• ေ၀သမွ် မေၾကြတဲ့ပန္းပါ
မင္းမနမ္းခ်င္လည္း ပြင့္ခဲ့ျပီေလ …..

• စိမ့္ထြက္သမွ် မခမ္းတဲ့စမ္းပါ
မင္းမေသာက္ခ်င္လည္း စီးခဲ့ျပီေလ …..

• ဆုိေနသမွ် မဆုံးတဲ့ေတးပါ
မင္းမၾကားခ်င္လည္း သီခဲ့ျပီေလ …..

• ျမဴတိမ္ကင္းျပီး သာတဲ့ “လ” ပါ
မင္းအိပ္ေနလည္း လင္းခဲ့ျပီေလ ….

• ေတာင္ထိပ္က သစ္ပင္ရိပ္ထက္
ေတာင္ေျခက ေခ်ာင္းငယ္တခုျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။
မ်က္ႏွာမသစ္ေတာင္မွ
(မင္းေမာတဲ့အခါ …..)
ေျခေဆးလုိ. ရေအာင္ေပါ့ ။


ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)

Posted by ကိုကို ခန္႔ေခ်ာၾကီး on Wednesday, July 31, 2013


အခန္း - ၁
ၾကက္ဖက ၾကက္မေနာက္ကုိ အသည္းအသန္လုိက္သည္။
ၾကက္ဖအေတြး – မိရင္လည္း မိ၊ မမိရင္လည္း ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္း ေပါ့။
ၾကက္မအေတြး – ငါေျပးတာ သိပ္မ်ား ျမန္ေနလားမသိ။
ကံဆုိးစြာပင္ ေျပးေနေသာ ၾကက္မကုိ ကားတစ္စီးျဖတ္တုိက္ သြားသည္။
ဒါကုိျမင္ေသာ ……
အပ်ဳိေလး အေတြး – သူတုိ႔ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းကုိ ဟုိ ကားစုတ္က ၀င္႐ႈပ္သြားတာပဲ။
အပ်ဳိႀကီးအေတြး – ေတြ႕လား၊ ၾကက္မက ၾကက္ဖကုိမႀကိဳက္လုိ႔ သူ႔ ကုိယ္သူ
အဆံုးစီရင္သြားတာ။
လူပ်ဳိေလးအေတြး – ေတာက္ – ဒီေကာင္ေတာ့ တစ္သက္လံုးေနရ ခက္ေနေတာ့မွာပါ။
လူပ်ဳိႀကီးအေတြး – ၾကက္ဖေပမယ့္ အေတြးေကာင္းရွာတယ္။ ဟုိ
စကားပံုအတုိင္းေပါ့။ တစ္ရက္ ေပ်ာ္ခ်င္ရင္ လမ္းေပၚမွာရွာ၊ တစ္လေပ်ာ္ခ်င္
မိန္းမယူ၊ တစ္ႏွစ္ေပ်ာ္ခ်င္ မယားငယ္ထား၊တစ္သက္လံုး ေပ်ာ္ခ်င္
လူပ်ဳိႀကီးပဲလုပ္-တဲ့။ အင္း ..ၾကက္ဖ ခမ်ာ တစ္သက္လံုး ေပ်ာ္ခ်င္လုိ႔နဲ႔
တူပါတယ္။ၤ
အခန္း - ၂
ၾကက္ဖက ၾကက္မေနာက္ကို အသည္းအသန္လုိက္သည္။
ၾကက္ဖအေတြး – ဒီတစ္ခါ ေတာ့ မိေလာက္ပါၿပီ။ ေအးေလ- မမိရင္လည္း ေသြးပူေပါ့။
ၾကက္မအေတြး – ငါေျပးတာ သိပ္မ်ား ျမန္ေနလားမသိ။
ကံဆုိးစြာပင္ ေျပးလုိက္လာေသာ ၾကက္ဖကုိ ကားတုိက္သြား သည္။
အပ်ဳိေလးအေတြး – အင္း- ၾကက္မကုိလုိက္ဖုိ႔ၾကက္ဖတစ္ေကာင္ေတာ့ ထပ္ရွာရဦးမွာပဲ။
အပ်ဳိႀကီးအေတြး – ေရွ႕မၾကည့္ ေနာက္မၾကည့္လုိက္တာကုိး။ေသတာေတာင္နည္းေသး။
လူပ်ဳိေလးအေတြး – အခ်စ္ အတြက္ အသက္ကုိပဓာနမထားဘဲ ခ်စ္ရဲတဲ့ ၾကက္ဖပဲ။
လူပ်ဳိႀကီးအေတြး – ဟီဟိ- ဟုိ ၾကက္မေတာ့ ၾကက္ဖမရွိရင္ တစ္သက္လံုးေနရခက္ၿပီ။ၤ
အခန္း - ၃
ၾကက္ဖက ၾကက္မေနာက္ကုိ အသည္းအသန္လိုက္သည္။
ၾကက္ဖအေတြး – မိရင္မိ မမိ ရင္လည္း ေသြးပူေပါ့။
ၾကက္မအေတြး – ငါေျပးတာ သိပ္မ်ားျမန္ေနလား။
ကံဆုိးစြာပင္ ေျပးေနေသာႏွစ္ေကာင္လံုးကုိ ကားျဖတ္တုိက္သြား သည္။
အပ်ဳိေလးအေတြး – အစကတည္းက ၾကက္ဖမီေအာင္လုိက္သင့္ တယ္။
အပ်ဳိႀကီးအေတြး – ၾကက္မ အျပစ္မဟုတ္ဘူး၊ ၾကက္ဖအျပစ္။
လူပ်ဳိေလးအေတြး – အမွန္ဆုိ ၾကက္မေလးက အရွိန္ေလွ်ာ့သင့္တယ္။
လူပ်ဳိႀကီးအေတြး – ဟီဟိ.. ေအးေရာ၊ ဟင္းစားေတာ့ရၿပီ။ၤ
အခန္း - ၄
ၾကက္ဖက ၾကက္မေနာက္ကုိ အသည္းအသန္လုိက္သည္။
ၾကက္ဖအေတြး – မိရင္လည္း မိ၊ မမိရင္လည္း ေသြးပူေပါ့။
ၾကက္မအေတြး – ငါေျပးေန တာ သိပ္မ်ားျမန္ေနလားမသိ။
ၾကက္မ်ားေခါင္းထဲတြင္ ထုိမွ် သာရွိေသာ္လည္း ….လူေတြက မ်ဳိးစံုေတြး
မ်ဳိးစံုေျပာေနၾကေလသည္။ ဟိ..ဟိ..။
(အၾကည္ေတာ္) -

Posted by ကိုကို ခန္႔ေခ်ာၾကီး on

ကန္ေရၿပင္ကိုၿဖတ္တိုက္လာေသာ ေလနုေအးေအးကကၽြန္မတို ့စားပဲြဆီသို ့ ေ၀့ကနဲေရာက္ရွိလာတဲ့အခိုက္ ကၽြန္မ ေလကို အားရပါးရ တ၀ၾကီးရွူလိုက္မိပါသည္။ အရမ္းလတ္ဆတ္ကာ သန္ ့ရွင္းေသာေလေလးပါ။ က်န္းမာေရး လိုက္ စားေသာ ခါဆူကီလည္း ထိုေလကို မ်က္စိမွိတ္ရူသြင္းေနသည္ကို ေတြ ့ရသည္။
    ဟုတ္ပါတယ္။ ေခတ္မွီဖြ ့ံၿဖိဳးမွုရဲ ့ေနာက္ကြယ္မွ သဘာ၀ယုိယြင္းမွုမ်ားစြာရွိေနတာမို ့ စစ္မွန္ေသာ သဘာ၀ အလွတို ့သည္ တၿဖည္းၿဖည္းနွင့္ ယိုယြင္းလာေနပါသည္။ အခ်ိ္န္ၾကာလာသည္နွင့္အမ်ွ သဘာ၀တရားမ်ားသည္သာ တန္ဖုိးရွိေသာအရာမ်ားၿပန္ၿဖစ္လာေတာ့မည္။ အသစ္ဘယ္လိုေကာင္းေကာင္း အေဟာင္းတလည္လည္သာတည္း။
    " ကဲ…..ကဲ….ဒီေန ့ဘာေလ့လာမလဲ "
မ်ိဳးမ်ိဳးက စကားစလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို ့နွစ္ေယာက္လံုး ခါဆူကီထံ အၾကည့္ေရာက္သြားပါသည္။ ခါဆူကီက ဂ်ပန္ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးၿဖစ္သည္။ ၿမန္မာစာနွင့္ ၿမန္မာဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားကို ေလ့လာလုိသူမို ့ ကၽြန္မနဲ ့မ်ိဳးမ်ိဳးက ကူညီေပး ေနၿခင္းပါ။ အသက္ ၅၈ နွစ္အရြယ္ရွိေသာ ထိုဂ်ပန္အမ်ိဳးသားၾကီးသည္ အသက္ကြာၿခားေသာ္လည္း ယဥ္ေက်းမွုရွိ လွစြာ ကၽြန္မတို ့နွင့္ေတြ ့လ်ွင္ ၿမန္မာဓေလ့အတိုင္း လက္အုပ္ခ်ီကာ မဂၤလာပါလို ့ နွုတ္ဆက္တတ္သည္။
    ဒီေန ့ညေနပိုင္းကို ကန္ေဘးရွိအေၾကာ္ဆိုင္တြင္ ထိုင္ရင္း စကားေၿပာၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို ့က သင္ေပး တယ္လို ့ေၿပာေပမယ့္လည္း ခါဆူကီထံမွ ၿပန္သင္ခဲ့ရသည္ကမ်ားလွပါသည္။ ကၽြန္မနဲ ့မ်ိဳးမ်ိဳးက အေၾကာ္စားမယ္လို ့ တိုင္ပင္ေတာ့ အေၾကာ္တစ္ခုမွာပါေသာ ကယ္လိုရီကိုတြက္ၿပတာမို ့တၿခားစားစရာတစ္ခုကို မွာစားလုိက္ၾကသည္။ ခါဆူကီကေတာ့ ေရေႏြးတစ္ခြက္နွင့္ ေကာ္ဖီမွုန္ ့၊ သံပုရာသီးတစ္ၿခမ္းသာမွာပါသည္။ သူက သၾကားကရုပ္ကိုရင့္ေစ တဲ့အတြက္ သူ ့ရုပ္ရင့္မွာစိုး၍ မစားေၾကာင္း ဟာသေနွာကာဆိုပါသည္။
    အေနအထိုင္၊ အစားအေသာက္ သတိထားတတ္ေသာ ဂ်ပန္ဓေလ့ကိုလည္း သူ ့ဆီက ၿပန္သင္ယူရပါသည္။
မိုးစက္ကေလးမ်ား ရုတ္တရက္က်လာတာကိုၾကည့္ရင္း သူက-
" မေန ့ကမိုးေလ၀သသတင္းနားမေထာင္မိဘူး " လို ့ေၿပာသည္။ ခါဆူကီက ထိုစကားကို ေတာက္ေလ်ွာက္အၿဖတ္ အေတာက္မရွိေၿပာသြားတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မက ၿမန္မာဘာသာစကားတစ္လံုးကို အသံထြက္ရြတ္ဆိုလ်ွင္ ၁မၾတာ (၁ စကၠန္ ့)ၾကာေၾကာင္း၊ သို ့ေသာ္ တခ်ိဳ ့စကားလံုးေလးမ်ားသည္ ၁ မၾတာမၿပည့္ေၾကာင္း( မၾတာ၀က္ခန္ ့သာရွိ၍) ေနာက္က ကပ္ပါလာေသာစကားသံေပၚတြင္ ပို၍အားစိုက္ဆိုေပးရေၾကာင္း မိုးေလ၀သ စကားလံုးရွိ (၀ နွင့္ သ) ကို ဥပမာေပးေၿပာၿပေပးလိုက္ပါသည္။ ထို ့ေနာက္ စကားလံုး အၿဖတ္အေတာက္မ်ားကို ရွင္းၿပေပးလိုက္ရာ ခါဆူကီက နားလည္မွုၿမန္စြာပဲ
" မေန ့က မိုးေလ၀သသတင္း နားမေထာင္မိဘူး " ဟု ၿပန္ၿပင္ေၿပာပါသည္။
    စကားေကာင္းေနစဥ္မွာပဲ မိုးရြာလာတာေၾကာင့္ ေကာင္မေလးတခ်ိဳ ့ဆိုင္ထဲ ေၿပး၀င္လာၾကတာကို ေတြ ့ရ သည္။ ကၽြန္မနဲ ့ခါဆူကီေရွ ့တည့္တည့္မွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ထိုင္ခ်လိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ မ်က္စိမွိတ္လိုက္မိပါ သည္။ " ဘုရား……..ဘုရား " စိတ္ထဲမွ ဘုရားတရင္း ခါဆူကီနွင့္ မ်ိဳးမ်ိဳးကို မ်က္နွာပူေနမိပါသည္။
    ေဘာင္းဘီကို ခါးစပ္အထိေအာက္က်ေအာင္၀တ္ထားေသာ ထိုေကာင္မေလးထိုင္ခ်ခ်ိန္မွာ အၿမင္မေတာ္တာ ေၾကာင့္ ခါဆူကီကိုလည္း အားနာသြားမိသည္။ ၿမန္မာဓေလ့ထံုးတမ္းေတြကို ေလ့လာေနတဲ့သူေရွ ့မွာမွ ဒီလိုမ်ိဳးၿဖစ္ရ သလား။ ခါဆူကီက နားလည္မွုရွိစြာ ကၽြန္မကိုၿပံဳးၿပကာ ေနရာေၿပာင္းထိုင္လိုက္ပါသည္။ ေရွးက ၿမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ား သည္ သူတို ့၏ အသားမ်ားကို လူၿမင္မွာ အရမ္းစိုးရြံ ့ၾကသည္။ ထမီကိုရွည္ရွည္၀တ္ကာ ရင္ဖုံးလက္ရွည္ေလးမ်ား ၀တ္ဆင္တတ္ၾကသည္။ ယခုေခတ္မွာေတာ့ မေပၚ-ေပၚေအာင္၀တ္ရင္း အလွဟုထင္ကာ တန္ဖိုးပ်က္ေနၾကသည္ကို မသိေတာ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ထိုေနရာကေန အေ၀းဆံုးကိုသာ ေၿပးထြက္သြားေနခ်င္မိသည္။ အင္း…..ၿမင္သူကရွက္ ေတာ့လည္း မ်က္စိမွိတ္ရုံအၿပင္ ဘာရွိေသးသနည္း။
    ထို ့ေနာက္ ကၽြန္မတို ့စကား၀ိုင္းက ေၿပာင္းလဲၿခင္းနွင့္ ဖြံ ့ၿဖိဳးေရးၿဖစ္စဥ္မ်ားဆီသို ့ေရာက္သြားၾကသည္။ ခါဆူကီက- ေၿပာင္းလဲၿခင္းဆိုသည္ကို လူတိုင္းလုပ္သင့္ေၾကာင္း၊ လွပေသာလိပ္ၿပာေလးပင္လ်ွင္ ေပါက္ဖတ္ဘ၀မွ သည္ အဆင့္ဆင့္ေၿပာင္းလဲမွုၿဖစ္စဥ္ၿဖင့္ ရွင္သန္ၾကီးၿပင္းရေၾကာင္း၊ ထို ့အတူ လူတို ့သည္လည္း ေၿပာင္းလဲမွုရွိသင့္ရာ ထိုသို ့ေၿပာင္းလဲရာ
၁-Why        -ဘာေၾကာင့္ေၿပာင္းတာလဲ
၂-What    -ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ ့လဲ
၃-Where    -ဘယ္ေနရာလဲ
၄-When    -ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ေတာ့ေၿပာင္းမလဲ
၅-Who        -ဘယ္သူေၿပာင္းမလဲ
၆-How        -ဘယ္လိုေၿပာင္းမလဲ ဆိုေသာ အခ်က္မ်ားလိုအပ္ေၾကာင္း ေၿပာၿပသည္။
    ခါဆူကီစကားအဆံုးမွာ ကၽြန္မတို ့ၿမန္မာေတြအတြက္ ၿပန္စဥ္းစားေနမိပါသည္။ အေၿပာင္းအလဲတြင္ စစ္မွန္ ေသာ လမ္းေၾကာင္းနွင့္ မွန္ကန္ေသာ အေတြးအေခၚမ်ား လိုအပ္ေနပါသည္။ ဆက္ၿပီး ဖြံ ့ၿဖိဳးမွုၿဖစ္စဥ္အတြက္-
ဖြ ့ံၿဖိဳးလိုေသာ ဆႏၵအရင္ဆံုးရွိရမွာၿဖစ္ၿပီး အဲဒီတြက္ လံု ့လ၊ ၀ီရိယစိုက္ရမွာၿဖစ္ေၾကာင္း၊ ဖြ ့ံၿဖိဳးေရးနွင့္ပက္သက္ေသာ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မ်ားကို ခိုင္မာမွုရွိေအာင္စိတ္ထဲတြင္ တစိုက္မတ္မတ္စဲြေနေစၿပီး စည္းကမ္းတက်လိုက္နာမွသာ ဖြံ ့ၿဖိဳးေရး အသီးအပြင့္ကို ခံစားရမွာၿဖစ္တယ္လို ့ဆိုပါသည္။
    ခါဆူကီထံမွ အဖိုးမၿဖတ္နိုင္ေသာ စကားလံုးမ်ားၾကားမိတဲ့ခဏမွာ ကၽြန္မၾကက္သီးတၿဖန္းၿဖန္းထမိပါသည္။ ဖြံ ့ၿဖိဳးမွုနွင့္ ေၿပာင္းလဲၿခင္းလမ္းမွားေနၾကေသာ ၿမန္မာမိန္းကေလးမ်ားအတြက္လည္း စိုးထိတ္ေနမိသည္။
    ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း သေဘာတရားအရ တားဆီးမရနိုင္ေသာ Cross Cultureမ်ားသည္လည္း စကၠန္ ့တိုင္း စီးဆင္း၀င္ေရာက္ေနပါသည္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းကို အေၾကာင္းၿပကာ ၀တ္စားဆင္ယင္ထံုးဖဲြ ့မွုကို အေရးမၾကီးပါဘူး ဟု သေဘာထား၍မရပါ။ ကမာၻ ့နိုင္ငံအသီးသီးတြင္လည္း ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမွုမ်ား မပေပ်ာက္ေစရန္ ၾကိဳးစားေနၾက သည္။ ဖြံ ့ၿဖိဳးမွုေနာက္က်ေနေသာ ၿမန္မာနိုင္ငံတြင္ ဖြံ ့ၿဖိဳးရန္ ေနရာမ်ားစြာတြင္လိုအပ္ေနပါေသးသည္။ ထိုေနရာကို ကၽြန္မတို ့လူငယ္ေတြရဲ ့အားၿဖင့္ ၿဖည့္မွသာ တိုးတက္နိုင္ပါမည္။ စက္မွုဖြံ ့ၿဖိဳးမွုတြင္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားနိုင္မွုမရွိေသး ေသာ္လည္း ရိုးရာေလးမ်ားၿဖင့္ ယဥ္ေက်းမွုဂုဏ္ယူနိုင္ေအာင္ တည္ေဆာက္သင့္ပါသည္။
    နိုင္ငံတကာက ၿမန္မာနိုင္ငံသို ့လာေရာက္ရင္းနွီးၿမွဳပ္နွံမွုမ်ား တိုးတက္လာေတာ့မည့္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မတို ့က နည္းပညာမ်ား၊ အတတ္ပညာမ်ားကို အက်ိဳးရွိရွိ သင္ယူေလ့လာ အသံုးခ်သင့္ပါသည္။ ထိုနိုင္ငံမ်ား၏ ရင္းနွီးၿမွဳပ္နွံမွု မ်ားနွင့္အတူ နည္းပညာမ်ား၊ ယဥ္ေက်းမွုမ်ားသည္လည္း ေရာက္လာေတာ့မည္။ အရွဳံးၿဖစ္နိုင္သည့္ ဆိုးက်ိဳးၿပႆနာ မ်ားကို တတ္နိုင္သမ်ွ ဟန္ ့တားထိန္းသိမ္းရပါဦးမည္။ အေရးၾကီးတာက ဘာလဲ ၿမန္မာမေလးမ်ား သတိထားၾကဖို ့လို လာပါသည္။
    အ၀တ္အစားဆိုသည္မွာ ရာသီဥတုနွင့္ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္၊ခႏၶာကိုယ္ၾကီးသဘာ၀တရားနွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ရွိေအာင္၊ အရွက္တရားမ်ား လံုၿခံဳေအာင္ၿပဳလုပ္ထားသည့္အရာဟု ကၽြန္မၿမင္ပါသည္။
    ကၽြန္မသည္လည္း မိန္းမသားေပမို ့လွခ်င္ပါသည္။ သို ့ေသာ္ ထိုအလွအတြက္ ကၽြန္မတို ့ဂရုစိုက္စရာ၊ ထိန္းသိမ္းစရာမ်ားစြာရွိေနပါသည္။ အေၿပာင္းအလဲမ်ားစြာနွင့္ ခရီးဆက္ေနၿပီၿဖစ္ေသာ ယေန ့ၿမန္မာနိုင္ငံတြင္ ၿမန္မာ လူငယ္ကေလးမ်ားသည္ နိုးၾကားတက္ၾကြ(Motivated)ဖို ့လိုေနသလို ကိုယ့္ကို ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ၿပီး ဂုဏ္ယူေနဖို ့( Self-esteem) လည္း လိုပါသည္။
    မလံုမလဲ၀တ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွုမရွိေသာ အလွအတြက္ ကၽြန္မတို ့ဘာေၾကာင့္ ေငြကုန္၊ အခ်ိန္ကုန္၊ သိကၡာကုန္ခံေနမလဲေနာ္။ ေခတ္ကိုမွီရုံဆို မေၿပာလိုပါ။ေရွ ့ကိုအေၿပးလြန္ေနသည္ကေတာ့ တဆိတ္ေတာ့ လြန္လြန္း ေနၾကသည္။ ဖုံးရမွာမွန္သမ်ွ အကုန္နီးပါးေဖာ္ၿပထားေသာ ဒီေန ့ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းမ်ားသည္ နိုင္ငံရပ္ၿခားတြင္ေတာင္မွ ရွုိးေလ်ွာက္ေသာလမ္းေပၚမွာသာ ၀တ္လို ့ရသည့္ဒီဇိုင္းမ်ားၿဖစ္သည္ကို သတိထားသင့္သည္။ ၿမန္မာမ်က္စိသည္ ၿမန္မာအလွနွင့္သာသင့္ေလ်ာ္သည္။ ခ်ိတ္လံုခ်ည္၊ ရင္ဖုံးပဲ၀တ္ရမည္ဟု မဆိုလိုပါ။ အၿမင္တင့္တယ္ေစခ်င္တာပါ။ ၿမန္မာမိန္းကေလးတို ့၏အလွကို အဆင့္အတန္းရွိေစခ်င္တာပါ။ အရိုးဆံုးသည္ အဆန္းဆံုးၿဖစ္နိုင္သည္။
ဒီေန ့အဖို ့ကေတာ့ ခါဆူကီကို သင္ေပးၿခင္းထက္ ခါဆူကီက သင္ေပးလိုက္တာက ပိုမ်ားပါသည္။ လမ္းဘက္ကိုၾကည့္ လိုက္ေတာ့ မိုးလည္းစဲသြားသလို ခုနက မိန္းကေလးမ်ားလည္း ရွိမေနေတာ့ပါ။ မ်က္စိစိတ္ခ်မ္းသာသြားရၿပီမို ့ သက္ၿပင္းေလးခ်ကာရွိဆဲ ပလံုးပေထြး လ်ွာခလုတ္တိုက္လုမတတ္ လုဆိုေနၾကေသာဘုရားစူးပါေစ့ (ၿမန္မာသီခ်င္းပါ) ဟု ကိ်န္ရေလာက္ေအာင္ ဆူလွစြာေသာ ၿမန္မာမေလးမ်ား၏သီခ်င္းသံက နားထဲသို ့၀င္လာၿပန္ပါသည္။
အင္း……
    ကၽြန္မ သက္ၿပင္းပဲခ်ကာ ေခါင္းငံု ့ေနမိေတာ့သည္။

