အမွတ္မထင္ပါဘဲ ကံ့ေကာ္၀တ္ဆံေတြက ၀ါခဲ့ၾကတယ္
ေနကြယ္တိုင္း ၫႈိးေရာ္ေပးရတဲ့အထဲမွာ ငါ့လိပ္ျပာေတြ မပါဘူး။
ထူးခတ္ခံထားရတဲ့ ငါ့ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းကို
ငံု႔ၾကည့္သံေ၀ဂရ ေနာင္တဆိုတာေတာ့ မရိွခဲ့ဘူး။
ဆိတ္ဖလူးပြင့္ေတြေၾကြတဲ့နံနက္ခင္းမွာ
မပြင့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ရနံ႔ေတြကိုျပန္ေကာက္
ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာပဲ ကိုယ္ျပန္လမ္းေလ်ွာက္ခဲ့တယ္။
ငါ့လက္နဲ႔ မေဆာက္ခဲ့တဲ့ေတာင္တန္းကို
ငါ... မျဖန္သန္းခ်င္တာ ဆန္းသလား ။

(ခဲြခြာခဲ့ရတဲ့ေန႔ကစလို႔)
ခ်စ္ေသာတစျပင္ေလးမွာ ကဗ်ည္းျပာရီေတြလြင့္ေ၀ ။
ဘာတတ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ
ဟိုးမွာ... အေမွာင္ျဖဴျဖဴေတြက ျမဴးလြင့္ေနတယ္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့...
ရထားက ဘူတာ႐ုံကိုထားၿပီး ထြက္ခြာသြားရရဲ႕
ဥၾသသံရယ္၊ ဖိနပ္ကေလးတစ္ဖက္ရယ္... စကားပြင့္ေလးေတြရယ္
မိုးရြာၿပီးက်န္ခဲ့တယ္... ။


မေနာ္ဟရီ

လူေတြ...

ပါးစပ္တစ္ေပါက္နဲ႔...

အဆက္မျပတ္

ေသာက္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား....။

              ကိုကိုခန္႔ေခ်ာ

ကေလးေရ...

မုန္တိုင္းေတြဟာေမာပန္းလာတယ္

ဘယ္မွာလဲ... ခိုလႈံနားစက္ရာတဲ့

မနက္ျဖန္ေတြဟာ

အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကေလရဲ႕။

ကေလးေရ

ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုၾကားရလား...

စကားလုံးမ်ားစြာက ခုန္ထြက္လာရဲ႕

အသိသညာေတြဟာ... ကြန္ပ်ဴတာေတြလိုပဲ

အီလက္ထေရာနစ္ ခလုတ္တစ္ခု ပိုင္ဆိုင္ထားရမယ္... ။

ကေလးေရ...

မ်က္၀န္းေတြကိုဖတ္တတ္ၿပီလား...

ေယာင္မွားသံသယေတြသာရရိွခဲ့

ယုံၾကည္မႈေတြဟာ... အိပ္ရာမထႏိုင္ၾကေသးဘူး

မူးယစ္ေနတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးေလ... ။

ကေလးေရ...

ႏွလုံးသားေတြေပ်ာက္ေနတယ္

ဘယ္သူမ်ားခိုးယူသြားပါလိမ့္

တစ္ေယာက္တည္းကလား...

အမ်ားႀကီးကလား...

ႏွလုံးသားေတြကိုရွာေဖြဖို႔

ႏွလုံးသားမ်ားစြာ ဖြင့္ရွာရေတာ့မွာ။

ကေလးေရ...

ပန္းေတြကိုခိုးခူးမထားနဲ႔ေနာ္

အေပ်ာ္ဆိုတာတခဏ...

ေၾကြက်သြားတဲ့ပန္းပြင့္ေတြလိုပဲ

ထာ၀ရမတည္ၿမဲဘူး

ဆူးစူးတတ္ေသးတယ္... ။

ကေလးေရ...

အိပ္မက္ေတြကိုေတာ့

ခ်ဳိးမေကြ႕ခဲ့လိုက္ပါနဲ႔

ပစၥဳပၸန္ရဲ႕အရိွတရား

ခါးသက္လြန္းလွပါတယ္...

တြယ္ၿငိေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘဲ

ခြာခ်မရႏိုင္ခဲ့...

ကိုယ္တို႔ရဲ႕အေဆာင္အျဖစ္

အိပ္မက္ေတြကိုပဲ ခ်စ္ရေတာ့မွာ... ။

ကေလးေရ...

ခႏၲီစတရား... တဲ့

ပညာရိွစကားနဲ႔သာဆုိခဲ့ရ

သက္သာရာရေအာင္ေလ...

အမွန္က... အားမတန္၊ မာန္ခ်... တဲ့

အဲဒါေတြနဲ႔ပဲ

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လွည့္စားေနခဲ့ရ

တစ္ဘ၀စာမို႔သာေနာ္... ။

ကေလးေရ...

