တစ္ခါတစ္ခါ...

ငါ့ကိုယ္ငါ မမွတ္မိဘူး

လူထူးလူဆန္းလိုမင္သက္

စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ၾကည့္ေနလုိက္ရတာ...

ေပ်ာ့ညံ့လိုက္တာကြာ

(အားမတန္ မာန္ခ်... တဲ့)

တစ္ခါတေလက်

ငါ့ဟာငါေတာင္အံ့ၾသ

ႏွေျမာတသ ျဖစ္ေနမိေသးတယ္...

ေနရာလဲြမွားသြားလို႔

ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ႀကီးႀကီးမားမားနဲ႔

ငါ့ရဲ႕မာနအတြက္ေလ...

ေသပစ္လိုက္စမ္းပါလား

(တလဲြဆံပင္ေကာင္းခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး... )

တစ္ခါတစ္ရံ

ျပန္ျပန္ေမးယူရတယ္

ငါဟာငါဟုတ္ေသးရဲ႕လား

ပထမတန္းစားသတၱိေတြနဲ႔

သူရဲေကာင္းတံဆိပ္ေတြ အခါခါရ...

မိုးမလင္းခ်င္ၾကေတာ့ဘူး...

(အိပ္မက္ေတြကခ်ဳိတယ္... )

အဲဒါနဲ႔...

ကာလေတြသာၾကာေရာ...

၀ိေရာဓိ ေတြနဲ႔ ေရာယိမ္းလိုက္ရ

မွန္တစ္ခ်ပ္လည္းကဲြက်... ။

(က်ကဲြျခင္းမဟုတ္ပါ...)

မေနာ္ဟရီ

တန္ရာတန္ေၾကး

နတ္ထြင္းတဲ႔ခံတြင္းဆိုေပမယ္႔

ဘယ္သူကမွထမင္းခဲကိုက္ျပီးေမြးလာတာမဟုတ္ဘူး

အဲဒါေၾကာင္႔ငါ႔ရဲ႕စံုနံသာျမိဳင္ပတ္ပ်ိဳးမွာ

ေစာင္းၾကိဳးတစ္ခ်က္ေလွ်ာ႔ခဲ႔တယ္။

အနုပညာဆိုတာ

ေမွာ္ဆရာတိုင္းကလို႔ရတဲ႔ ဓားပညာမဟုတ္ဘူး

ေနညိဳခ်ိန္တိမ္ပြင္႔အေမ်ာေလးပါဆိုေတာ႔လည္း

ေျပာသူကိုမယုံၾကည္ခ်င္ၾကဘူး။

ၾကည္႔ပါ...