                                        ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on Tuesday, July 30, 2013


ဗုဒၶဟူေသာ အဓိပၸာယ္မွာ "သိေသာသူ" သို ့မဟုတ္ "၀ိဇၨာဥာဏ္အလင္းရသူ" တနည္း "သဗၺညဳတ ဥာဏ္ေတာ္ရၿပီးသူ " ၿဖစ္သည္။ ထိုသို ့ဆိုလ်ွင္ ဗုဒၶသည္ မိမိကိုယ္တိုင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္က်င့္ၾကံမွုၿဖင့္ သိစရာ ရွိသမ်ွကို အကုန္အစင္သိၿမင္ေသာ သဗၺညဳတ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ကိုရၿပီး၊ သံသရာ၀ဋ္ဒုကၡအေပါင္း၏ အဆံုးစြန္ ၿဖစ္ရာ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ၿပဳခဲ့သည့္ အတူမရွိ အတုမရွိသည့္ လူသားတစ္ဦးသာတည္း။
    ကပိလ၀တ္ေနၿပည္ေတာ္ သုေဒၶါဒနမင္းၾကီး၏ မိဖုရား မာယာေဒ၀ီ၏၀မ္းတြင္ ၀ါဆုိလၿပည့္ ၾကာသပေတးေန ့တြင္ ပဋိသေႏၶယူသည္။ လုမၺနီဥယ်ာဥ္တြင္ ဖြားၿမင္သည္။ ဖြားရက္မွာ သကၠရာဇ္ ၆၈ ခု (BC 623) ကဆုန္လၿပည့္ ေသာၾကာေန ့ၿဖစ္သည္။
ေမြးဖြားၿပီးေနာက္ " ငါအဦးဆံုး၊ ငါအၾကီးဆံုး၊ ငါအၿမတ္ဆံုး " ဟူေသာ စကားၾကီးသံုးခြန္းကို ေၾကြးေၾကာ္ေတာ္ မူခဲ့သည္။ ဘုရားေလာင္းကို ဖြားၿမင္ၿပီးေနာက္ ခုနစ္ရက္အရတြင္ မယ္ေတာ္ မာယာစုေတသည္။ မယ္ေတာ္ မာယာစုေတရၿခင္းမွာ သားဖြားၿခင္းနွင့္စပ္ေသာ ဒုကၡေၾကာင့္မဟုတ္ပါ။ ဘုရားေလာင္းတို ့ကိန္း၀ပ္ရာ ၀မ္း တိုက္သည္ ေနာက္ထပ္မည္သူမ်ွ ပဋိသေႏၶမေနထိုက္ေသာေၾကာင့္ စုေတရၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။
    ဘုရားေလာင္းကို သိဒၶတၳဟုအမည္သညာမွည့္သည္။ ၁၆ နွစ္အရြယ္တြင္ သုပၸဗုဒၶမင္းၾကီး၏သမီး ေဒ၀ဒတ္၏အစ္မ ယေသာ္ဓရာနွင့္လက္ထပ္သည္။ ေရႊနန္းသံုးေဆာင္တြင္ တလွည့္စီေနၿပီး ထီးနန္းစည္းစိမ္ ၁၃ နွစ္စံစားသည္။ ၂၉ နွစ္အရြယ္တြင္ သူ၏နွလံုးသား၀ယ္ သစၥာဥာဏ္အလင္း ထင္ဟပ္ေလသည္။ သတၱ၀ါ အေပါင္းသည္ ၿခြင္းခ်က္မရွိ ေသၿခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္ၾကရမည္။ ခပ္သိမ္းေသာ ေလာကီခ်မ္းသာတို ့သည္ ဆင္းရဲၿခင္း၏ ေရွ ့ေၿပးၿဖစ္ေၾကာင္းဆင္ၿခင္မိေလသည္။ထို ့ေၾကာင့္ ဒုကၡအေၾကာင္းရင္းကို ရွာေဖြလိုသည့္ ဆႏၵ မ်ားၿပင္းၿပလာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူအို၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္းဟူေသာ နိမိတ္ၾကီးေလးပါးကိုေတြ ့ရကာ သံေ၀ဂၿဖစ္ၿပန္၏။ သက္ေတာ္ ၂၉ ၊ သားေတာ္ေလး ရာဟုလာေမြးဖြားသည့္ညမွာပင္ က႑ကၿမင္းကိုစီး၍ ေနာက္ပါ ဆႏၵအမတ္နွင့္အတူ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့သည္။
အေနာ္မာၿမစ္ကမ္းအနီးတြင္ ဆံေတာ္ကိုပယ္သည္။ (ထိုဆံေတာ္ကို သိၾကားမင္းက တာ၀တိ ံသာတြင္ စူဠာမဏိဟူေသာ ေစတီကိုတည္ခဲ့သည္။)ဃဋိကာရၿဗဟၼာၾကီးက ပရိကၡရာရွစ္ပါးကို လာဆက္သည္။ (သိဒၶတၳ ၏ ၀တ္လဲေတာ္ကို ၿဗဟၼာၿပည္တြင္ ဒုႆေစတီကို တည္ခဲ့သည္။)
အေလာင္းေတာ္မွတပါး မည္သူမ်ွ မစြမ္းနိုင္ က်င့္နိုင္ရန္ခက္ခဲ့သည့္ ဒုကၠရစရိယအက်င့္ကို ဥရုေ၀လေတာတြင္ ၆ နွစ္ၾကာမ်ွ က်င့္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အစြန္းနွစ္ဘက္ေရာက္ေနေသာ အက်င့္တို ့ကိုပယ္ကာ မဇၥ်ိမ ပဋိပဒါ (အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္)ကို ရွာေဖြမိေလသည္။ ဒုကၡအေပါင္း၏ ၿဖစ္ေၾကာင္းရင္းၿမစ္ သမုဒယတရား မွာ ကိေလသာပင္ၿဖစ္သည္ဟု ဥာဏ္တြင္သိၿမင္ေလၿပီ။
သက္ေတာ္ ၃၅၊ (BC 588) အိႏၵိယၿပည္ ဘီဟာနယ္ ဂါယာၿမိဳ ့အနီး ေနရဥၹရာၿမစ္ကမ္းရွိ ေဗာဓိေညာင္ပင္ ေအာက္တြင္ ဗုဒၶ ဘုရားရွင္အၿဖစ္သို ့ေရာက္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ဘုရားၿဖစ္သည့္ေန ့မွာ မဟာသကၠရာဇ္အားၿဖင့္ ၁၀၃ ခု၊ ကဆုန္လၿပည့္ ဗုဒၶဟူးေန ့။
ယင္းေန ့မွအစၿပဳ၍ ဗုဒၶသည္ ၄၅ ၀ါကာလပတ္လံုး ေန ့ညမနား လူနတ္ၿဗဟၼာ သတၱ၀ါအားလံုးတို ့အား သစၥာနွင့္ မဂၢင္၊ ဓမၼနွင့္ ၀ိနယတို ့ကို မရပ္မနား ေဟာၾကားၿပသ တရား ေရေအးတိုက္ေကၽြးကာ ဆံုးမေတာ္ မူခဲ့သည္။ သံသရာ၀ဋ္အေပါင္းမွ လြတ္ေၿမာက္ရန္နွင့္ ကိေလသာအညစ္ အေၾကးတို ့မွ ကင္းစင္ေစရန္ မိမိ ကိုယ္ကိုသာ မိမိအားကိုး က်င့္ေဆာင္ရမည္ဟုလည္း လမ္းၿပေတာ္မူခဲ့သည္။
ဘုရားရွင္ ၄၅ နွစ္ ၀ါဆိုေသာ ဌာေနမ်ားမွာ-
၀ါဆိုစဥ္    ၀ါဆိုရာဌာန
၁-         ဗာရာဏသီ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ
၂- ၃-၄-     ရာဇၿဂိဳဟ္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္း
၅-         ေ၀သာလီၿပည္
၆-         မကုဠေတာင္
၇-         တာ၀တိ ံသာ
၈-         ဘဂၢတိုင္း
၉-         ေကာသမၺီၿပည္
၁၀-         ပါလိေလယ်ကေတာ
၁၁-         နာဠပုဏားရြာ
၁၂-        ေ၀ရဥၹာၿပည္
၁၃-         စာလိယေတာင္
၁၄-         သာ၀တိၳၿပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း
၁၅-         ကပိလ၀တ္ၿပည္
၁၆-         အာဠ၀ီၿပည္
၁၇-         ရာဇၿဂိဳဟ္ၿပည္
၁၈-၁၉-     စာလိယေတာင္
၂၀-         ရာဇၿဂိဳဟ္
၂၁ မွ ၄၄ -     သာ၀တၳိၿပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း
၄၅- ေ၀ဠဳ၀ရြာ တို ့တြင္ ၀ါဆိုေတာ္မူခဲ့သည္။ ၿမတ္စြာဘုရားသည္ ၀ါေတာ္ ၂၀ ထိအၿမဲေနေလ့မရွိဘဲ ထိုထိုၿမိဳ ့ ရြာမ်ားသို ့ လွည့္လည္ၿပီး၀ါဆိုေတာ္မူသည္။ထို ့ေၾကာင့္၀ါေတာ္ ၂၀ထိ အနိဗဒၶ၀ါ ဟုေခၚပါသည္။
၂၁ ၀ါမွ ၄၅ ၀ါထိေနာက္ပိုင္း ၂၅ ၀ါအနက္ ၂၄ ၀ါမွာ သာ၀တိၳၿပည္၌သာ အၿမဲ၀ါဆိုေတာ္မူ၏။ ေနာက္ဆံုး၀ါကို ေ၀ဠဳ၀ရြာတြင္ ၀ါကပ္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ထို၀ါတို ့ကို နိဗဒၶ၀ါ ၂၅ ၀ါဟုဆိုပါသည္။
    ထို ၄၅၀ါကာလပတ္လံုးအတြင္း ဘုရားရွင္တို ့ၿပဳအပ္ေသာ ဗုဒၶကိစၥငါးပါးကို ေန ့စဥ္အၿမဲေအာက္ပါ အတိုင္း ၿပဳက်င့္ေတာ္မူခဲ့သည္။
၁- ပုေရဘတၱကိစၥ    =ဆြမ္းမခံမီ လူတို ့ကို တရားေဟာေတာ္မူ၏။
၂- ပစၦာဘတၱကိစၥ    =ဆြမ္းစားၿပီးေနာက္ ေန ့လယ္ပိုင္းတြင္ ရဟန္းရွင္လူတို ့ကို တရားေဟာေတာ္မူ၏။
၃- ပုေရမယာမကိစၥ    =ညဥ့္ဦးယံတြင္ ရဟန္းတို ့အား တရားေဟာ၍ အေမးပုစၦာကို ေၿဖၾကားေတာ္မူ၏။
၄- မဇၥ်ိမယာမကိစၥ    =သန္းေခါင္ယံတြင္ နတ္ၿဗဟၼာတို့အား တရားေဟာေတာ္မူ၏။
၅- မစၦိမယာမကိစၥ    =မိုးေသာက္ယံတြင္ အခ်ိန္သံုးပိုင္းထားကာ ပထမပိုင္း စၾကၤသြား၊ ဒုတိယပိုင္း ကိ်န္းစက္၊ တတိယပိုင္းတြင္ ကၽြတ္ထိုက္ေသာ သတၱ၀ါတို ့ကိုၾကည့္ရွုေတာ္မူ၏။
သက္ေတာ္ ၈၀ ၊ ၀ါေတာ္ ၄၅ ၀ါအရ သကၠရာဇ္ ၁၄၈ ခုနွစ္၊ ကဆုန္လၿပည့္ အဂၤါေန ့တြင္ ကုႆိႏၷာရုံၿပည္ မလႅာမင္းတို ့၏ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္တြင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူခဲ့ပါသည္။(ကုႆိႏၷာရုံၿပည္မွာ ယခုအခါ အိႏၵိယၿပည္ ယူပီ ေခၚ ဥတၱရာပရာေဒ့ရွ္ (ဥတၱရာပထေဒသ)အရပ္ၿဖစ္ပါသည္။)
ေနာက္ဆံုးမွာၾကားေတာ္မူေသာ စကားေတာ္ကား
"ခ်စ္သားတို ့…… ေနာက္ဆံုးစကားမွာၾကားခဲ့မည္၊ ၿပဳၿပင္မွုေၾကာင့္ၿဖစ္ေသာ သခၤါရတရားမွန္သမ်ွ ပ်က္စီးတတ္ ေသာသေဘာရွိ၏။ မေမ့မေလ်ာ ့မေပါ့ဆေသာ သတိတရားနွင့္ေနထိုင္ၾက " ဟူ၍ၿဖစ္၏။
ၿမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို မလႅာမင္းတို ့က ဦးေဆာင္ကာ သၿဂၤ ိဳဟ္ေတာ္မူသည္။ ေတေဇာ ဓာတ္ေလာင္ေတာ္မူေသာ ေန ့မွာ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ ကဆုန္လဆုတ္ ၁၂ ရက္ တနဂၤေႏြေန ့ၿဖစ္ပါသည္။ မီးသၿဂၤ ိဳဟ္ရာတြင္ ပင္ကိုယ္အတိုင္း တည္ရွိေနေသာ ဓာတ္ေတာ္မ်ားမွာ
ညွပ္ရိုးေတာ္ ၂ ဆူ
စြယ္ေတာ္ ၄ ဆူ
နဖူးသင္းက်စ္ ၁ ဆူ ေပါင္း ၇ ဆူၿဖစ္သည္။ ဓာတ္ေတာ္မ်ားကို ခုနွစ္ၿပည္ေထာင္မင္းမ်ားအား ေဒါနပုဏား ၾကီးက ခဲြေ၀ေပးသည္။ အခ်ိဳ ့ဓာတ္ေတာ္မ်ားကို အရွင္မဟာကႆပနွင့္ အဇာတသတ္မင္းတို ့တိုင္ပင္ၿပီး စက္ယႏၱယားအေစာင့္ထားကာ သိမ္းဆည္းၿမွပ္နွံထားခဲ့ရာ ေနာင္နွစ္ေပါင္း ၂၃၅ နွစ္အၾကာ သီရိဓမၼာေသာက မင္းၾကီးက တူးေဖာ္၍ ေစတီေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တည္ထားကိုးကြယ္ကာ သာသနာေတာ္ၾကီး စည္ပင္ပ်ံ ့ပြားေစခဲ့ပါသည္။
လူတကာ နတ္တကာတို ့ထက္လြန္ကဲလ်က္ အၿမတ္ဆံုး အၿမင့္ဆံုးၿဖစ္ေတာ္မူေသာ ဗုဒၶဘုရားရွင္အား ဤစာစုၿဖင့္ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ပါ၏။
                                    ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on