သင္ခန္းစာေတြေလ...

သင္ခန္းစာေတြ...

ပ်ားရည္ဖြပ္ထားရသလိုပါပဲ

အရသာကေတာ့ခ်ဳိပါရဲ႕...

ဒါေပမယ့္... ဒဏ္ရာေတြက နာက်င္လြန္းတယ္။

မေနာ္ဟရီ

၀၁.၀၈.၁၉၉၄

တစ္ခါတစ္ခါ...

ငါ့ကိုယ္ငါ မမွတ္မိဘူး

လူထူးလူဆန္းလိုမင္သက္

စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ၾကည့္ေနလုိက္ရတာ...

ေပ်ာ့ညံ့လိုက္တာကြာ

(အားမတန္ မာန္ခ်... တဲ့)

တစ္ခါတေလက်

ငါ့ဟာငါေတာင္အံ့ၾသ

ႏွေျမာတသ ျဖစ္ေနမိေသးတယ္...

ေနရာလဲြမွားသြားလို႔

ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ႀကီးႀကီးမားမားနဲ႔

ငါ့ရဲ႕မာနအတြက္ေလ...

ေသပစ္လိုက္စမ္းပါလား

(တလဲြဆံပင္ေကာင္းခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး... )

တစ္ခါတစ္ရံ

ျပန္ျပန္ေမးယူရတယ္

ငါဟာငါဟုတ္ေသးရဲ႕လား

ပထမတန္းစားသတၱိေတြနဲ႔

သူရဲေကာင္းတံဆိပ္ေတြ အခါခါရ...

မိုးမလင္းခ်င္ၾကေတာ့ဘူး...

(အိပ္မက္ေတြကခ်ဳိတယ္... )

အဲဒါနဲ႔...

ကာလေတြသာၾကာေရာ...

၀ိေရာဓိ ေတြနဲ႔ ေရာယိမ္းလိုက္ရ

မွန္တစ္ခ်ပ္လည္းကဲြက်... ။

(က်ကဲြျခင္းမဟုတ္ပါ...)

မေနာ္ဟရီ

တန္ရာတန္ေၾကး

နတ္ထြင္းတဲ႔ခံတြင္းဆိုေပမယ္႔

ဘယ္သူကမွထမင္းခဲကိုက္ျပီးေမြးလာတာမဟုတ္ဘူး

အဲဒါေၾကာင္႔ငါ႔ရဲ႕စံုနံသာျမိဳင္ပတ္ပ်ိဳးမွာ

ေစာင္းၾကိဳးတစ္ခ်က္ေလွ်ာ႔ခဲ႔တယ္။

အနုပညာဆိုတာ

ေမွာ္ဆရာတိုင္းကလို႔ရတဲ႔ ဓားပညာမဟုတ္ဘူး

ေနညိဳခ်ိန္တိမ္ပြင္႔အေမ်ာေလးပါဆိုေတာ႔လည္း

ေျပာသူကိုမယုံၾကည္ခ်င္ၾကဘူး။

ၾကည္႔ပါ...