ဒီျမွားကိုငါပစ္ျပပါ႔မယ္။

ပစ္မွတ္ကိုလြယ္လြယ္နဲ႔မွန္ရင္ေတာ႔

အဲသည္႔သူေယာင္နတ္သမီးကို

တို႔ေတြတန္ရာတန္ေၾကးေပးလိုက္ၾကတာေပါ႔။

တာရာမင္းေဝ

 မိသားစုဆိုတာ

တစ္ေယာက္ေရွ႔ေရာက္ဖို႔

တစ္ေယာက္ ေနာက္ဆုတ္ရတယ္

သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းတိုးထြက္ဖုိ႔

သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း အခုတ္ခံရတယ္

မိသားစု သီခ်င္းဟာ အတက္အဆင္းရွိတယ္

သံစံုၿမည္တယ္။

မိသားစုဆိုတာ

လူေၿခာက္ေယာက္ရွိ လူေၿခာက္ေယာက္

လက္၁၀ေခ်ာင္းရွိ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း

ေခတ္က ေတာင္းဆိုတဲ႔အတိုင္း လႈပ္ရွားရတယ္

အိမ္ရွိလူအကုန္။

လဲက်သြားတဲ႔ ငါ႔အေဖေနရာကို

ငါ႔ညီေလး၀င္ခဲ႔တယ္

ယိုင္နဲ႔သြားတဲ႔ ငါ႔အေမရဲ႔ ေနရာကို

ငါ႔ညီမေလး ၀င္ခဲ႔တယ္

မိသားစုကို ငါမၿမင္ခဲ႔ဘူး။

ငါ႔အေတြးအေခၚက သားသမီးဆိုတာ

သီးၿခားရွင္သန္ရတဲ႔ ဘ၀တစ္ခု

ငါက လမ္းေပၚမွာၾကီးၿပင္းခဲ႔လို႔

လမ္းနဲ႔ ေသြးသားေတာ္စပ္တယ္လို႔ ထင္တယ္။

ငါ႔မိသားစုမွာ ငါဟာ မလင္းတဲ႔မီး

ငါ႔မိသားစာမွာ ငါဟာ မလံုၿခံဳတဲ႔ထရံ

ငါ႔ၾကိဳးကို တီးခတ္လိုက္တိုင္း အသံေၾကာင္ထြက္တယ္

ငါ႔မိသားစုမွာ

မိုးယိုေပါက္ေလး တစ္ေပါက္ရွိေနတယ္ ဆိုရင္လည္း

ငါပဲၿဖစ္မွာ

ငါ႔မိသားစုမွာ

ၾကမ္းခင္းတစ္ေပါက္ က်ိဳးပဲ႔ေနတယ္ဆိုလည္း

ငါပဲၿဖစ္မွာ

မေအာင္ၿမင္တဲ႔ ေဘာလံုးအသင္းဟာ ငါ႔မိသားစုပဲ

မ၀င္တဲ႔ဂိုးေတြကို ငါသြင္းခဲ႔တာ။

စိုင္း၀င္းၿမင္႔

နားနားၿပီးေၿပာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ

သားေခ်ာ႔ေတး

သားေရ
ငုိသံေတြကုိ လမ္းခင္းၿပီးမွ
မင္းရဲ႕နန္းေတာ္ႀကီးဆီ ေရာက္မယ္ဆုိရင္
အဲဒီလမ္းကုိ မေလွ်ာက္ေလနဲ႔။

မုိးေလာက္ႀကီးပဲ ျမင့္ပါေစ
လူေတြရဲ႕ ပခုံးကုိ တက္နင္းၿပီးမွ
မင္းဘ၀ အထက္တန္းက်မယ္ဆုိရင္
အဲဒီအျမင့္ကုိလည္း မလွမ္းေလနဲ႕။

မင္းရဲ႕ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္
ဘ၀ေတြပ်က္
အုိးအိမ္ေတြပ်က္
မိသားစုေတြရဲ႕ ေပ်ာ္စရာအနာဂတ္ေတြလည္း
ေၾကကြဲ ပ်က္စီးရမယ္ဆုိရင္
အဲဒီယုံၾကည္ခ်က္ကုိလည္း မင္းအေကာင္အထည္ မေဖာ္ေလနဲ႕။

မသိနားမလည္သူ
လူေတြကုိ လွည့္စားၿပီးမွ
ဇိမ္ခံခြင့္ရမယ္ဆုိရင္
အဲဒီစည္းစိမ္ကုိလည္း မင္း မမက္ေမာေလနဲ႕။

ဒီေလာကႀကီးမွာ
သစ္သီးကေလးတစ္လုံး သီးဖုိ႕
အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးယူရတယ္
ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ ပြင့္ဖုိ႕
အဆင့္ဆင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ရတယ္
ေျမနီလမ္း နံေဘးက
ေတာပန္းကေလးေတြကအစ ၾကင္နာပါ
ဒုကၡေရာက္သူကုိ ေဖးကူပါ
လူ႕သိကၡာကုိ ေစာင့္ေ႐ွာက္ပါ
အျပစ္ကင္းမႈတုိင္းကုိ ခ်စ္ပါ။

႐ုိးသားျဖဴစင္သူေတြကို
တစ္ဖက္သတ္ အႏုိင္ယူၿပီးမွ
မင္းရဲ႕ သရဖူကုိ ရမယ္ဆုိရင္
အဲဒီသရဖူကုိလည္း မင္းလုံး၀မယူေလနဲ႕။ ။

မုိဃ္းေဇာ္
(မုိဃ္းေဇာ္ ေသတမ္းစာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

အရိပ္ေတြကို 

တဖြဖြပြတ္သပ္ၾကည့္မိေတာ့ 

ပိုက္ကြန္ထဲက ငွက္ငယ္လို 

ထ ထခုန္ေနတာကလဲြၿပီး (တၿခား)
ဘာမွထြက္မလာဘူး။

 အတိတ္ေတြကို 

တစစ လွစ္ဟၾကည့္မိေတာ့

 ၿပဒါးၿပယ္မွန္တစ္ခ်ပ္လို

 ထ ထအက္တာကလဲြၿပီး (တၿခား)
ဘာမွထြက္မလာဘူး၊ 

 အခ်စ္ေတြကို 

တသသ ဖြင့္ကာၾကည့္မိေတာ့

 မီးအံုးတဲ့ ထင္းစိုတစ္စလို

 ထ ထအူတာကလဲြၿပီး (တၿခား)
ဘာမွထြက္မလာဘူး။ 

  ဧပရယ္ေဆြေဆြ

 
အေမ.....