" နီလာ နီလာ နိစ ၦရႏိ ၱ၊ ပီတာ ပီတာ စ ရံတိေယာ၊
ေလာဟိတာ ေလာဟိတာ စာဘာ၊ ၾသဒါေတာ ဒါတရံ သိေယာ " အသံၾကည္ၾကည္သာသာၿဖင့္ ေရာင္ေတာ္ဖြင့္ ဘုရားပင့္ေနေသာ ၾကီးၾကီးကို ယပ္ခပ္ေပးရင္း ကၽြန္မ ဘုရားဆင္းတုၾကီးဆီ အၾကည့္ေရာက္ေနမိသည္။ ၾကီးၾကီးရြတ္ေနေတာ္ ေရာင္ၿခည္ေတာ္တို ့သည္ ဆင္းတုေတာ္ၾကီး၏ မ်က္နွာေတာ္ဆီမွာ ၿဖာက်ေနသေယာင္ ဖူးေမ်ွာ္မိသည္။
ကၽြန္မတို ့လမ္းနွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွာ ၀မ္းေတာ္ၿပည့္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးရွိပါသည္။ သီတင္းကၽြတ္ခါနီးတိုင္း ထိုေက်ာင္းတြင္ ပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပဲြကို ေန ့ညမစဲ ၁၅ရက္တိုင္တိုင္ ၿပဳလုပ္ေလ့ရွိပါသည္။ ညစဥ္ ၇ နာရီထိုးတိုင္း ၾကီးၾကီးက သြား ေရာက္ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ေလ့ရွိရာ ကၽြန္မက အၿမဲေနာက္ကလိုက္ေလ့ရွိသည္။ ညေနဘက္တြင္ စၾကာပန္းဟုကၽြန္မတို ့ေခၚေသာ ပန္းၿဖဴၿဖဴကေလးမ်ားကို အဆုပ္လိုက္အဆုပ္လိုက္သီကာ ညဘက္တြင္ ၾကီးၾကီးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားတိုင္း လိုက္လွဴကာ ၾကီးၾကီးရြတ္ဖတ္ေနသံၾကားရလ်ွင္ ကၽြန္မစိတ္ၾကည္နွူးရသည္။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မၾကီးၾကီးကို နွစ္သက္တာဆိုလို ့ ထိုသို ့ဘုရားပင့္၊ ပ႒ာန္းရြတ္ဆိုမွုနွင့္ သီလေစာင့္တည္တတ္သည့္  အေလ့မ်ားသာၿဖစ္ၿပီး ကၽြန္မ မၾကိဳက္သည္က အတိုးေပးစားၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ နွစ္ဦးနွစ္ဖက္ နားလည္မွုအၿပည့္ၿဖင့္ ေခ်းငွားၾက သည္ဆိုသည့္တိုင္ အတိုးသည္ ေခ်းေငြ၏ ၅ ပံု ၁ပံု ၿဖစ္ေနသည္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို မ်ားသည္ဟု ကၽြန္မထင္သည္။ မရွိလို ့ေခ်းပါသည္ဆိုမွ နင့္ေအာင္ေပးရသည့္အတိုးက ၁၀၀ ယူလိုက္ကတည္းက ၈၀ သာၿမင္ရသည္။ တရားစာေတြရြတ္၊ သီလေတြ ဥပုသ္ေတြေန ့တိုင္းေစာင့္တတ္သည့္ ၾကီးၾကီးသည္ အတိုးေပးသည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ မ်က္နွာက အရုပ္ဆိုးလွသည္              တခါတေလ ေရာက္လာေနက်အတိုး မေရာက္လ်ွင္ၿဖင့္ ကၽြန္မနွစ္သက္ေသာ ဘုရားပင့္ကို ရြတ္ဆိုတတ္သည့္ ၾကီးၾကီးနွဳတ္ခမ္း မ်ားသည္ ၾကမ္းတမ္းေသာစကားသံမ်ားထြက္ကာ မဲ့လိုက္ ရြဲ ့လိုက္ၿဖင့္ သ႑ာန္မ်ိဳးစံုေၿပာင္းလဲေနတတ္သည္။
အသက္ ၇၀ နီးပါးရွိလာေသာ ၾကီးၾကီးသည္ မ်က္ခမ္းအထက္တြင္ အသီးေလးထြက္လာ၍ မႏၱေလးသို ့ သြားခဲြခဲ့သည္။ ၿပန္ေရာက္လာေသာအခါတြင္မူ အရင္လို ကၽြန္မအား ဓမၼပံုၿပင္မ်ား မေၿပာၿပေတာ့။ ငူငူ ငိုင္ငိုင္နွင့္သာရွိေတာ့သည္။ ေဆးစစ္ခ်က္ အရ ၾကီးၾကီးခႏၶာတြင္ ဘာေရာဂါမွ မရွိဟုဆိုပါသည္။ ဒါဆုိ ၾကီးၾကီး ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ။
ကၽြန္မ စာထုိင္ဖတ္တတ္ေသာ ေညာင္ပင္ေအာက္သို ့ ၾကီးၾကီး ေရာက္လာသည္။ လက္ထဲမွာလည္း ဇာဂနာအေသးစား ေလးနွင့္။ " သမီး ၾကီးၾကီးကို မ်က္ခမ္းေပၚမွာေပါက္ေနတဲ့ မ်က္ေတာင္ေလးေတြ နွုတ္ေပးစမ္း၊ ေနရဆိုးလြန္းလို ့ "
ကၽြန္မလည္း ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို လက္မွခ်ကာ ၾကီးၾကီးခိုင္းတဲ့အတိုင္း လုပ္ေပးလိုက္သည္။ အရင္ခဲြထားေသာေနရာ ေလးမွာပဲ ထပ္ၿပီးထြက္လာေသာ ဖုေသးေသးေလးပါ။ ထိုဖုေလးေပၚတြင္ မ်က္ေတာင္ေလးမ်ားေပါက္ပါက အေနရ အၾကည့္ရ ဆိုးသည္ဟု ၾကီးၾကီးက ဆိုပါသည္။ မ်က္ေတာင္ေမႊးနွုတ္ေပးေနသည့္ၾကားမွ ၾကီးၾကီးမ်က္လံုးတို ့ကုတ္က်လာသည္မို ့ နီးလာ ေသာေၿခသံကိုၾကည့္မိေတာ့ အေၾကာ္ေရာင္းေသာ ေဒၚေဒၚၿမ။ မ်က္နွာငယ္ေလးနွင့္ ၾကီးၾကီးေရွ ့တြင္ လာရပ္ကာ အတိုးကိစၥ အတြက္ ေတာင္းပန္တိုးလ်ိဳးေနသည္။
အတိုးစားခ်င္လို ့ အတိုးေပးတာဆိုေပမယ့္ နားလည္သင့္တာေတြေတာ့ရွိသည္ဟု ကၽြန္မထင္သည္။ ယူထားတဲ့ေငြထက္ အတိုးက မ်ားလြန္းလာသည္။ ၾကီးၾကီးဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္စားရက္ပါသလဲ။ အာဟာရေကာ ၿဖစ္ပါရဲ ့လား။ ကၽြန္မ သက္ၿပင္းပဲ ခ်ကာ စာဖတ္လက္စပဲ ေကာက္ဖတ္ေနလိုက္မိသည္။
အရြယ္လြန္ေနေသာ္လည္း အသိဥာဏ္ရင့္က်က္ဖို ့လိုေနေသးသည့္ ၾကီးၾကီးကို ဘယ္လိုတရားေတြကမွ ၿပဳၿပင္ေပးနိုင္ မွာပါလိမ့္။ ေငြနွင့္ပက္သက္လ်ွင္ " ငါ့ကို လာမစမ္းနဲ ့ေနာ္ " လို ့ေၿပာတတ္ေသာ ၾကီးၾကီးသည္ ဒုတိယအၾကိမ္ သြားခဲြခဲ့ရၿပန္ပါ သည္။
လူ ့ဘ၀တစ္ေလ်ွာက္လံုး လူသားတို ့သည္ ပရိေယသနအေရးတို ့တြင္ ရွာေဖြၿခင္းၿဖင့္သာ ဘ၀ကိုကုန္ဆံုးတတ္ရာ ေသေသာအခါ အပယ္သာလားေတာ့သည္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို ့သည္ ဘုရားရွင္၏ သားသမီးမ်ား ပီပီ ယခုဘ၀တြင္ ရွာေဖြစု ေဆာင္းထားသမ်ွထဲမွ ေပးကမ္းစြန္ ့ၾကဲၿခင္းၿဖင့္ ေနာင္ဘ၀မ်ားစြာအတြက္ ဘ၀၀ သမၸတၱိရေအာင္ လွဴဒါန္းသင့္ေပသည္။
ဒုတိယအၾကိမ္ ခဲြၿပီးၿပန္လာေတာ့ ၾကီးၾကီးက ကၽြန္မကို ေရွ ့မတိုးေနာက္မဆုတ္ေသာ အၿဖစ္ကို ရင္ဖြင့္သည္။ ကၽြန္မ မၾကားဖူးေသာ ေရာဂါဆန္း။ မ်က္လံုးကင္ဆာတဲ့။ ကၽြန္မ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ၾကီးၾကီးကို တခါတည္း မ်က္လံုးကို ထုတ္ပစ္ဖို ့ ဆရာ၀န္မ်ားက ဆိုသည္။ ထိုသို ့မဟုတ္လ်ွင္ ခုလိုခဲြစိတ္ၿခင္းမ်ိဳးက အေရတြက္ စိတ္လာမည္ၿဖစ္ၿပီး အသက္အရြယ္ရလာေသာ ၾကီးၾကီးအေနၿဖင့္ ေနာင္ အခက္အခဲရွိလာနိုင္သည္တဲ့။
မ်က္လံုးထုတ္ပစ္ဖို ့ၿငင္းဆန္ခဲ့ေသာ ၾကီးၾကီးသည္ ေနာက္ေလးငါးလၾကာေသာအခါ မ်က္ခြံထက္တြင္ ဆီးသီးအရြယ္ အဖုၾကီးၿဖစ္လာသည္။ထိုအဖုၾကီးေပၚတြင္ ေပါက္တတ္ေသာ မ်က္ေတာင္ေလးမ်ားကို ကၽြန္မက ေသေသခ်ာခ်ာနွုတ္ေပးရသည္။
ေဆးအသစ္အဆန္းမ်ားၿဖင့္ ကုရင္း ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ကုန္ဆံုးေနေသာ ၾကီးၾကီးသည္ အသက္ရွင္ေနေသာ္လည္း နွလံုးပူ ေလာင္ၿခင္းရွိဟန္တူသည္။ သားသမီးမ်ားက လိုေလးေသးမရွိၿပဳစုေပးေသာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ဟန္မၿပ။ သူ ့မွဒီေရာဂါၿဖစ္ရ သလားဟု ေတြးထင္ေနသည္။ စင္စစ္ တဏွာဒိ႒ိတို ့ေၾကာင့္သာ မိမိတို ့ရုပ္ခႏၶာတုိ ့ကို စြဲလမ္းနွစ္သက္ေနၾကၿခင္းသာၿဖစ္သည္။ ခႏၶာရထားတဲ့ သတၱ၀ါတိုင္းသည္ ရထားေသာ ထိုခႏၶာ၏ ဒုကၡကိုေတာ့ ခံရၿမဲသာၿဖစ္သည္။
ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္ေလာက္ေပးေပး ကုမရတဲ့ေရာဂါေတြ ရွိေနတတ္ၿမဲမို ့ၾကီးၾကီး၏ ေရာဂါသည္ ပို၍ရင့္လာသလို ပို၍လည္းဆိုးလာပါသည္။ မ်က္ခြံေပၚက အဖုၾကီးသည္ ၾကီးမားလြန္းလာကာ မ်က္လံုးကိုေက်ာ္၍ ဖံုးသြားသည္။ ထို ့အတြက္ ၾကီးၾကီး၏ ဘယ္ဘက္မ်က္စိတစ္ခုလံုးသည္ ထိုအသားလံုးေအာက္တြင္ ေရာက္သြားကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့သည္။
မ်က္မွန္တပ္၍မရေတာ့ေသာ ၾကီးၾကီးသည္ ယခုနွစ္တြင္ ပ႒ာန္းလည္း မရြတ္နိုင္ေတာ့။ တရားစာအုပ္တစ္ခ်ိဳ ့ကိုပင္ ကၽြန္မက ဖတ္ၿပရသည္။
မိစာၦအာဇီ၀ံ     နည္းလမ္းလဲြမွားမတရားေသာ အသက္ေမြးမူကို
ပဟာယ        ပယ္စြန္ ့၍
သမၼာအာဇီေ၀န    နည္းလမ္းမွန္ေသာ အသက္ေမြးမွုၿဖင့္
ဇီ၀ိတံ        အသက္ေမြးမွုကို ၿပဳအပ္၏။………….. ကၽြန္မ မဟာသတိပ႒ာန္သုတ္လာ စာေၾကာင္းေတြကုိဖတ္ၿပရင္း ၾကီးၾကီးကို ၾကည့္မိသည္။ ၾကီးၾကီးကလည္း က်န္ေသာမ်က္၀န္းတစ္ဘက္ၿဖင့္  ကၽြန္မအၾကည့္ေတြကို သေဘာေပါက္ဟန္တူပါ သည္။
မရွိလို ့ဆင္းရဲတာထက္ မသိလို ့ဆင္းရဲမွာက ပို၍ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည္ မဟုတ္ပါလား။ ၾကီးၾကီး အဆိုးဆံုးအေၿခ အေနသို ့ေရာက္လာေသာအခါ ဘုန္းၾကီးမ်ားေရာက္လာၿပီး တရားစာမ်ား ညစဥ္လာရြတ္ေပးၾကပါသည္။ တစ္လမ်ွၾကာေသာ အခါ ပိုးမ်ားပင္၀င္လာေသာ မ်က္လံုးကင္ဆာၿဖင့္ ၾကီးၾကီးသည္ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါသည္။
သံသရာကို ဆင္းလိုက္တက္လိုက္ၿဖင့္ စုန္ဆန္ကူးေနၾကေသာ သတၱ၀ါတို ့သည္ ရခဲေသာလူ ့ဘ၀ရခိုက္တြင္ လူ ့ဘ၀ အနွစ္သာရကို လူ ့အသိဥာဏ္(သစၥာဥာဏ္)ၿဖင့္ သိၿမင္ကာ ပုထုဇဥ္မွ တက္လွမ္းဖို ့ၾကိဳးစားသင့္ပါသည္။
ဆုေတာင္းရုံနွင့္မရသလို လွဴတန္းရုံၿဖင့္လည္း မရနိုင္သည့္ နိဗၺာန္ဆိုသည့္နန္းကို ၀ိပႆနာအသိၿဖင့္လည္း က်င့္ၾကံဖို ့ လည္း လိုအပ္လွပါသည္။
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆီမွ ပ႒ာန္းရြတ္သံမ်ားကို ၾကားေနရသည္။ ကၽြန္မ ၾကီးၾကီး၏ အသံကို လြမ္းဆြတ္ေနမိပါသည္။

                                        ဧပရယ္ေဆြေဆြ

                                             (28-12-2012 12း22 PM)