ဒီျမွားကိုငါပစ္ျပပါ႔မယ္။

ပစ္မွတ္ကိုလြယ္လြယ္နဲ႔မွန္ရင္ေတာ႔

အဲသည္႔သူေယာင္နတ္သမီးကို

တို႔ေတြတန္ရာတန္ေၾကးေပးလိုက္ၾကတာေပါ႔။

တာရာမင္းေဝ

 မိသားစုဆိုတာ

တစ္ေယာက္ေရွ႔ေရာက္ဖို႔

တစ္ေယာက္ ေနာက္ဆုတ္ရတယ္

သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းတိုးထြက္ဖုိ႔

သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း အခုတ္ခံရတယ္

မိသားစု သီခ်င္းဟာ အတက္အဆင္းရွိတယ္

သံစံုၿမည္တယ္။

မိသားစုဆိုတာ

လူေၿခာက္ေယာက္ရွိ လူေၿခာက္ေယာက္

လက္၁၀ေခ်ာင္းရွိ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း

ေခတ္က ေတာင္းဆိုတဲ႔အတိုင္း လႈပ္ရွားရတယ္

အိမ္ရွိလူအကုန္။

လဲက်သြားတဲ႔ ငါ႔အေဖေနရာကို

ငါ႔ညီေလး၀င္ခဲ႔တယ္

ယိုင္နဲ႔သြားတဲ႔ ငါ႔အေမရဲ႔ ေနရာကို

ငါ႔ညီမေလး ၀င္ခဲ႔တယ္

မိသားစုကို ငါမၿမင္ခဲ႔ဘူး။

ငါ႔အေတြးအေခၚက သားသမီးဆိုတာ

သီးၿခားရွင္သန္ရတဲ႔ ဘ၀တစ္ခု

ငါက လမ္းေပၚမွာၾကီးၿပင္းခဲ႔လို႔

လမ္းနဲ႔ ေသြးသားေတာ္စပ္တယ္လို႔ ထင္တယ္။

ငါ႔မိသားစုမွာ ငါဟာ မလင္းတဲ႔မီး

ငါ႔မိသားစာမွာ ငါဟာ မလံုၿခံဳတဲ႔ထရံ

ငါ႔ၾကိဳးကို တီးခတ္လိုက္တိုင္း အသံေၾကာင္ထြက္တယ္

ငါ႔မိသားစုမွာ

မိုးယိုေပါက္ေလး တစ္ေပါက္ရွိေနတယ္ ဆိုရင္လည္း

ငါပဲၿဖစ္မွာ

ငါ႔မိသားစုမွာ

ၾကမ္းခင္းတစ္ေပါက္ က်ိဳးပဲ႔ေနတယ္ဆိုလည္း

ငါပဲၿဖစ္မွာ

မေအာင္ၿမင္တဲ႔ ေဘာလံုးအသင္းဟာ ငါ႔မိသားစုပဲ

မ၀င္တဲ႔ဂိုးေတြကို ငါသြင္းခဲ႔တာ။

စိုင္း၀င္းၿမင္႔

နားနားၿပီးေၿပာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ

သားေခ်ာ႔ေတး

သားေရ
ငုိသံေတြကုိ လမ္းခင္းၿပီးမွ
မင္းရဲ႕နန္းေတာ္ႀကီးဆီ ေရာက္မယ္ဆုိရင္
အဲဒီလမ္းကုိ မေလွ်ာက္ေလနဲ႔။

မုိးေလာက္ႀကီးပဲ ျမင့္ပါေစ
လူေတြရဲ႕ ပခုံးကုိ တက္နင္းၿပီးမွ
မင္းဘ၀ အထက္တန္းက်မယ္ဆုိရင္
အဲဒီအျမင့္ကုိလည္း မလွမ္းေလနဲ႕။

မင္းရဲ႕ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္
ဘ၀ေတြပ်က္
အုိးအိမ္ေတြပ်က္
မိသားစုေတြရဲ႕ ေပ်ာ္စရာအနာဂတ္ေတြလည္း
ေၾကကြဲ ပ်က္စီးရမယ္ဆုိရင္
အဲဒီယုံၾကည္ခ်က္ကုိလည္း မင္းအေကာင္အထည္ မေဖာ္ေလနဲ႕။

မသိနားမလည္သူ
လူေတြကုိ လွည့္စားၿပီးမွ
ဇိမ္ခံခြင့္ရမယ္ဆုိရင္
အဲဒီစည္းစိမ္ကုိလည္း မင္း မမက္ေမာေလနဲ႕။

ဒီေလာကႀကီးမွာ
သစ္သီးကေလးတစ္လုံး သီးဖုိ႕
အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးယူရတယ္
ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ ပြင့္ဖုိ႕
အဆင့္ဆင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ရတယ္
ေျမနီလမ္း နံေဘးက
ေတာပန္းကေလးေတြကအစ ၾကင္နာပါ
ဒုကၡေရာက္သူကုိ ေဖးကူပါ
လူ႕သိကၡာကုိ ေစာင့္ေ႐ွာက္ပါ
အျပစ္ကင္းမႈတုိင္းကုိ ခ်စ္ပါ။

႐ုိးသားျဖဴစင္သူေတြကို
တစ္ဖက္သတ္ အႏုိင္ယူၿပီးမွ
မင္းရဲ႕ သရဖူကုိ ရမယ္ဆုိရင္
အဲဒီသရဖူကုိလည္း မင္းလုံး၀မယူေလနဲ႕။ ။

မုိဃ္းေဇာ္
(မုိဃ္းေဇာ္ ေသတမ္းစာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

အရိပ္ေတြကို 

တဖြဖြပြတ္သပ္ၾကည့္မိေတာ့ 

ပိုက္ကြန္ထဲက ငွက္ငယ္လို 

ထ ထခုန္ေနတာကလဲြၿပီး (တၿခား)
ဘာမွထြက္မလာဘူး။

 အတိတ္ေတြကို 

တစစ လွစ္ဟၾကည့္မိေတာ့

 ၿပဒါးၿပယ္မွန္တစ္ခ်ပ္လို

 ထ ထအက္တာကလဲြၿပီး (တၿခား)
ဘာမွထြက္မလာဘူး၊ 

 အခ်စ္ေတြကို 

တသသ ဖြင့္ကာၾကည့္မိေတာ့

 မီးအံုးတဲ့ ထင္းစိုတစ္စလို

 ထ ထအူတာကလဲြၿပီး (တၿခား)
ဘာမွထြက္မလာဘူး။ 

  ဧပရယ္ေဆြေဆြ

 
အေမ.....