်ေနရဦးေတာ့မယ္။
ေကာင္းကင္က... ျခစ္ျခစ္ေတာက္အုံ႔ဆုိင္းေနတယ္
ဧကရာဇ္ပြင့္ေၾကြေတြကို သိမ္းထားရရင္ေကာင္းမလား
ဖားလ်ားဆံႏြယ္ရွည္ေတြက ေႏြကိုယက္ေဖာက္ရင္း
စက္တင္ဘာေတးခ်င္းကိုဆိုလို႔ ။
မာယာပ်ဳိ႕ပ်ဳိ႔ေတြကို ၿပံဳးျပလိုက္ဖို႔ ေမ့ေနတဲ့ညေန
စာေတြေရးေရးၿပီးမထည့္ျဖစ္ခဲ့တာပါ
မနက္ျဖန္ခါဆီသြားမယ့္လူၾကံဳ

သူက ... ေနအစုန္ကို ေစာင့္ေနေသးသတဲ့ ။
ေနာက္ဆုံးဇာတ္၀င္ခန္းေရာက္ၿပီ
ဘ၀ကိုခဲြစိတ္ကုသဖို႔ ေလ်ွာက္လႊာတင္ထားတဲ့ေန႔
ေရာင္ျခည္ဟာ... ႏွင္းကိုမခဲြႏိုင္တာလား
ထြက္ကို မထြက္လာေသးတာလား
.... .... .....
အဲ့ဒီနံနက္ခင္းကျဖင့္ ခုထိမီးမလာေသးဘူး။


မေနာ္ဟရီ

၃၀.၀၆.၂၀၀၀

credit: http://myanmarmodernpoems.blogspot.com/