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on

 ဦးလူလွတစ္ေယာက္ အခန္းၿပတင္းဆီမွ ခပ္လွမ္းလွမ္းတစ္ေနရာကို ၾကည့္မိေတာ့ ေၿမၿပင္မွ တစ္ေပခန္ ့သာသာအၿမင့္ တြင္ လွပေနၾကေသာ က်ိဳင္းတံုပန္းကေလးမ်ားကို ေတြ ့ရသည္။ ေလအေ၀ွ ့တြင္ ေလယူရာတိမ္းရင္း ေလာကအလွကို ဆင္ေန ၾကသည္။ ထိုပန္းပင္ေလးတို ့၏ေရွ ့တြင္ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေနေသာ အေဆာင္ၾကီးတစ္ခုရွိသည္။ အနာဂတ္လူ ့အဖဲြ ့ အစည္းတြင္ အားၿဖည့္ၾကမည့္လူသားငယ္မ်ား ေလာကအလယ္ေၿခခ်ရာေဒသ။
အသားစိုင္၊ အရိုး၊ ေၿခ၊ လက္ စသည့္ အတံုးအခဲေတြကိုၿဖစ္ေစေသာ     ပထ၀ီ
ထိုပထ၀ီကို တစ္လံုးတစ္ခဲတည္းစုေပးတာက                 အာေပါ
ထိုအတံုးအခဲၾကီးကို ရင့္ရင့္ၿပီးမာလာေအာင္လုပ္ေပးတာက         ေတေဇာ
ထိုသ႑ာန္ကို ပံုမပ်က္ေအာင္ စီမံေပးတာက                 ၀ါေယာ
ထိုဓာတ္ၾကီးေလးပါး အစုအေပါင္းၿဖစ္ေသာ ရူပခႏၶာၾကီး စတင္လာေခ်ၿပီတကား။ သို ့ေသာ္ ထိုခႏၶာစကတည္းက ငိုၿခင္း နွင့္စရပါသည္။
ကေလးငိုသံေတြဆီ အေတြး၀င္ခိုက္ အခန္းေရွ ့ေကာ္ရစ္တာဆီမွ ဘီးလွည္းသံတစ္ခုၾကားရသည္။ ၾကားဖူးသမ်ွလွည္းသံ ေတြထဲမွာ နား၀င္အဆိုးဆံုးဟု သူထင္သည္။ သံမံတလင္းနွင့္ သံဘီးၾကမ္းတို ့၏ ညင္သာမွုကင္းသည့္ ပြတ္တိုက္သံ။ ရုတ္တရက္ ထိုလွည္းဘီးဆီအၾကည့္ေရာက္မိေတာ့ ပိတ္ၿဖဴၿဖဴလႊမ္းထားေသာ အရာတစ္ခုကုိ သယ္သြားသည့္လွည္း။ တအီအီ ငိုရွိဳက္သံတို ့က ေကာ္ရစ္တာတစ္၀ိုက္တြင္ တဒဂၤဆူပြက္သြားသည္။ အင္း……အငိုနဲ ့ဆံုးရတာပါပဲလား။
တကယ္ေတာ့လူေတြက ကိုယ့္အိမ္မွာ ဘာရွိတယ္။ မရွိဘူး သိၾကေပမဲ့ ကိုယ္ခႏၶာမွာ ဘာရွိတယ္။ ဘာမရွိဘူးဆိုတာ ဂရု မၿပဳမိၾကပါဘူး။ ရထားတဲ့ခႏၶာေလးကိုပဲ ငါ့ခႏၶာဟုထင္ေနၾကသည္။ စင္စစ္ေတာ့ ရထားတဲ့ခႏၶာတိုင္းသည္ တင့္တယ္သည္မရွိ။ ရြံ ့ရွာစက္ဆုတ္ဖြယ္ရာမ်ားခ်ည္းတည္း။ခုၾကည့္ေလ ဦးလူလွ သံုးေလးရက္ ေရမခ်ိဳးမၿပဳၿပင္ရု ံမ်ွၿဖင့္ မတင့္တယ္ေသာ အသြင္ကို ေဆာင္လာေလၿပီ။
ဒါကိုေတာင္ ကိုယ့္ခႏၶာတင္မကဘဲ သူမ်ားခႏၶာကို သြား၍ခ်စ္ၾက။ တပ္မက္ၾကေသးသည္။ စြဲလမ္းမွု လိုခ်င္မွုစေသာ ေလာဘတရားတို ့၏အဆံုးသတ္သည္ ဆင္းရဲၿခင္းသာၿဖစ္သည္။
တကယ့္အစစ္အမွန္မရွိေသာ ရုပ္ခႏၶာေပၚတြင္ အစစ္အမွန္မဟုတ္ေသာအမည္မ်ားဖံုးကာ ထင္မွားမိေတာ့ အေယာနိေသာ နွလံုးသြင္းမွားေတာ့သည္။
ငါ့ခႏၶာ ၊ ငါ့ဥစၥာ၊ ငါ့သား၊ ငါ့မယား ဟူေသာ တဏွာဒိ႒ိတို ့ၿဖင့္ ေသလြန္ၾကသည္။ ထိုအခါ ေနာက္ခႏၶာမ်ားစြာၿဖင့္ သံသရာကို ဆက္က်င္လည္ရၿပန္ေတာ့၏။ သံသရာဆုိရာတြင္ ဆင္းရဲေသာလမ္းကအမ်ားၿဖစ္သည္။ သံသရာတြင္လည္း ခိုင္မာတာ၊ ေက်နပ္စရာတစ္ခုမွ ရွိသည္မဟုတ္။ ေၾသာ္ တကယ္ေတာ့ ဒီရူပခႏၶာၾကီးက နွစ္သက္စရာမရွိ။ မတင့္တယ္ရြံ ့ဖြယ္ရာ ပါတကား။ ခုနကတြန္းသြားေသာ ဘီးလွည္းေပၚက ခႏၶာကို ဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စြန္ ့ပစ္ၾကေတာ့ မွာပါပဲ။
သည္လူလွအတြက္ေကာ……. ။ ေခၚရလြယ္ေအာင္ အေဖအေမမွည့္ေပးထားေသာ္လည္း လူလွဆိုသည္မွာ နာမပညတ္ သာၿဖစ္သည္ေလ။ အေတြးအဆံုးမွာ ဦးလူလွမ်က္နွာေလး ႏြမ္းသြားသည္။
………………… x………………………..x…………………………….x………………………………….
ေလာကဓာတ္သည္ ေန ့မွတဖန္ ညသို ့ေဆာင္ၾကဥ္းၿပန္သည္။ ကားလမ္းေလးသာၿခားေသာ ဤေဆးရုံ၏ အၿခား တစ္ဖက္တြင္ တကၠသိုလ္အေဆာင္မ်ားစြာရွိသည္။ နွစ္သစ္ကူးမည့္ညၿဖစ္၍ လူငယ္မ်ား ဘာမွမဟုတ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည့္ အသံမ်ားကို ဦးလူလွၾကားေနရသည္။
Happy ကိုတန္ဖိုးထားကာ ဆုေတာင္းၾကသည္။ ဆုေတာင္းေပးၾကသည္။ ရသည္ မရသည္ အသာထား။ သူတို ့ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကသည္။ ထိုေပ်ာ္ရႊင္မွုသည္ ေရရွည္ခံေသာ သုခကားမဟုတ္ေပ။ ဘ၀တဏွာကိုသာ ဆက္ကူးမည့္ ဒုကၡသာတည္း။ သို ့ေသာ္ ေကာင္းေသာ ေ၀ဒနာၿဖစ္မွတ္ယူေနၾကသည္မွာ လူငယ္မွမဟုတ္ လူအမ်ားစုလည္း ထိုသို ့ပင္။
ေလာကသဘာ၀အားလံုးသည္ ၿမဲသည္ ဟူ၍ ဘာမ်ွမရွိ။ မိမိသ႑ာန္မွ စိတ္သည္ပင္ ၁ စကၠန္ ့လ်ွင္ ကုေဋတစ္သိန္း မက ေၿပာင္းလဲ၏။ သို ့ေသာ္ အမွန္မသိမွုေၾကာင့္ မၿမင္ၾကပါတကား။ သူကိုယ္တိုင္လည္း လူငယ္ဘ၀ကိုၿဖတ္သန္းဖူး၍ လူငယ္ ေတြရဲ ့ရွင္သန္မွုကို နားလည္ပါသည္ေလ။
ဦးလူလွ ကုတင္ရဲ ့အၿခားတစ္ဘက္ဆီကိုေစာင္းဖို ့ သူ ့ခႏၶာကို မနည္းၾကိဳးစားေနရသည္။ နာက်င္မွုအသီးသီးက ဘယ္ဆီကနာမွန္းမသိေအာင္ ၀င္ေရာက္လာသည္။
ငါ၏သား ငါ၏သမီးဟု ယူဆထားသူမ်ားသည္ အလုပ္အေၾကာင္းၿပကာ ေရာက္မလာၾက။ ေန ့ညေစာင့္ၾကပ္ဖို ့ငွားေပး ထားသည့္ ရူတည္တည္နဲ ့နာစ့္မတစ္ေယာက္ကလည္း အၿမဲရွိေနတတ္သည္မဟုတ္တာမို ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ၾကိဳးစားေစာင္း ၾကည့္သည္။ တဆစ္ဆစ္ေသာနာက်င္မွုတို ့ကို အံတုရင္း………..
ေစာင္းခ်င္တာက နာမ္၊ လုွပ္မရတာက ရုပ္။ နာမ္ကေစခိုင္းလို ့ရုပ္ၾကီးက ေရြ ့လ်ားေပးရေပမဲ ့ ခုေတာ့လည္း နာမ္က ေစခိုင္းတာေတာင္ ရုပ္က မနာခံေတာ့ပါလား။ ထိုခႏၶာသည္ ငါ့ဆႏၵကို နည္းနည္းမွ မလိုက္ပါလား….။ ေရာဂါေ၀ဒနာေၾကာင့္ သက္သာခြင့္သုခကို ေတာင့္တ၍ေနဆဲမွာပင္ ေ၀ဒနာဒုကၡကသာ ၿပင္းထန္စြာနွိပ္စက္၏။ က်န္းမာသန္စြမ္းစဥ္က အတၱဟုထင္ခ့ဲ သမ်ွသည္ ခုေတာ့…………….
အတၱဒီေရလွိဳင္းကို အၿမဲစီးကာ လူ ့ဘ၀ေရယဥ္ေၾကာ၀ယ္ ဦးလူလွ အနွစ္ ၆၀ ကူးခတ္ခဲ့သည္။
တဏွာၿဖင့္ စြဲလမ္းေသာ ဒီခႏၶာ
ဒိ႒ိၿဖင့္ တြယ္တာခဲ့ေသာ ဒီခႏၶာ တြင္ ကိုယ္နွင့္မဆိုင္ေသာ အၿပင္ ဗဟိဒၶခႏၶာကိုပဲ ရူၿမင္ကာ ကိုယ္နွင့္ဆိုင္ေသာ အဇၥ်တၱ ခႏၶာကို လ်စ္လ်ဴရွုခဲ့မိသည္။
ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္သည္ နီးလာပါၿပီတကား။ ငိုၿခင္းတရားေတြ သူ ့အတြက္ ေလာကထဲမွာၿဖစ္ေပၚလာၾကဦးမည္။ ငါ့ဘ၀ ငါ့မီးစာသည္ ဒီဘ၀တြင္ပင္ ၿငိမ္းခ်င္ပါေတာ့သည္။ ေနာက္ထပ္ခႏၶာလည္း မရလိုေတာ့။
ညည္းသံၾကား၍ တစ္ဘက္မွ ကုတင္ကို ၾကည့္မိသည္။ ခ်ိဳင့္၀င္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုနွွင့္ ပါးနွစ္ဖက္ေၾကာင့္ ဦးေခါင္းခြံ ပံုသ႑ာန္ပင္ အထင္သားၿမင္ေနရသည့္မ်က္နွာ။
ဦးလူလွ မ်က္လံုးအစံုကို မွိတ္လိုက္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွ ထိုသူ၏အသံကို လ်စ္လ်ဴရွူလိုက္သည္။ မိမိခႏၶာမွ နာက်င္မွု မ်ားကိုသာ ရူမွတ္ေနမိသည္။
နာက်င္သည္ဟူေသာ ခံစားမွု
မနာက်င္ေတာ့ဟူေသာ ခံစားမွု
စိတ္နွလံုးမသာယာမွုဟူေသာ ခံစားမွု
စိတ္နွလံုးရႊင္ၿပသာယာသည္ဟူေသာ ခံစားမွု စသည့္ ေ၀ဒနာတို ့သည္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မဟုတ္။
ပုဂၢိဳလ္၏ အတၱသာရ လည္းမဟုတ္။
ပုဂၢိဳလ္၏ ကိုယ္ထည္လည္းမဟုတ္ဆိုသည့္ အရာမ်ားသည္ သူ ့စိတ္အစဥ္တြင္ ထင္ရွားလာေတာ့သည္။ ထိုအခါ သတၱ၀ါမဟုတ္။
ကိုယ္ထည္မဟုတ္။
ေယာက်္ားမိန္းမ မဟုတ္ဟူေသာ အနတၱသေဘာကို သိၿမင္လိုက္သည့္ခဏမွာ ဦးလူလွ နွုတ္ခမ္းေလး ၿပံဳးသေယာင္ၿဖစ္သြားသည္။
……………………….x…………………………………..x………………………………..x……………………………..
လွပေသာ လိပ္ၿပာေလးမ်ားသည္ ကိ်ဳင္းတံုပန္းကေလးမ်ားအနီးတြင္ ရစ္၀ဲေနၾကသည္။ ေနၿခည္နုနုတို ့တိုး၀င္ေနေသာ အခန္းၿပတင္းေဘးရွိ ကုတင္ေလးတြင္မူ လူနာကင္းမဲ့ေနေလသည္။