ခ်စ္သူေရ

ေဟာဒီ ေကာင္ကင္တစ္ရိုးက

ေရခိုးေရေငြ႕ အိုးၾကီးကို

မိုးတိမ္လို႔ ေခၚၾကေလရဲ႕။

ကိုေရႊမုတ္သုန္ေလက

သူေျခေထာက္ကို သူဂရုမစိုက္

အိုးၾကီးကို တည္႔တည္႔ ဝင္တိုက္တယ္။

အိုးၾကီးလဲဗိုက္ပြင္႔ ကြဲေၾက

ေသပါေလေရာ။

အိုးျခမ္းကြဲထဲကေန

ေရစက္ေတြ ေရစက္ေတြ

ဝင္းဝင္းလက္လက္

လင္းတစက္စက္ စီးျဖိဳင္ ညႊတ္က်။

ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္ေျမနဲ႔

ေစာင္႔ေနတဲ႔ ပင္လယ္ေအာ္ေတြလဲ

သြားရည္တျမျမ

ပါးစပ္ၾကီးေတြ ျပဲလန္ေအာင္ ဟလို႔ေပါ႔။

အို ခ်စ္သူေရ

ဟိုးအေရွ႕မွာ မိုးေတြ ရြာျပီ

လာ ရဲရဲလာ

ထီးရြက္ေတြမပါလည္း

လူဟာ ကိုယ္႕ဖာသာ ေလွ်ာက္ရဲရမယ္ကြယ္႕။

ငါတို႔ရဲ႕ မိုး

ဂ်ိဳးဂ်ိဳးဂ်ိမ္႔ဂ်ိမ္႔ လွပ

ရႈိတ္ၾကီးတငင္ငင္ ရြာခ်ပါေစလားကြယ္။

ငါရဲ႕ေရႊအိပ္မက္ကို

ေျခက်င္းေတြလို ခြဲစိတ္ ဝတ္ဆင္ထားတဲ႔ မိန္းမ။

ျမဴခိုးနီညိဳေတြၾကားမွာ

စံပယ္ေတြ ကပိုကရိုနဲ႔ ...လွလို႔။

ငါ...တစ္ပြင္႔ျပီး တစ္ပြင္႔ျပိဳလဲ

ႏွင္းအဆက္ဆက္တိုင္ေအာင္ ေၾကကြဲခဲ႔ရေပါ႔။

မီးပိြဳင္႔ေတြက

အနီလိႈင္းေတြနဲ႔

လႊင္႔ထုတ္ပစ္ခတ္ၾကတယ္။

လူမိုက္လိုလို

ေစာင္းေနတဲ႔ ဓါတ္တိုင္အိုၾကီးက

ကြ်န္ေတာ႔္ကို ဝင္တိုက္ျပန္ရဲ႕

ထင္းရႈးပင္ၾကီးက

ရွည္လွ်ားခြန္ျမတဲ႔ သစ္ရြက္ေတြ ေကြးကုပ္

ကြ်န္ေတာ႔ကို ေလနဲ႔ လိုက္မႈတ္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္

ကိုယ္နဲ႕မေတာ္တဲ႔ ဖိနပ္ကိုစီးျပီး

လမ္းအၾကီးၾကီးမွာ ေလွ်ာက္မိေနခ်ိန္ေပါ႔။

တိုက္တာေတြ ေဖာင္းကားေပ်ာ႔ အိ

ဓါတ္ေပါင္းဖိုေတြလည္း

မိုးခိုးေငြ႔ေတြပိျပီး ေကြးညြတ္ေခြယိုင္က်

ေျမၾကီးထဲက

မိုးျခိန္းသံ တရွဲရွဲ ၾကားရတယ္။

တကယ္႔ကို ေၾကာက္စရာပါအေမ

အဲဒီညက

အိပ္မက္နည္းနည္း ရွည္သြားတယ္။

ေမာင္းကြဲသံ ခပ္ေလးေလး တစ္ခ်က္ပါပ။ဲ

တစ္ယာက္တည္းေနရတဲ႔ ငါ႔ကို

ဘယ္သူနဲ႔မွမေနရေအာင္

ယိုင္ယုိင္ရြဲ႕ရြဲ႕ လွီးခြဲသြား....။

နံပါတ္စဥ္ မတပ္ရေသးတဲ႔

သဲကႏၱာရ စာရြက္တစ္ရြက္ေပၚမွာလဲက်တယ္။

အဲဒီညေနေပါ႔

ေကာင္းကင္ကို ဆြဲခြ်တ္ျပီး

ေျမၾကီးကိုပဲ ငါျပန္ဝတ္ခဲ႔ရ။

ျပီးဆုံးသြားတာ ေသခ်ာပါတယ္

ႏွင္းခိုးေတြ...

ျပီးေတာ႔ ဒိုင္ယာရီခ်ိဳ ခါးတစ္ခြက္

ျပီးဆုံးသြားတာက ေသခ်ာပါတယ္။

မိုးေတြကို တိုးတိုးကေလး ရြာရဦးမွာေပါ႔ေလ

ပန္းရနံေတြကလည္း ခပ္ျမင္႔ျမင္႔ကေနပ်ံသန္း

ငါနဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ဖိနပ္ေလး

သီခ်င္းမဆိုေတာ႔ဘဲ ဟိုးအေဝးကို ေငးခဲ႕ရတယ္။