                                    ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on

  နည္းပညာတိုးတက္လာသည္နွင့္အမ်ွ လူသားတို ့ေနထိုင္ရာ ကမာၻၾကီးသည္လည္း အံ့ၾသဖြယ္ရာနည္းပညာတို ့ၿဖင့္ တိုးတက္လာေနသည္။ ပို၍ဦးေမာ့လာသည့္ လူေနမွုအဆင့္အတန္းၿမင့္မားမွုသည္ လူ ့ဘ၀ကို ပိုမိုစည္ပင္လာေစခဲ့သည္။ သိပၸံ ပညာ၏ တီထြင္ဆန္းသစ္မွုၿဖင့္ လူတို ့သည္ ၄င္းတို ့ဘ၀ကို ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာတြင္ အသံုးခ်လာၾကသည္။ ခလုတ္တစ္ ခ်က္နွိပ္၍ ထမင္းခ်က္ထားနိုင္သည္။ ခလုတ္တစ္ ခ်က္နွိပ္၍ ေရကို အပူအေအးလိုခ်င္တာ ယူတတ္လာသည္။
    သိပၸံပညာတိုးတက္မွုက လူ ့ဘ၀ကိုသက္ေတာင့္သက္သာ စည္ကားေအာင္လုပ္ေပးသလို လူ ့ေလာကကိုၿခိမ္းေၿခာက္မွု ၿဖင့္လည္း ဖန္တီးလာေတာ့သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သိပၸံပညာကိုအသံုးခ်၍ပင္ လူသားတို ့သည္ ၄င္းတို ့၏ ဆႏၵဆုိးမ်ား ကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္လာၾကသည္။ ထို ့ေၾကာင့္လူသားမ်ားထဲတြင္ ပဋိပကၡမ်ား၊ အနိုင္ယူခ်င္မွုမ်ား၊ စစ္ပဲြမ်ားၿဖစ္လာၾကရ ေတာ့သည္။ ေခတၱတစ္ဘ၀စာေလာကီဘ၀ခ်မ္းသာေလးသာၿဖစ္ေသာ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းမ်ားအတြက္ သူတို ့၏ဆင္ၿခင္တံုတရား မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးလာၾကသည္။
    စင္စစ္လူဆိုသည္မွာ- မိမိလုပ္မည့္အလုပ္ကို
၁- အေၾကာင္း၊ အက်ိဳး
၂- အေကာင္း၊ အဆိုး
၃- ဟုတ္ ၊ မဟုတ္
၄- မွန္သည္ ၊ မမွန္သည္
၅- အက်ိဳးရွိသည္ ၊ မရွိသည္ကို ေ၀ဖန္စိစစ္တတ္ေသာ အဂၤါ၅ရပ္နွင့္ၿပည့္စံုမွသာ လူၿဖစ္သည္။
    ယခုလက္ရွိေလာက၏ လူသားရာခိုင္နွုန္းအမ်ားစုသည္ အတၱ၀ါဒီမ်ားသာၿဖစ္ကာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ သည္းခံစိတ္၊ နားလည္ေပးစိတ္မ်ား ေ၀းလြင့္ေနၾကသည္။ မိမိအက်ိဳးစီးပြားလည္ပတ္နိုင္မွုအတြက္ ကိုယ္က်င့္တရား၊ ယဥ္ေက်းမွုနွင့္ ကိုးကြယ္ မွုမ်ားအထိပါ ပ်က္စီးလာေနၿပီး ဂါရ၀တရား၊ နိ၀ါတတရားစေသာ စံတန္ဖိုးမ်ား ယိုယြင္းလာသည္။
    စင္စစ္ဘ၀သည္ေနတတ္ရင္ ခ်မ္းသာေၾကာင္းၿဖစ္ေသာ္ၿငား လူအမ်ားစုမွာ မေနတတ္၍ ဆင္းရဲမ်ားနွင့္ၿပည့္ေနရသည္။ လိုခ်င္ဆႏၵမ်ားေၾကာင့္ ၿဖစ္လာေသာဆင္းရဲ၊ ရလာေသာအရာမ်ားကို ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာေၾကာက္သည့္ဆင္းရဲမ်ားၿဖင့္ ဒုကၡ၏ သားေကာင္မ်ားၿဖစ္လာေနရသည္။
    လူၿဖစ္လာေတာ့ ပညာတတ္ခ်င္သည္။ ပိုက္ဆံရွိခ်င္သည္။ ရာထူးလိုခ်င္သည္။ အာဏာရွိခ်င္သည္။ ထိုဆႏၵမ်ားအတြက္ သူတို ့ရေသာ ရက္ေပါင္း ၃၀၀၀၀ ေက်ာ္မွ တစ္၀က္ခန္ ့ကို ရက္ရက္ေရာေရာေပးပစ္လုိက္ၾကသည္။
    သူတို ့လိုခ်င္တာ ရလာေသာေနရာအေရာက္တြင္ သားတြက္မယားအတြက္ တရားသည္ၿဖစ္ေစ မတရားသည္ၿဖစ္ေစ စုေဆာင္းၾကသည္။ေႏြအတြက္ မိုးအတြက္ ရာသီစာမ်ိဳးစံုသိုေလွာင္မွု၏ အကုသိုလ္ကေတာ့ သူ ့အတြက္ရွိေနသည္ကို ဂရုမၿပဳမိ ၾက။ အတူတူစားေသာက္ၾကေသာ အစာမ်ားထဲတြင္ ကိုယ္စားေသာအစာက ဘာေၾကာင့္ အဆိပ္ၿဖစ္ေနလဲ သူတို ့မသိၾက။ ဤ သည္မွာ အဂၤါ၅ရပ္နွင့္ၿပည့္စံုေသာလူ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ဟုဆိုရေပမည္။
    ၾကားဖူးေသာပံုၿပင္တစ္ပုဒ္ ေၿပာၿပလိုပါသည္။ လူသားတစ္ေယာက္သည္ မ်က္ရည္လည္ရြဲၿဖင့္ ငိုေနေသာေၾကာင့္ ဤသည္ကို မၾကည့္ရက္ေသာ တိရစာၦန္ေလးမ်ားက အကူအညီလိုလ်ွင္ ေၿပာပါဟုဆိုၾကသည္။ ထိုအခါ လူသားက
" အၿမင္အာရုံေကာင္းေကာင္းနွင့္ သန္မာခ်င္သည္ " ဟုဆိုရာ က်ားသစ္က " သင္ကၽြန္ုပ္ကဲ့သို ့သန္မာေစ " ဟု ေပး၏။
ေနာက္တဖန္ ကမာၻၾကီး၏လ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္ကို လူသားက သိလိုၿပန္သည္။ ထိုအခါ ေၿမြက " ကၽြနု္ပ္ၿပပါ့မယ္ " ဟုေၿပာသည္။
တိရစာၦန္အားလံုးက လူသားလိုအင္ဆႏၵမ်ားၿဖည့္ေပးၿပီးၾကေသာအခါ ဇီးကြက္က
" သူေတာ့ အားလံုးကို သိသြားၿပီ။ လူသားမွာ လိုခ်င္တာေတြရေနၿပီမို ့ သူ ့ဆႏၵေတြ ၿပည့္ေနၿပီ " လို ့ေၿပာလိုက္ရာ
အဲဒီအခ်ိန္မွာ သမင္ေလးက ဘာေၿပာသလဲဆိုရင္……
" တကယ္ေတာ့ လူသားရဲ ့ဆႏၵဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွၿပည့္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကမာၻေၿမၾကီးက ငါ့မွာေပးစရာေတြ မရွိေတာ့ဘူးလို ့ ဆိုတဲ့အထိေတာင္ သူက တြင္းတူးယူမဲ ့ေလာဘသားေကာင္ " လို ့ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မ ထိုပံုၿပင္ကို သေဘာက်ပါသည္။ ရာခိုင္နွုန္း နီးပါးမွန္သည္။
တြင္းနက္နက္တူး၍ လိုခ်င္မွုမ်ားရၿခင္းမွာ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ တဏွာေလာဘေၾကာင့္ဟု မသိလ်ွင္ထားေတာ့ မိမိလုပ္ေသာ အလုပ္သည္ တစ္ပါးသူ မနစ္နာဖို ့ လိုသလို မိမိမထိခိုက္ဖို ့လည္း လိုပါသည္။ ၿပင္းၿပစြာစြဲလမ္းေနေသာ ဤစည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား သည္ ရုပ္ဘ၀၏ေလာကီခ်မ္းသာသာ ၿဖစ္သည္။ ခဏေလးေသာ ေပ်ာ္ရြင္မွုေပးသည္ကို သတိခ်ပ္ဖို ့လိုသည္။
ယေန ့ကမာၻတြင္ လူသားတို ့ဖန္တီးၾကေသာ ရုပ္၀တၳဳမ်ားကို ခံစားကာေနနိုင္ဖို ့ပဲ အားထုတ္ၾကသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ AD ၂၁ ရာစုမွလူသားမ်ားသည္ ရုပ္၀ါဒ၏ လႊမ္းမိုးမွုကို ခံေနၾကရေတာ့သည္။ အလိုဆႏၵၿပည့္၀မွု၏ ပန္းတိုင္ဆိုသည္မွာ သူတို ့ အတြက္ ရွိပါ၏ေလာ။ ေသခ်ာေသာ ေသေရးကို ေမ့ကာ မေသခ်ာေသာ ေနေရးထဲတြင္ ခဏတာခံစားရေသာစည္းစိမ္တို ့ကို မက္မက္ေမာေမာဖက္တြယ္ခဲ့ၾကသည္က အခုမွေတာ့မဟုတ္ပါ။
 " စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို အၿပည့္အ၀ခံစားရတာက အေကာင္းဆံုး"
( Pleasure is the highest good )
အထက္ပါအယူအဆသည္ BC ၃၀၀ စုေလာက္က ဂရိနိုင္ငံမွ အက္ပီက်ဴးရီးယန္းမ်ားလက္ထက္က ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ အယူအဆတစ္ခုပါ။ ယေန ့ေခတ္ လူေတြရဲ ့အၿပဳအမူေတြနဲ ့နွုိင္းယွဥ္ၾကည့္ပါဦး။ ယေန ့ ၂၁ ရာစုဆိုေသာေခတ္မွလူသားမ်ား သည္ BC ၃၀၀ရာစုက လူမ်ား၏ အေတြးအေခၚနွင္နွင္သာၿဖစ္ေနသည္။
ဘာကို တိုးတက္သည္ဆိုပါသလဲ။
ဘာကို ေခတ္မီသည္ဆိုပါသလဲ။
ရုပ္၀ါဒေတြ တိုးတက္သေလာက္ နာမ္၀ါဒအေတြးအေခၚမ်ားက ဘာေၾကာင့္ေနာက္က်ေနၾကရေသးတာပါလဲ။
ဘေလာ့၏အနွစ္ခ်ဳပ္သည္ ဗုဒၶဘာသာ၏တရားေတာ္ဆီသို ့ သြားနိုင္ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ စာေရးသူအေနၿဖင့္ လူသား တို ့အား ခဏေလးေသာဘ၀တြင္ သမၼာအာဇီ၀က်စြာ လုပ္ကိုင္ရွင္သန္၍ ကိုယ္ခ်င္းစာသည္းခံတတ္ေသာ စိတ္ေလးမ်ား ထားဖို  ့သာ ရည္ရြယ္ပါသည္။
ဆန္ ့က်င္ဘက္အေတြးအေခၚမ်ားေၾကာင့္ ၀ိေရာဓိမ်ားၿဖစ္ကာ ပဋိပကၡၿဖစ္ေနၾကေသာ စစ္ပဲြမ်ား၊ အဓိကရုဏ္းမ်ား ရပ္ေစလိုသည္။ တစ္ခဏတာ ဆင္ၿခင္တံုတရားမရွိမွု၏ေနာက္တြင္ ၿဖစ္လာၾကသည့္အပ်က္အစီးမ်ားကို မၾကည့္လိုၿပီ။ မိမိ၏ မေတာ္ေလာဘေၾကာင့္ တစ္ပါးသူ၏မ်က္ရည္တို ့လည္း မက်ေစလိုၿပီ။ ထို ့အတူ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း မနစ္နာေစလိုၿပီ။
BC ၃၀၀ ရာစုကထက္ ရုပ္၀တၳဳပစၥည္းမ်ား တိုးတက္ဖြ ့ံၿဖိဳးလာသလို BC ၃၀၀ ရာစုကနွင့္မတူေသာ အေတြးအေခၚမ်ား လည္းတိုးတက္ဖို ့လိုေနၿပီဟုထင္သည္။
အစမထင္ေသာ သံသရာမွ အဆံုးမရွိေသာ သံသရာထဲ ဆက္မလည္လိုလ်ွင္ၿဖင့္ လူ ့အဂၤါ၅ရပ္ၿဖင့္ညီေအာင္ ေနထိုင္ သြားရမည္။ မ်ားမ်ားလိုခ်င္လွ်င္ မ်ားမ်ားပင္ပန္းမည္။ လူၿဖစ္၍ သူမ်ားထက္သာခ်င္ ခ်မ္းသာခ်င္သည္ကို လက္ခံပါသည္။ သို ့ေသာ္ ထိုအရာမ်ားအတြက္ မိမိ၏လက္ရွိဘ၀၏ သိကၡာ၊ ေနာင္ဘ၀၏ လားရာမ်ားကို အစြန္းအထင္းမၿဖစ္ေစသင့္ပါ။ ဘာသာ အယူ၀ါဒဘယ္လိုပဲကြဲၿပားပါေစ အားလံုးဟာ လူသားမ်ားၿဖစ္သည္မို ့ တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး စာနာနားလည္မွုၿဖင့္လည္းေကာင္း အသိ တို ့ၿဖင့္ ေနထိုင္သင့္သည္။
အကန္ ့အသတ္မဲ့ေသာ လိုအင္မ်ားကိုေလ်ာ ့ကာ စိတ္၏ခ်မ္းသာမွုမ်ားမ်ားတည္ေဆာက္ယူပါ။ အာဏာ၊ လာဘ္လာဘ နွင့္ ေက်ာ္ေဇာၿခင္းတို ့ကို မက္ေမာမွုကင္းလ်ွင္ ဘ၀အသစ္အတြက္လည္း အကုသိုလ္ၿပဳေနမွုမ်ားနည္းသြားမည္။ ဆႏၵလိုအင္မ်ား ကို သင့္ေလ်ာ္ေသာ အကြာအေ၀းတြင္ထား၍သာ လူသားပီသစြာေနထိုင္နိုင္ဖို ့ရည္ညႊန္းပါသည္။

                                ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on


မ်က္လံုးထဲမွာ
ၾကယ္အတုေတြ ထည့္ထည့္ၿပီး ညွိဳ ့ယူခဲ့ေလေတာ့
ယံုလြယ္လြန္းတဲ့ ငါ့ရင္ဘတ္က ကပ္ပါသြား
ရင္ခုန္ၿခင္းေတြက မရပ္နားေတာ့ဘူး။
အၿပံဳးထဲမွာ
မိုနာလီဇာတုကာ ၿပံဳးတတ္ေလေတာ့
ေရွာင္ရန္ခက္တဲ့ ငါ့ေၿခလွမ္းက ေလ်ွာက္ကာသြား
ရင္ခုန္ၿခင္းေတြက မရပ္နားေတာ့ဘူး။
နွလံုးသားထဲမွာ
အခ်စ္အတုေတြ ၿဖည့္စြက္ၿပီး
စဲြေဆာင္ခဲ့ေလေတာ့ အေရာင္ကင္းတဲ့ ငါ့အခ်စ္က ကပ္ပါသြား
ရင္ခုန္ၿခင္းေတြက မရပ္နားေတာ့ဘူး။
မာတိကာကမွား နိဒါန္းကတည္းက
မေသခ်ာခဲ့တာေတာင္
အနာဂတ္ကို အေပါင္ဆံုးခံၿပီး
ရနံ ့ပါးပါးကို ရွုရွုိက္ရင္း
နင့္ေၿခရင္းမွာ က်ဆံုးေနခဲ့သူပါ။

                        ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by April Swe on

 ေနွာင္ၾကိဳးမရွိတဲ့ ကမာၻမွာ
ကၾကိဳးပံုရိပ္ေတြနဲ ့ ကဗ်ာေတြဖဲြ ့သီၿပီး
ငါေနခ်င္တယ္။
ေၿခာက္ေသြ ့ၿခင္းမရွိတဲ့ ကမာၻမွာ
ၿမက္ခင္းစိမ္းေတြနဲ ့ ေရာင္စံုပန္းခင္းစိုက္ပ်ိဳးရင္း
ငါေနခ်င္တယ္။
အာဏာေတြမရွိတဲ့ ကမၻာမွာ
ေကာ္ဖီရနံ ့ေတြနဲ ့ သီခ်င္းေတြနားဆင္ၿပီး
ငါေနခ်င္တယ္။
အေမွာင္မရွိတဲ့ ကမာၻမွာ
အလင္းေရာင္ေတြနဲ ့ ထပ္ၿပီးထြန္းညွိရင္း
ငါ့ကမာၻကို ၿပိဳးၿပိဳးၿပက္ေနေအာင္
ၿခယ္သခ်င္လိုက္တာ။

                                             

  ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by April Swe on

 ငါ့ရဲ ့စိမ္းစိုလွတဲ့ အိပ္မက္ေတြမွာ
နင့္ကို နတ္ဆိုးအၿဖစ္
မလာေစခ်င္ဖူး။
ငါ့အိပ္မက္ေတြက ပ်က္သုဥ္းဖူးလို ့ပါ။

 ငါ့ရဲ ့ရႊင္ၿမဴးလွတဲ့ ကဗ်ာေတြမွာ
နင့္ကို ဗီလိန္အၿဖစ္
မဖန္တီးခ်င္ဖူး။
ငါ့ကဗ်ာေတြက အရုပ္ဆုိးဖူးလို ့ပါ။

ငါ့ရဲ ့ေအးခ်မ္းလွတဲ့ ကမာၻေလးမွာ
နင့္ကို လိပ္ၿပာအၿဖစ္
မရွိေစခ်င္ဖူး။
ငါ့ကမာၻက ၀ိညာဥ္လန္ ့ဖူးလို ့ပါ။


                ♥♫ ♥♫    ဧပရယ္ေဆြေဆြ ♥♫ ♥♫

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on Saturday, July 27, 2013

 ကၽြန္မ ဒီေန ့လိုင္းေပၚမွာ ရန္ၿဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကၽြန္မကိုက စြာလြန္းေနတာလား ဒါမွမဟုတ္ ဆတ္ဆတ္ထိမခံ တတ္ေသာ စိတ္ေၾကာင့္လားေတာ့ မသဲကဲြေတာ့။ ကၽြန္မ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါသည္။ စကားလံုးၾကီးေတြက ၾကီးလိုက္တာ ဟုဆိုလ်ွင္လည္း ခံရုံပင္။ မတိုးတက္သည္- ဖြံ ့ၿဖိဳးမွုအားနည္းသည္- လိုအပ္ခ်က္မ်ားရွိေသးသည္ကို ကၽြန္မလက္ခံပါသည္။ သို ့ ေသာ္ ၿမန္မာမိဘမ်ားက သားသမီးအေပၚ ထိန္းကြပ္မွုလဲြမွားေနသည္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သာယာေသာလမ္းကိုလိုက္ကာ မိသားစုကို လ်စ္လ်ဴရူသည့္ မိဘမ်ားၿမန္မာၿပည္မွာ အမ်ားၾကီးပဲတဲ့။ သူက အဲလို ေၿပာသည္။
အဂၤလန္လူမ်ိဳး၊ ယခုထိုင္းနိုင္ငံတြင္ ၿမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကို စာသင္ေပးေနသည့္ ထိုသူက ေၿပာၿခင္းၿဖစ္သည္။ ပါဠိသကၠတမ်ားကို ေလ့လာေနသူဆို၍ ကၽြန္မလက္ခံစကားေၿပာခဲ့ေသာ ထိုသူအား ကၽြန္မက ၿမန္မာစာ သာမက ၿမန္မာလူမ်ိဳး မ်ားအေၾကာင္းကိုထပ္ၿပီး ေလ့လာလုိက္ပါဦးဟု ေၿပာခဲ့ၿပီး ယဥ္ေက်းမွုၿခင္းေရာ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြပါ ရွင္တို ့နဲ ့လာမနွိဳင္းပါနဲ ့လို ့ စြာခဲ့မိသည္။
သူကလည္း ကၽြန္မကို ၿပန္ေၿပာပါသည္။
" မင္း..မ်က္လံုးေတြကို ထပ္ဖြင့္ၾကည့္ပါဦး " တဲ့။
ကိုယ့္လူမ်ိဳး မေကာင္းေၾကာင္းကို တိုင္းတစ္ပါးက ေၿပာတာမ်ိဳး ကၽြန္မ မခံခ်င္ပါ။ ေၿပာရေလာက္ေအာင္ၿဖစ္ေနပါေစ သူတို ့ေၿပာတာမ်ိဳး မလိုခ်င္ပါ။ ကၽြန္မတို ့လူမ်ိဳးအေၾကာင္း ကၽြန္မတို ့သာလ်ွင္ အသိဆံုးၿဖစ္ရမည္။ လူတိုင္းတြင္ ကိုယ့္ အေၾကာင္းတရားကိုယ္နွင့္ပင္ ရွိၾကမည္သာ။ ကိုယ့္ထင္ၿမင္ခ်က္တစ္ခုသည္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးကို ထိခိုက္ေစသည္အထိ ၿဖစ္ဖို ့မလို အပ္ပါ။ ထို ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မ စိတ္တိုတိုနွင့္ ၿပန္ေၿပာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။
………………………………………×………………………………..×……………………..
" ရွွင္ လုပ္ရပ္က ေကာင္းေသးရဲ ့လား "
" ဒီမွာ မင္းလိုက္လာတာကိုက ရွက္စရာကြ …ငါ..ဘယ္ေလာက္ မ်က္နွာပ်က္ရလဲ "
အိမ္ေရွ ့လမ္းမထက္ဆီမွ စကားသံတခ်ိဳ ့ ကၽြန္မၾကားလိုက္ရသည္။
" ဘာ မ်က္နွာပ်က္စရာ ဟုတ္လား အဲဒီေနရာမ်ိဳးမွာ သြားတဲ့ ရွင့္မွာဘာေကာင္းတဲ့မ်က္နွာရွိေနလို ့လဲ ဟင္..ေၿပာစမ္းပါဦး "
ကၽြန္မတို ့အိမ္ရဲ ့မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္မွ အန္တီနုရဲ ့အသံမွန္း ကၽြန္မေကာင္းေကာင္း မွတ္မိသြားသည္။ အန္တီနု နွင့္ သူမ၏အမ်ိဳးသား ဦး…..
ကန္ထရိုက္လုပ္ငန္းမ်ားနွင့္ စီးပြားေရးေၿပလည္ေနသူ မိသားစုကေလးပါ။ ၁၀ တန္းတက္ေနသည့္ ဖိုးသား ဆိုသည့္ သားတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ခ်စ္စရာ ့မိသားစုကေလးေပါ့။ အေနေအးေသာ အန္တီနုသည္လည္း လွပၿပီး ေခ်ာ ေမာသည့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးပင္။
ေအးေဆးစြာေနတတ္ေသာ အန္တီနုရဲ ့အသံက လမ္းမထက္မွ ကၽြန္မတို ့အိမ္ထိ ပ်ံ ့လြင့္လာသည္ဆိုေတာ့…
ၿခံထဲမွာလမ္းေလ်ွာက္ေနေသာ ကၽြန္မ ၿခံတံခါးနားထိ ေလ်ွာက္သြားမိသည္။ မိမိေၿခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းကိုပင္ အေၿခခိုင္ေအာင္ မရပ္နိုင္ေသာ ဦး….နွင့္ အန္တီနု။
" ေနာက္ထပ္ ငါ့ကို လာမေခၚနဲ ့ ၾကားလား " ဦး….ရဲ ့အသံ။
" တကယ္ဆို ရွင္ ကၽြန္မကို မဟုတ္ေတာင္ သားရဲ ့မ်က္နွာကို ငဲ့သင့္ပါတယ္။ သူသာ ဒီလိုဆိုင္မ်ိဳးေတြကိုသြားတဲ့ အေဖမ်ိဳးဆိုတာသာ သိရင္……….. "
" ေတာ္စမ္းပါကြာ ငါေမြးထားတာ သားကြ….မင္းတို ့အတြက္ လိုေလးေသးမရွိ ငါ ရွာေဖြ ေကၽြးေမြးထားတယ္… ငါ့ ေပ်ာ္ရြင္မွုကိုေတာ့ ငါ့ရွာပါရေစ…သြား…..သြားကြာ……"
ဦး….က မူးမူးနွင့္ရမ္းလိုက္တာေၾကာင့္ အန္တီနုရဲ ့ အားကိုးတၾကီး ကိုင္ထားတဲ့ လက္အစံုေကာ လူပါ လမ္းမထက္မွာ လဲက်သြားပါတယ္။
ကၽြန္မ အန္တီနုအၿဖစ္ကို ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာ နင့္ေနပါတယ္။ ဘာလုပ္ေပးရမွန္းမသိေအာင္ ၾကက္ေသ ေသေနမိ သည္။ ေဖေဖတို ့ ေမေမတို ့မွာ ထိုအၿဖစ္မ်ိဳးမရွိ၍ ထိုခံစားခ်က္မ်ိဳး မသိခဲ့။ မခံစားခဲ့ရပါ။ အန္တီနု ဘယ္ေလာက္ခံစား လိုက္ရမလဲ။ တသက္စာအတြက္ ရည္စူးအားကိုး၍ အိမ္ေထာင္ၿပဳခဲ့သူက…ထိုသို ့ဆက္ဆံသည္ဆိုေတာ့……………
" ရႊင္လန္းနိုင္ၾကပါေစ..ခ်စ္ေသာမိတ္ေဆြ…အေပါင္းအသင္းမ်ားတို ့ေရ "
ကၽြန္မတို ့နဲ ့သိပ္မေ၀းတဲ့ေနရာဆီက လြင့္လာတဲ့ သီခ်င္းသံပါ။ ထိုစားေသာက္ဆိုင္၏ အဖြင့္သီခ်င္းေလးေပါ့။ ဘာတဲ့ ရႊင္လန္းနိုင္ၾကပါေစတဲ့..။
ကၽြန္မ ကၽြတ္တစ္ခ်က္စုပ္ကာ မ်က္လံုးမ်ားကို ေမွးစင္းၿပစ္လိုက္သည္။ မ်က္စိေရွ ့လမ္းမထက္က ၿမင္ကြင္းနဲ ့နားထဲက တိုး၀င္လာတဲ့ သီခ်င္းသံတို ့၏ဆက္စပ္မွု။ ကၽြန္မ ဘယ္သူ ့ကိုအၿပစ္တင္ရမည္လဲ။
    အိမ္ေထာင္ဦးစီးသူမ်ားေကာ မဦးစီးသူမ်ားပါ အခ်ိန္တန္၍ ေန၀င္လ်ွင္ ထိုေနရာသို ့ေရာက္ၾကသည္။ ကိုယ္ တစ္ေန ့လံုး ေခၽြးတလံုးလံုးနွင့္ရွာေဖြထားသမ်ွသည္ တခါတရံ ပန္းကံုးဖိုးၿဖစ္သြားၾကသည္။ ေတာ္ေတာ္ပင္မိုက္ေသာငါ …..လို ့မေတြးမိၾကလို ့ဆက္မိုက္ေနၾကၿခင္းၿဖစ္မည္ဟု ကၽြန္မထင္သည္။
    မီးေရာင္ေအာက္က မမတို ့အလွသည္ မိမိအိမ္ရွင္မတို ့ထက္ သာေနသည္လား။
    မမတို ့ငဲွ ့ေပးေသာအရက္သည္ အိမ္ရွင္မတို ့ကမ္းလင့္ေသာ ေရတစ္ခြက္ထက္ သာေနသည္လား။
    ဆူညံေနေသာ ထိုဆိုင္ထဲက အသံတို ့သည္ မိမိရင္ေသြးေလးမ်ား၏ အသံထက္ သာေနသည္လား။
ကၽြန္မအေမးကို ကၽြန္မဘာသာၿပန္မေၿဖနိုင္ေသာ္ၿငား ဦး…..တစ္ေယာက္ကေတာ့ ထိုဆိုင္ဘက္ဆီသို ့ တယိမ္းတယိုင္ ၿဖင့္ ဆက္ခ်ီတက္ေနေလသည္။ ဦး….ရဲ ့ေက်ာၿပင္ကို မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ လွမ္းၾကည့္ေနေသာ အန္တီနု၏မ်က္နွာ ေလး။ ကၽြန္မအရမ္းသနားသြားမိသည္။ အိမ္ေထာင္ဆိုသည္မွာ……လြယ္ကူစြာၿဖစ္တည္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ။ အရင္က သူတို ့ထားရွိခဲ့သည့္ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြ ခု ဘယ္ေရာက္ကုန္တာလဲ။
    ကၽြန္မမိဘေတြသာဆို ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ခံစားမိမလဲမသိေတာ့။ ခုလိုၿမင္လိုက္ရတာကိုပင္ မ်က္ရည္၀ဲမိ သည္။ ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ ဖိုးသားကို သတိရလိုက္မိသည္။
ယဥ္ေက်းၿပီး ေအးေဆးစြာေနတတ္ေသာ ဖိုးသား
အေမ့စကားကို နားေထာင္ၿပီး စာကိုသာ ဂရုစိုက္တတ္္သည့္ ဖိုးသားေလး၏စိတ္ထဲကို နာက်င္စရာေတြ မေရာက္ရွိေစ ခ်င္ပါ။ ကၽြန္မ ေယာင္ယမ္းၿပီး အန္တီနုတို ့အိမ္ဘက္ၾကည့္မိေတာ့……………….
အိမ္ေရွ ့မွာထြန္းထားတဲ့ လမ္းမီးရဲ ့အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ေကာ- သူတို ့ၿခံ၀က အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ပါ သူ ့မ်က္နွာ ကေလးကို ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းၿမင္လိုက္ရသည္။ ၿခံတံခါးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားေသာ သူ ့လက္မ်ား၊ ၿပီးေတာ့ ၿပတ္လုမတတ္ကိုက္ထားေသာ သူ ့နွုတ္ခမ္းမ်ား…ၿပီးေတာ့ မ်က္ရည္္ေလးမ်ား ရစ္၀ိုင္းေနတဲ့ သနားစရာ မ်က္၀န္းအစံု….
ထိုမ်က္၀န္းမ်ားက ကၽြန္မခံစားခ်က္ထက္သာေသာ သူ၀မ္းနည္းမွုမ်ားကို ေတြ ့ရသည္။ ၾကည့္၍ၿမင္ရေသာ မ်က္၀န္း မ်ားမွ မ်က္ရည္မ်ားက်လာၿခင္းမွာ ေတာ္ရုံခံစားရမွဳေၾကာင့္ မဟုတ္ေပ။ ရင္ထဲမွာ နင့္နင့္နဲနဲခံစားရမွသာ ထြက္ေပၚလာ ေသာ အရာသာၿဖစ္သည္။
ကၽြန္မတသက္မေမ့ၿဖစ္ေတာ့မဲ့ မ်က္၀န္းအစံု…..
ကေလးေတြမွာလည္း ခံစားခ်က္ေတြရွိတာပဲလို ့ မိဘေတြကို နားလည္ေစခ်င္လိုက္တာ။
" မင္း မ်က္လံုးေတြကို ထပ္ဖြင့္ၾကည့္ပါဦး " 
ရုတ္တရက္ သူ စကားလုံးမ်ားက နားထဲသို ့ပင္ ၀င္လာသည္။
" ဟင့္အင္း…..ဟင့္အင္း ဒါမ်ိဳးေတြ ကၽြန္မထပ္မၾကည့္ပါရေစနဲ ့ေတာ့.."
                           
                                    ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on

 မိမိတို ့ၿပည္ေထာင္စုသမၼတၿမန္မာနိုင္ငံေတာ္တြင္ ရွမ္း၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ကယား၊ ရခိုင္၊ မြန္အစရွိေသာ တိုင္းရင္းသားမ်ားနွင့္ ၇၅% ခန္ ့ပါ၀င္ေသာဗမာဟူေသာ တိုင္းရင္းသားမ်ားပါ၀င္ေနထိုင္ၾကသည္။ ထို ့ ေၾကာင့္ ဗမာ ဟူေသာ စကားသည္ လူမ်ားစုၿဖစ္ေသာ ဗမာစကားေၿပာေသာ တိုင္းရင္းသားအုပ္စုကို ရည္ညႊန္းရမည္ၿဖစ္ၿပီး ၿမန္မာ ဟူေသာစကားသည္ ဗမာတိုင္းရင္းသားမ်ားအပါအ၀င္ အထက္တြင္ ေဖာ္ၿပခဲ့ေသာ ၿမန္မာၿပည္တြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ တိုင္းရင္းသားမ်ားအပါအ၀င္ ဆိုလိုရမည္ၿဖစ္သည္။
ထိုေ၀ါဟာရ နွစ္ခုတည္ရွိခဲ့ၿခင္းသည္ ၁၇ ရာစုနွစ္ အေစာပိုင္းမွစ၍ ရွိခဲ့ဟန္တူပါသည္။ ၁၇ ရာစုနွစ္ အလယ္ပိုင္းတြင္ ပဲခူးၿမိဳ ့ ဟံသာ၀တီရွိ နႏၵဘုရင္ကို ေတာင္ငူဘုရင္နွင့္ ရခိုင္မွ မင္းရာဇာၾကီးတို ့က စုေပါင္းတိုက္ခိုက္ၾကၿပီး ဟံသာ၀တီၿပည္ ပဲခူး ပ်က္စီးသြားသည့္အခါ ပဲခူးရွိမ်ားစြာေသာလူမ်ားကို ရခိုင္ၿပည္သို ့ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ကာ ထုိမွတစ္ဆင့္ ထိုစဥ္အခါက ရခိုင္ၿပည္ တြင္ပါ၀င္ေသာ စစ္တေကာင္းေတာင္တန္းေဒသတြင္ ေနရာခ်ထားခဲ့ပါသည္။ ထိုစစ္တေကာင္း ေတာင္တန္းေဒသတြင္ပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ခဲ့ၾကေသာ ပဲခူးအဆက္အႏြယ္တို ့သည္ ယေန ့တိုင္ပင္ မိမိကိုယ္မိမိ ၿမန္မာ(Mrama) ေခၚဆိုၾကသၿဖင့္ ဗမာဆိုေသာစကားသည္ ထို ၁၇ ရာစုနွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွ ေပၚေပါက္လာခဲ့ဟန္တူသည္။
မည္သို ့ပင္ၿဖစ္ေစကာမူ အထက္တြင္တင္ၿပခဲ့သည့္အတိုင္း ၿမန္မာလူမ်ိဳးဟု ေခၚဆိုၿခင္းသည္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳး အားလံုးပါ၀င္ အက်ဳံး၀င္ၿပီး ဗမာဟူေသာ အေခၚအေ၀ၚမွာ ၇၅% ခန့္ရွိေသာ တိုင္းရင္းသားတစ္မ်ိဳးၿဖစ္သည့္ ဗမာ မ်ားကိုဆိုလို ေၾကာင္း ယခုအခါအဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိၾကသည္။
ၿမန္မာၿပည္တြင္ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကေသာ တိုင္းရင္းသားတို ့ရွိၾကရာ ယင္းတို ့သည္ ယခုမိမိတို ့သတ္္္္မွတ္ထားေသာ ၿမန္မာနိုင္ငံ၏ နယ္ေၿမအတြင္းသို ့မည္သည့္အခါက မည္သူတို ့က ပထမဦးစြာေစာ၍ ၀င္ေရာက္လာၾကၿခင္း၊ ေနာက္က်၍ ၀င္ေရာက္လာၾကျခင္းအစရွိေသာ ၿပႆနာတို ့မွာမိမိတို ့တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ သမိုင္းမွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ားတြင္ အေရးတၾကီး လုပ္၍ ေဖာ္ၿပထားခဲ့ၿခင္းမရွိပါ။ အမွန္စင္စစ္ မိမိတို ့ၿမန္မာေၿမေပၚတြင္ ေက်ာက္ေခတ္ေဟာင္း ကာလတြင္လည္းေကာင္း၊ ေက်ာက္ေခတ္အလယ္နွင့္ ေက်ာက္ေခတ္ေနွာင္းပိုင္းေခတ္ကာလတြင္လည္းေကာင္း လူမ်ားေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္ဆိုသည္မွာ လည္း သက္ေသအေထာက္အထားမ်ားနွင့္တိက်စြာရွိေပသည္။ ထိုရွိၿပီးေသာသူမ်ားနွင့္ ပူးေပါင္းေပါင္းစပ္ေနထိုင္ရန္ အၿခား အရပ္ေဒသမ်ားမွ ေၿပာင္းေရႊ ့၀င္ေရာက္လာၾကသည္ဆိုသည္မွာ ၿဖစ္နိုင္ေသာ္လည္း ထိုေၿပာင္းေရႊ ့လာၾကေသာသူမ်ားသည္ မည္သူက ပထမဦးစြာေရာက္ရွိလာသည္ မည္သူကေနာက္မွ ေရာက္ရွိလာသည္ဆိုေသာ ၿပႆနာမွာ သက္ေသၿပ၍လည္းမရ၊ အေရးၾကီးေသာ အခ်က္လည္းမဟုတ္ေပ။ ဤကိစၥ နွင့္ပက္သက္၍ အခ်ိဳ ့ေသာအေနာက္တိုင္း သမိုင္းပညာရွင္ၾကီးမ်ားက ယင္း တို ့အဂၤလန္တြင္ ပထမဦးစြာ Briton  ေခၚ နယ္ခံလူမ်ားရွိၿပီးေသာ္လည္း Anglo-Saxon ေခၚ လူတို ့က ယခု ဂ်ာမနီၿပည္ဘက္မွ ေၿပာင္းေရႊ ့လာၾကသည္ ဟု စေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို အေၿခခံ၍ ၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားနွင့္ပက္သက္၍လည္း ထိုကဲ့သို ့ၿဖစ္နိုင္ သည္ဟု တြက္ခ်က္ခဲ့ဟန္တူ၍ Hypothesis ေခၚ အနုမာနအယူအဆမ်ားတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းကဲ့သို ့ အဂၤလန္ ၿပည္ တြင္ အထက္ပါ Saxon လူမိ်ဳးတို ့သည္ အဂၤလန္သို ့စတင္ေၿပာင္းေရႊ ့ ေနထိုင္ၾကၿခင္းမွာ ေရာမအင္ပါယာၾကီး ပ်က္သုဥ္းသြား ေသာ ၄ ရာစုနွစ္ခန္ ့မွသာၿဖစ္ပ်က္ခဲ့သၿဖင့္ အေၿခအေနအရပ္ရပ္တို ့ကို ေလ့လာသံုးသပ္ရန္ လြယ္ကူေပသည္။ ၿမန္မာၿပည္ အေနၿဖင့္ ေက်ာက္ေခတ္၊ ေၾကးပစၥည္းမ်ား၊ သံပစၥည္းမ်ားကို စတင္သံုးေသာေခတ္တို ့ အားလံုးကို အေထာက္အထားနွင့္ေတြ ့ရွိ ထားေသာ လူ ့ေဘာင္အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ အထက္ပါ အနုမာနအယူအဆကို တည္ေဆာက္လိုၿခင္းမွာ အေၿခအေနၿခင္း မတူ သၿဖင့္တည္ေဆာက္ထားေသာ အခ်က္အလက္မ်ားမွာ စိတ္ကူးယဥ္ သက္သက္သာၿဖစ္ေပေတာ့သည္။
သို ့ပါေသာ္လည္း အခ်ိဳ ့ေသာပညာရွင္ၾကီးမ်ားသည္ ၿမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ားကို ေၿမာက္ဘက္မွေတာင္ဘက္သို ့ေၿပာင္း ေရႊ ့လာၾကသည္ဟု စိတ္ကူးရွိၾကၿပီး ေတာင္ဘက္တြင္ ေရာက္ရွိေနေသာသူမ်ားသည္ အေစာဆံုးေရာက္ေသာသူမ်ားၿဖစ္သည္။ ေၿမာက္ဘက္တြင္ေနထိုင္သူမ်ားၿဖစ္သည့္ ဥပမာ- ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ေနာက္ဆံုး ၁၃ ရာစုနွစ္ ခန္ ့မွသာလ်ွင္ ေရာက္ရွိလာ ၾကသည္ဟု ေၿပာဆိုၾကၿပန္သည္။ (ေဒါက္တာသန္းထြန္း- ေခတ္ေဟာင္း ၿမန္မာရာဇ၀င္၊ စာမ်က္နွာ ၂၈၀)
ထို ့အၿပင္ ယင္းပညာရွင္အုပ္စုကပင္ ဗမာမ်ားသည္ ၉ ရာစုနွစ္က်မွ ေက်ာက္ဆည္ေဒသမွစတင္၍ ေရာက္ရွိ လာၾက သည္ဟု ေၿပာဆိုလာၾကသည္။ ဤဆိုလိုခ်က္တို ့၏ အေၿခအၿမစ္ရွိမွု၊ မရွိမွုတို ့မွာ ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ၿမန္မာၿပည္ေၿမာက္ပိုင္း တြင္ရွိေသာ ေနရာေဒသမ်ားတြင္ပင္ ေနထိုင္ၾကသည္မဟုတ္ဘဲ ၿမန္မာၿပည္အလယ္ပိုင္းရွိ ၿဖဴးၿမိဳ ့ ပတ္၀န္းက်င္၊ ၿမန္မာၿပည္ ေတာင္ပိုင္းတြင္ရွိေသာ ေမွာ္ဘီ၊ တိုက္ၾကီးပတ္၀န္းက်င္တို ့တြင္လည္း ေတြ ့ရွိရေပသည္။ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားနွင့္ ပက္သက္လ်ွင္ လည္း ဗမာလူမိ်ဳးတို ့သည္ ၿမန္မာၿပည္အလယ္ပိုင္းတြင္ မ်ားစြာေတြ ့ရွိရသည့္အၿပင္ ၿမန္မာၿပည္၏ ေတာင္ဘက္စြန္းၿဖစ္ေသာ ၿမိတ္၊ ထား၀ယ္၊ ေကာ့ေသာင္းတို ့တြင္ပင္ ေနထိုင္ၾကသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ အထက္မွ အယူအဆမ်ားအတိုင္း ေတာင္ပိုင္းတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားသည္ အရင္ေရာက္ရွိၾကသည္။
ေၿမာက္ပိုင္းတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားသည္ေနာက္မွ ေရာက္ရွိလာၾကသည္ဆိုေသာ အယူအဆမွာ လံုး၀အေၿခအၿမစ္ မရွိသည့္ အၿပင္ ဤ Hypothesis ေခၚ အနုမာနအယူအဆမ်ားသည္ ရိုးသားမွုမရွိဘဲ ၿမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ား အခ်င္းခ်င္းခဲြၿခားရန္ ကိုလိုနီ အယူအဆမ်ားအရ Divide and Rule ေခၚ ခဲြၿခား၍ အုပ္ခ်ဳပ္ၿခင္းဆိုေသာ အၾကံဥာဏ္နွင့္ ဆက္ႏြယ္စရာအေၾကာင္းရွိေပသည္။
ဗမာလူမ်ိဳးမ်ား၏ အစနွင့္ပက္သက္၍ မွန္နန္းရာဇ၀င္အစရွိေသာ ေရွးမွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ားတြင္ ၿမန္မာအစ တေကာင္းက ဟုဆိုလိုခဲ့ၿခင္းမွာ ဗမာမ်ားက ယင္းတို ့၏ပထမဦးဆံုးေသာ မင္းေနၿပည္ေတာ္ကို ၿမတ္စြာဘုရား၏ ေဆြမ်ိဳးၿဖစ္ေသာသူမ်ားက စတင္တည္ေထာင္ၿခင္းကိုသာ ဆိုလိုၿခင္းၿဖစ္ၿပီး ဗမာလူမ်ိဳးတို ့သည္ ၿမတ္စြာဘုရား၏ အမ်ိဳးမ်ားမွ ဆင္းသက္လာသူမ်ား ဟု ဆိုလိုၿခင္းမရွိေပ။ ယင္းသို ့ၿမန္မာလူမ်ိဳးတို ့စတင္ခဲ့ေသာ တေကာင္းပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားနွင့္ အေမြအနွစ္ မ်ားကို ေတြ ့ရွိရသၿဖင့္ ဗမာတို ့၏ ေရွးအယူအဆကို ပယ္ဖ်က္ရန္ခိုင္လံု ေသာ အေထာက္အထားမရွိေပ။
ထိုသို ့ေသာ ၿမန္မာတို ့၏ယူဆခ်က္ကို ခိုင္လံုမွုမရွိ၊ မၿဖစ္နိုင္ဟု အနုမာနယူဆခ်က္တစ္ရပ္ကို အဂၤလိပ္သမိုင္း ပညာ ရွင္ၾကီးတို ့က ၁၉၃၀ ခုနွစ္ ပတ္၀န္းက်င္မွစ၍ တည္ေဆာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ယင္းတြင္ ၿမန္မာမ်ားသည္ ၉ ရာစု နွစ္တြင္ ၿမင္းမ်ား စီး၍ယခုကေလာအနီးရွိ ေညာင္ကန္ေဒသမွ ေက်ာက္ဆည္လြင္ၿပင္သို ့ေရာက္ရွိလာၾကၿပီး ထိုေဒသတြင္ရွိၾကေသာ မြန္လူမ်ိဳးတို ့ ကို ေတာင္ဘက္သို ့တိုးေရႊ ့ခဲ့ၿပီး ထိုေဒသမွအေနာက္ဘက္တြင္ရွိေသာ ဧရာ၀တီၿမစ္နွင့္ ကပ္လ်က္ရွိေသာ ပုဂံေဒသကို သိမ္း ပိုက္ခဲ့ၾကကာ ပုဂံမင္းဆက္ကို ၁၀ ရာစုနွစ္ခန္ ့တြင္ တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းဗမာတို ့သည္ ပထမဦးစြာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မ်ားမဟုတ္ၾကဘဲ ၁၁ ရာစု အေနာ္ရထာမင္းေစာလက္ထက္တြင္ သထံုၿပည္ကို ေအာင္ၿမင္ၿပီးေနာက္မွ ဗုဒၶ အယူအဆ ကိုရရွိၾက ၿပီး ယင္းနွင့္အတူ ဘုရားပုထိုးမ်ားတည္ေဆာက္ၿခင္းအတတ္နွင့္ ဗုဒၶ ဘာသာယဥ္ေက်းမွုမ်ားကို စတင္ရရွိ၍ ယဥ္ေက်းေသာသူ မ်ားအၿဖစ္ တၿဖည္းၿဖည္းေၿပာင္းလဲလာၾကသည္ဟူ ေသာ အနုမာနယူဆခ်က္တစ္ရပ္ကို တည္ေဆာက္တင္ၿပလာခဲ့ၾကသည္။ ယင္းယူဆခ်က္ကို အထက္ပါဆရာၾကီးမ်ား က တရုတ္မန္ရူက်မ္းမ်ားကို အေၿခခံေသာ ေအာက္ပါအခ်က္အလက္တို ့မွတည္ ေဆာက္ခဲ့ၾကသည္။
(၁) ဗီ ၈ ရာစုနွစ္မွ ၁၄ ရာစုနွစ္ခန္ ့အတြင္း လက္ရွိ ယူနန္ၿပည္ေတာင္ပိုင္းတြင္ နန္ေၾကာင္ ေခၚ Nan-Chao တိုင္းၿပည္         တစ္ၿပည္ရွိခဲ့၍ ယင္းနန္ေၾကာင္လူမ်ိဳးတို ့ေအာက္တြင္ မင္းေစာဟုေခၚေသာ လူမ်ိဳးမ်ားရွိခဲ့ၿခင္း။
(၂) ထိုမင္းေစာ ေခၚ လူမ်ိဳးမ်ားသည္ နန္ေၾကာင္တိုင္းၿပည္အတြင္း အဖိနွိပ္ခံလူမ်ားၿဖစ္ခဲ့ၿခင္း၊
(၃) ယင္းနန္ေၾကာင္ တိုင္းၿပည္သည္ ၉ ရာစုနွစ္အစပိုင္းတြင္ ၿမန္မာၿပည္အတြင္းရွိ ၿမိဳ ့နွစ္ၿမိဳ ့အား ၀င္ေရာက္ တိုက္ ခိုက္ဖ်က္ဆီးခဲ့ၿခင္း။
ဤအခ်က္မ်ားသည္သာ တရုတ္မန္ရူက်မ္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ထိုသည္မ်ားကို အေၿခခံ၍ အဂၤလိပ္သမိုင္း ပညာရွင္ ၾကီးမ်ားက မင္းေစာ ေခၚ လူမ်ိဳးမ်ားသည္ ဗမာမ်ားၿဖစ္ဟန္တူေၾကာင္း၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဗမာမ်ားက ယင္းတို ့၏အၾကီး အကဲမ်ားကို မင္းဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ေစာ ဟူ၍လည္းေကာင္းေခၚဆိုၾကသည္။ ထိုမင္းေစာ ေခၚေသာသူမ်ားသည္ ယင္းတို ့၏ အဖိနွိပ္ခံဘ၀မွ ရုန္းထြက္လို၍ ယင္းတို ့နန္ေၾကာင္တပ္မ်ားနွင့္အတူ ၿမန္မာၿပည္ရွိ ၿမိဳ ့နွစ္ၿမိဳ ့ကို တိုက္ခိုက္စဥ္ကပါ၀င္ခဲ့ဟန္တူ ေသာေၾကာင့္ ယင္းတို ့သိရွိၿပီးေသာနယ္ေၿမမ်ားအတြင္းသို ့ ေက်ာက္ဆည္လြင္ၿပင္မွ ၀င္ေရာက္လာၾကဟန္တူေၾကာင္းဟု ၁၉၃၁ ခုနွစ္ခန္ ့ကစတင္၍ ယူဆခ်က္မ်ားကို တည္ေဆာက္လာၾကသည္။ ( 1931 Geography of Burma and Pagan Dynasty, 1940 Economics Life of Early Barman) ထိုသို ့ စိတ္ကူးယဥ္ခံယူခ်က္မွစတင္၍ ၁၉၆၅ ခုနွစ္တြင္ ပါေမာကၡ Luce က ၿမန္မာမ်ား ေက်ာက္ဆည္လြင္ၿပင္မွစတင္ေရာက္ ရွိလာခဲ့ၾကၿခင္းသည္ ၉ ရာစုနွစ္တြင္ မိမိေသခ်ာေၾကာင္း တင္ၿပလာခဲ့သည္။ (Old Kyaukse and the Coming of Burmans)
တင္ၿပခဲ့သည့္အတိုင္း အဂၤလိပ္ပညာရွင္ၾကီးမ်ားက မန္ရူက်မ္းမ်ားကို အေၿခခံခဲ့သည္ဆိုေသာ္လည္း ထိုက်မ္းမ်ားတြင္ မင္းေစာဆိုေသာသူမ်ားသည္ ဗမာမ်ားၿဖစ္သည္ဟုလည္း မပါ၊ မင္းေစာဆိုေသာသူမ်ားသည္ ၿမန္မာၿပည္တြင္းသို ့ထြက္ေၿပးလာ သည္ဟူ၍လည္း မပါ၊ စေသာ တိက်မွုမရွိသည့္အခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ဤအနုမာနယူဆခ်က္မ်ား မွာ လက္ခံနိုင္ရန္ အေၾကာင္းမရွိ ေပ။ သို ့ပါေသာ္လည္း အထက္ပါ အဂၤလိပ္ပညာရွင္ၾကီးမ်ားၿဖစ္ေသာ ပါေမာကၡ Luce ၏ ၁၉၅၀ ခုနွစ္မ်ားက ၿမန္မာ့သမိုင္း သုေတသနအဖြဲ ့၏ ေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္ခဲ့သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ထိုေခတ္အခါက ၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ထိုမန္ခ်ဴးက်မ္းမ်ားကို ေလ့လာနိုင္ၿခင္းမရွိခဲ့သည္ကတစ္ေၾကာင္းတို ့ေၾကာင့္ မိမိတို ့အစဥ္ အလာ အယူအဆၿဖစ္ေသာ ၿမန္မာအစ တေကာင္းက အစား ၿမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က ဟု ပညာရွင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လက္ခံလာခဲ့ၾကသည္။
ယင္းယူဆခ်က္၏ လႊမ္းမိုးမွုမွာ စြယ္စံုက်မ္း အတြဲ (၁၀) ၊ စာမ်က္နွာ (၂၃၄)တြင္ လည္းေကာင္း၊ ၁၉၇၁ ခုနွစ္ ထုတ္ ဦးဘရွင္၏ အေနာ္ရထာအရင္က ၿမန္မာနိုင္ငံ အစရွိေသာ စာအုပ္မ်ားတြင္ ၿမန္မာတို ့၏ အစသည္ ေက်ာက္ဆည္သာၿဖစ္ေၾကာင္း လက္ခံေရးသားလာၾကသည္။
ၿခံဳ၍ သံုးသပ္ေသာ္ ယင္းၿမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က ဟူေသာ အယူအဆမွာ တင္ၿပခဲ့သည့္အတိုင္း မည္သို ့ ေသာ ေက်ာက္စာနွင့္ အၿခားအေထာက္အထားမ်ားမရွိဘဲ ထိုအနုမာနယူဆခ်က္မ်ားသည္ စိတ္ကူးယဥ္အခ်က္ အလက္တို ့မွ အေၿခခံ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကသည္မွာ ထင္ရွားေပသည္။
ယင္းကိစၥနွင့္ပက္သက္၍ ပုဂံၿမိဳ ့ကို ၉ ရာစုနွစ္က်မွ ၿမန္မာမ်ားတည္ေဆာက္သြားသည္ဆိုေသာအခ်က္မွာလည္း ပုဂံၿမိဳ ့ တြင္ ထိုအခ်ိန္ထက္ေစာေသာ ပ်ဴလက္ရာမ်ားနွင့္ ပ်ဴစာေပမ်ားေတြ ့ရွိသၿဖင့္ ပုဂံသည္ သေရေခတၱရာမွၿပည္သူမ်ား ဆက္လက္ တည္ေဆာက္သြားေၾကာင္း ထင္ရွားေပသည္။ ယင္း ၿမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က ဟူေသာ ထိုအနုမာနယူဆခ်က္မ်ားသည္ စိတ္ကူးယဥ္အခ်က္အလက္တို ့မွ အေၿခခံတည္ေဆာက္ခဲ့၍ ယခုအခ်ိန္အခါတြင္ ပယ္ဖ်က္သင့္ေပသည္။

                    ေဒါက္တာေက်ာ္လတ္

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on

 အခ်စ္ဟာ ဘာလဲလို ့ခ်စ္ဖူးတဲ့သူတိုင္းသာ ပိုသိမွာပါ။ လူသားတိုင္းလည္း အခ်စ္လို ့ယူဆတဲ့ အရာမ်ားနွင့္ ေတြ ့ဆံုခဲ့ဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒီအခ်စ္က အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တန္ခိုးသတၱိနဲ ့လည္း ၿပည့္စံုတယ္။ ခ်စ္ရင္အရာရာကို အေလ်ာ ့ ေပးတတ္လာၿပီး ခ်စ္လ်ွင္ အရာရာကို စြန္ ့လႊတ္ရဲတတ္ၿပန္တယ္။  တခါတေလ သူ ့ကိုသာ အေလးထားမိေသာေၾကာင့္ အရာရာကိုေမ့ေလ်ာ ့ေပါ့ဆမိတတ္ၿပန္ေရာ။ စိတ္ဆိုတာကလည္း ဂရုစိုက္ပါမ်ားလ်ွင္ အစဲြၿဖစ္တတ္တယ္ေလ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိခ်ိန္ဟာ မိမိ၏ ဆင္ၿခင္တံုတရား အေမွာင္ထဲသို ့ေရာက္ေနခ်ိန္ၿဖစ္ပါတယ္။ ခ်စ္ေနခ်ိန္မွာေတာ့သူ ့ကို လူညံ့လို ့ေၿပာေၿပာ လူအလိုေခၚေခၚ သူအရွုံးနိမ့္ခံေနမွာပါပဲ။ မိမိအမွားကို မိမိကိုယ္တိုင္နားလည္လက္ခံၿပီး မၿပဳၿပင္နိုင္တဲ့အမွန္တရားကိုလည္း အခ်စ္က ဖန္တီးတတ္တာကိုး။
    လက္လွမ္းမမီသည့္ပန္းအတြက္ လိုအပ္လ်ွင္ ပင္စည္ကိုလွဲၿပစ္ရဲသည္အထိ မိုက္ရူးရဲ ဆန္မိတတ္တာကလည္း မိမိအေၿခအေနကို မိမိမသိဘဲ ဘ၀ကိုၿဖတ္သန္းေနမိတဲ့ အခ်စ္ဆိုေသာ အရာနဲ ့ၾကံဳေတြ ့ခ်ိန္မွာေပါ့။  ေသခ်ာတာတစ္ခုက အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သူ ့ဆီက ဘာအခြင့္အေရး အက်ိဳးအၿမတ္မွ မလိုခ်င္ၾကပါဖူး။ ခ်စ္ေနရရံု၊ ခ်စ္ေနရရံုေလးနဲ ့ပဲ ေက်နပ္ေနတာပါ။ ကိုယ္ကခ်စ္တယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ဘ၀တစ္ခုလံုးကို သူ ့ေၿခရင္းမွာပံုအပ္ထားလိုက္တာနဲ ့တူပါတယ္။ ဒါဟာ မာနအားလံုးကိုခါခ်ၿပီး သူ ့ကို ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးထားတာကိုၿပသၿခင္းပါ။ အဲဒီအတြက္ မာနေတြလံုး၀မရွိ္ေတာ့ဖူး။ သူသိခ်င္သိပါေစ။ မသိခ်င္လည္း ေနပါေစ။ ဒါဟာ ခ်စ္ၿခင္းက ေပးတဲ့အရာပါ။
ခ်စ္သူစိတ္ညစ္ေနလား
ခ်စ္သူ မ်က္နွာပ်က္ေနလား …..….
ခ်စ္သူ …….လား။ လား…..ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေမးခြန္းေတြက သူ ့မ်က္နွာကိုၾကည့္ရင္း …..….ကိုယ့္အသည္းေတြ ပဲ့ေၾကြ သြားမလားထင္ရခ်ိန္ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူေပ်ာ္ရႊင္ဖို ့သာ ကိုယ့္အတြက္အေရးၾကီးဆံုးၿဖစ္ၿပီး ကိုယ့္မွာဘာအၿပစ္ရွိေနလဲလို  ့ ကိုယ့္ကိုၿပန္စိစစ္တတ္ခ်ိန္လည္းၿဖစ္ပါတယ္။  ေႏြးေထြးလိုက္၊ ေအးစက္လိုက္၊ စိတ္ပ်က္လိုက္၊ ၀မ္းသာလိုက္နဲ ့ အခ်စ္ကေပးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ရင္း ဘ၀ကိုစီးေမ်ာေနခဲ့မိတယ္။
ေသခ်ာတာက
အခ်စ္ေၾကာင့္ ေလာင္ၿမိဳက္ခ်င္ေလာင္ၿမိဳက္သြားပါေစ
အခ်စ္ေၾကာင့္ နာက်င္သေလာက္ နာက်င္ခဲ့ပါေစ
အခ်စ္ေၾကာင့္ ပူေလာင္ခ်င္သေလာက္ ပူေလာင္ပါေစ
ဒါေတြကို လက္ခံနိုင္ခဲ့ၿပီဆိုရင္ သင္ တကယ္အခ်စ္စစ္နဲ ့သူ ့ကို ခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာ..ယံုလိုက္ပါေတာ့။
ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on



အဲဒီျမိဳ႕ဟာ ငါ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ေခြ်းနဲစာနဲ႔ တည္ေနတဲ႔ ျမိဳ႕…

“စကၤာပူ။” ျခေသၤ႔ဟာ ျခေသၤ႔လုိမေနတဲ႔ ျမိဳ႕။.

လူကိုလူလုိ႔မျမင္တဲ႔ လူေတြနဲ႔ မုိးေမွ်ာ္တုိက္ေတြ ထုိးထုိးေထာင္ေနတဲ႔ ျမိဳ႕။.

ပလီပလာႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ေရညစ္ကို ျပန္စစ္ေသာက္ေနရတဲ႔ ျမိဳ႕။.

အျဖဴကိုမွလူထင္ျပီး ေရတူေျမတူကိုလူလုိ႔မထင္ခ်င္တဲ႔ ျမိဳ႕။.

ဒီဇင္ဘာကို ႏွင္းအတုနဲ႔ ၾကိဳရတဲ႔ ျမိဳ႕…။.

ေက်ာက္ရုပ္လုိ မ်က္ႏွာေပးေတြ ဆပ္ေဝးထဲမွာ ငိုင္ေနလႈပ္ေနတဲ႔ ျမိဳ႕။.

သူေဌးနဲ႔ အလုပ္သမားၾကား ယံုၾကည္မႈပ်က္ျပားေနတဲ႔ ျမိဳ႕။.

လင္ေဝးသားေဝးေတြကို ဖုန္းထဲမွာ ေတြးေပ်ာ္ေနတဲ႔ ျမိဳ႕။.

ျမိဳ႕ခံလူၾကီးေတြ ညစာစားပြဲေတာင္မလုိက္ဘူးဆုိျပီး

ကုမၸဏီအၾကီးၾကီးေတြခုိးဖြင္႔ထားတဲ႔ ျမိဳ႕။.

လုိေျမေတြအတြက္ သူတစ္ပါးဘဝေတြကို ခ်နင္းေျမဖုိ႔ေနတဲ႔ ျမိဳ႕။. .

ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ မေရလည္တဲ႔ ပါးကြက္ၾကားေလးကို

သူနာျပဳနဲ႔ အိမ္ေဖာ္လုပ္ဖုိ႔ လိမ္ေခၚတဲ႔ ျမိဳ႕။.

ေက်းဇူးေၾကြးကို ဘဝေပါင္ျပီးဆပ္မယ္႔ သားသမီးလင္မယားေတြ

ညညထငိုေနတဲ႔ျမိဳ႕။. သား၊ သမီးနဲ႔ ဇနီးလုိတာေတြပို႔ႏုိင္ျပီး

အနမ္းနဲ႔ျပဳေသာအခ်စ္ေတြျပန္မပို႔ႏိုင္တဲ႔ ျမိဳ႕။.

ကိုယ္႔အပူကိုယ္သိမ္းျပီး ေမြးေျမအပူေတြကို

ေငြစေၾကးစမ်က္စိမွိတ္လွဴၾကတဲ႔လူျမတ္ေတြရွိတဲ႔ ျမိဳ့

ေနာက္ဆံုးေပၚဖုန္းေပၚမွာမုိ႔ မတ္စိထားခဲ႔ပါဆုိတဲ႔ ျမိဳ႕။.

ဘဝေမ႔တဲ႔ အမ်ိဳးေကာင္းသားနဲ႔သမီးေတြရွိတဲ႔ ျမိဳ႕။.

အဲဒီျမိဳ႕ကို ဆြမ္းေတာ္တင္ၾကည္႔ဖူးတယ္ အဲဒီကေန ငါျပန္ခဲ႔ရတယ္။

အဲဒီမွာ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ က်န္ခဲ႔တယ္။.

အဲဒီမွာ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္။

အခုအဲဒီျမိဳ႕ဟာ ငါ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ေခြ်းနဲစာနဲ႔ တည္ေနတဲ႔ ျမိဳ႕…။.




စိမ္းခက္စိုး     
credit to >>>Zaw Win Maung

Posted by ကိုကို ခန္႔ေခ်ာၾကီး on

 လူမ်ားတြင္ သတၱ၀ါအားလံုးတို ့ထက္ သာေသာအခ်က္မွာ စဥ္းစားသံုးသပ္ အမွားအမွန္သိတတ္ေသာ အသိ ဥာဏ္ပင္ၿဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ထိုအသိဥာဏ္ကို ေကာင္းစြာထုတ္မသံုးတတ္လ်ွင္ၿဖင့္ ထိုအသိဥာဏ္ရွိိဆံုးလူသားသည္ သူ ့ထက္မိုက္ေသာ တိရစာၦန္ပင္ရွိလိမ့္မည္မထင္ေအာင္ မိုက္မဲတတ္ပါသည္။ စင္စစ္လူမ်ားသည္ ကမာၻေပၚတြင္ အၿခားေသာသတၱ၀ါမ်ားအား မင္းမူေနနိုင္ၿခင္းမွာ ၄င္းတို ့၏ တူမတူေသာ စိတ္ကူးနွင့္ အေတြးအေခၚေၾကာင့္ပင္ၿဖစ္ သည္။
မိမိ၏အေတြးအေခၚကို ရင့္က်က္ၿပီးေကာင္းမြန္စြာအသံုးခ်တတ္ရန္အတြက္ ပထမဦးစြာ သင္ယူၿခင္း၊ မွတ္သား ၿခင္း၊ ေလ့က်င့္ၿခင္းမ်ားကို ဦးစြာလုပ္ၾကရပါသည္။ ထိုသို ့သင္ယူၿပီးလ်ွင္လည္း ၿပန္လည္အသံုးခ်ဖို ့လိုအပ္ပါသည္။ မွတ္သားသမ်ွသည္ အသံုးၿပန္မခ်နိုင္လ်ွင္လည္း အက်ိဳးမရွိနိုင္ေပ။သို ့ေသာ္လည္း ဆရာေမာင္ေပၚထြန္းေၿပာသလိုပင္ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အေကာင္းဆံုးသင္ခန္းစာမ်ားကို ေက်ာင္းေတြက မသင္ေပးနိုင္ေပ။
လူတစ္ေယာက္ရထားေသာ ဘဲြ ့ဒီဂရီမ်ားသည္ ထိုသူအတြက္ အရာအားလံုးတြင္ အသံုးခ်မရနိုင္ပါ။လက္ေတြ ့ ဘ၀၏ၿပႆနာမ်ားကို အခ်က္က်က်ေၿဖရွင္းနိုင္ၿခင္းသည္ ပညာတတ္တိုင္းေၿဖရွင္းနိုင္သည္မဟုတ္ပါ။ ဥပမာ- ေငြ တစ္ေထာင္ကိုင္ထားေသာ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္၏ ေစ်း၀ယ္နိုင္မွုစြမ္းရည္ကို အိမ္ေထာင္ရွင္အမ်ိဳးသားမ်ား လိုက္မမီ တတ္ပါ။ ထိုတစ္ေထာင္ၿဖင့္ မီးဖိုေခ်ာင္၏လိုအပ္ခ်က္ကို အိမ္ရွင္မကသာ လိုအပ္သလိုခဲြၿခမ္းစိတ္ၿဖာနိုင္မည္သာၿဖစ္ သည္။ ထိုအေၿခအေနကို ေငြရွာနိုင္ေသာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးအမ်ိဳးသားက လိုက္မီမည္မဟုတ္ေပ။ ဤသည္မွာ မလုပ္ နိုင္ဟုဆိုလိုၿခင္းမဟုတ္ မကၽြမ္းက်င္ၿခင္းသာၿဖစ္သည္။လူတိုင္းသည္ကၽြမ္းက်င္ရာတြင္ လိမၼာတတ္ၾကသည္သာၿဖစ္၏။
ထို ့ေၾကာင့္ ပညာမတတ္ ပညာမသင္နိုင္သူမ်ားအေနနွင့္လည္း စိတ္အားမငယ္သင့္ပဲ မိမိအတြက္ အသံုး၀င္ နိုင္ေသာ အက်ိဳးရွိေသာေနရာတိုင္းတြင္ ငါေနရာယူနိုင္ေသးသည္ကို သိထားသင့္ပါသည္။ ယခုအခါတြင္ လူငယ္မ်ား သည္ သင္ယူရန္အခြင့္အလမ္းမ်ားစြာရွိလာေနၿပီၿဖစ္သည္။
သို ့ေသာ္ သင္ယူရာတြင္ စာအုပ္ထဲပါ အေၾကာင္းအရာကိုပဲ အလြတ္က်က္လ်ွင္ ထိုအေၾကာင္းအရာ၏ ရင္းၿမစ္ ကို ဘယ္ေတာ့မွသိၿမင္နိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ထို ့ေၾကာင့္ အစြဲ မကင္းေသာ အသိကိုမသံုးဘဲ၊ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အေပၚယံမ်ွမဟုတ္ဘဲ ေသခ်ာစြာနားလည္ေအာင္ ေလ့လာသင့္ပါသည္။
လူတြင္ ဆႏၵ၊ ေတြးေခၚစဥ္းစားမွု၊ အသိအမွတ္ၿပဳခံလိုမွုမ်ားရွိတတ္ပါသည္။ သို ့ေသာ္ ထို ့အတြက္ၿဖင့္ ထင္ေပၚ ေက်ာ္ၾကားေအာင္လုပ္ဖို ့မလိုပါ။
မိမိကသာ ထူးခၽြန္ထက္ၿမက္ေနလ်ွင္ မိမိ၏မ်က္နွာသည္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားစရာမရွိပါ။ထို ့အတြက္ လူငယ္မ်ား သည္ ေလ့လာရင္း သင္ယူရင္း မိမိယံုၾကည္ခ်က္အတိုင္း လုပ္စရာရွိတာကို ဆက္လုပ္ဖို ့လိုပါသည္။ေနွးေနၿခင္းသည္ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါ။ ရပ္မေနဖို ့သာလိုပါသည္။ ထိုစကားသည္ စာေရးသူအား သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးမွ ေပးထားၿခင္းၿဖစ္ သည္။ တခါတရံ စိတ္ညစ္တိုင္း လက္ေလ်ာ့လိုက္မည္ဟုၾကံလိုက္တိုင္း ထိုစကားကို တီးတိုးရြတ္မိသည္။ ၂၁ ရာစုတြင္ ကိုယ္ညံ့လ်ွင္ ကိုယ္မ်က္နွာကြယ္ေပ်ာက္သြားမည္ၿဖစ္သည္။ ထို ့အတူပင္ ရပ္ေနလ်ွင္ ရပ္ေနေသာေနရာတြင္ က်န္ရစ္ ခဲ့ေပမည္။ လူငယ္မ်ားအတြက္ ကံေကာင္းသည္က ၂၁ ရာစုသည္ နည္းပညာအထြန္းကားဆံုးၿဖစ္ၿပီး ကိုယ္ဖန္တီးခ်င္ ေသာအရာမ်ားဖန္တီးနုိင္ခြင့္နွင့္ ကိုယ္လိုခ်င္ေသာအသိပညာကို အခ်ိန္မေရြးသင္ယူနိုင္သည့္ အေၿခအေနမ်ားရရွိေန သည့္အခ်ိန္ၿဖစ္သည္။
ရုွံးနိမ့္ၿခင္း၊ အမွားမ်ားၿခင္း၊ ဒုကၡေရာက္ၿခင္းမ်ားလည္း ၾကံဳေတြ ့နိုင္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဤအခ်က္မ်ားသည္ သူမ်ားေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ မိမိလိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ဟု ေတြးၿမင္ၿပီးလ်ွင္ မိမိဘာသာတာ၀န္ယူေၿဖရွင္းတတ္ရမည္။ ၾကိဳး စားတိုင္း မေအာင္ၿမင္တတ္ပါ။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မၿပည့္ဘဲ စိတ္ကူးပန္းတိုင္ဆီမေရာက္လ်ွင္ လူတို ့သည္ ကိုယ့္ဘ၀ကို အားငယ္လာတတ္သည္။ တၿခားသူေၾကာင့္ဟု အၿပစ္ရွာကာ ၿပႆနာမွ ေရွာင္ကြင္းခ်င္လာတတ္သည္။ ထိုအခါ ထိုသူသည္ စဥ္းစားဥာဏ္အသစ္ မရွိဘဲ အေတြးေဟာင္းၿဖင့္သာ ထိုင္က်န္ရစ္ေနေပလိမ့္မည္။စင္စစ္ ၿပႆနာဆိုသည္ မွာ လူတိုင္းၾကံဳရၿမဲဓမၼတာပင္ၿဖစ္သည္။ ဘ၀အသိပညာနွင့္ အေတြးအေခၚသည္ မိမိကိုယ္တိုင္၏ အေတြ ့အၾကံဳမ်ားမွ ရနိုင္သလို တစ္ပါးသူတို ့၏ အေတြ ့အၾကံဳမ်ားမွလည္း သင္ယူနိုင္ပါသည္။ ထုိသို ့သိလိုလ်ွင္မူ စာမ်ားမ်ားဖတ္ဖို ့လို၏။ စာဖတ္သူသည္ ဘက္စံုမ်ွတေသာ အသိဥာဏ္ကို ပိုင္ဆိုင္နိုင္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ အေတြးအေခၚေကာင္းမ်ားကို စာဖတ္ၿခင္းၿဖင့္ ရယူနိုင္သည္။
    စူးစမ္းေလ့လာမွုအားေကာင္းလ်ွင္ စိတ္ကူးဥာဏ္အသစ္နွင့္ အေတြးအေခၚတို ့သည္ တိုးတက္လာမည္ ၿဖစ္သည္။ လူမ်ားသည္ မိမိ၏အစြမ္းအစကို သိတတ္ၿမင္တတ္ေသာ္လည္း မိမိ၏အားနည္းခ်က္ကိုမူ မသိက်ိဳးကၽြန္ၿပဳ ကာ လ်စ္လ်ဴရွုတတ္သည္။ ဤသည္မွာ လူ ့သဘာ၀တစ္ခုပင္ၿဖစ္သည္။ လူတိုင္းက်င့္သံုးေနေသာ္လည္း မိမိကမက်င့္ သံုးဘဲ မိမိအမွားကို အမွန္ေရာက္ေအာင္ မိမိအားနည္းခ်က္ကို မိမိဘာသာသိၿမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါမည္။ မိုးခါးေရ ေသာက္သံုးၿခင္းမွ နိုးထကာ လူသားအၿဖစ္မွ တစ္ေရြးသားမ်ွ အပြန္းမခံဘဲ တာ၀န္ယူတတ္ေသာစိတ္ေမြးၿမဴရမည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တာ၀န္ယူတတ္မွု၊ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္တတ္မွု၊ ၿပႆနာမ်ားကိုင္တြယ္တတ္မွု အရာအားလံုးသည္ ေလ့လာ သင္ယူနိုင္သည္ခ်ည္းပင္ၿဖစ္ပါသည္။
ထို ့ေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားအေနၿဖင့္ မိမိတို ့၏ကိုယ္ပိုင္အသိ၊ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္ေလ့လာခ်က္မ်ားၿဖင့္ မိမိတို ့၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားရွိေနသည့္ လူ ့အဖဲြ ့အစည္းသစ္ကို ေၿပာင္းလဲဖန္တီးၾကဖို ့လိုပါသည္။
စာေရးဆရာတစ္ဦးေရးဖူးေသာစာကို ၿပန္လည္တင္ၿပလိုပါသည္။
သစ္ရြက္မရွိေသာ သစ္ပင္သည္ သစ္ပင္ပဲၿဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္
သစ္ပင္မရွိေသာ သစ္ရြက္သည္ သစ္ရြက္မဟုတ္ဘဲ အမွိုက္သာၿဖစ္သည္။
ထို ့ေၾကာင့္ သစ္ရြက္လိုအမွိုက္မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္တိုင္သာ သစ္ပင္ၾကီးၿဖစ္ဖို ့လူငယ္မ်ားအေနၿဖင့္ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးအေခၚမ်ားကို ေလ့လာသင္ယူဖုိ ့တိုက္တြန္းအပ္ပါသည္။      

 ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on Thursday, July 25, 2013


မိဘဆိုသည္နွင့္ လူ ့အသိုင္းအ၀ိုင္း၀န္းက်င္တြင္ အနႏၱဂိုဏ္း၀င္ၿဖစ္သိၿမင္ထားၾကသည္။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာၿပီးလ်ွင္ အေရးၾကီးဆံုးေသာ ေမတၱာရွင္တစ္ဦးၿဖစ္ၿပီး အသိပညာေကာ အတတ္ပညာကိုပါ သင္ၾကားေပးကာ လူၿဖစ္ေအာင္ ေကၽြးေမြးေပး ေသာ အေပးသမားသက္သက္မ်ားသာၿဖစ္ပါသည္။ လူသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာလ်ွင္ မိဘကိုယ္စီရွိၾကမည္သာၿဖစ္သည္။ မိဘသည္ ကေလးမ်ားအတြက္ လက္ဦးဆရာၿဖစ္သည္။ သားသမီး၏ လိုအပ္ခ်က္အားလံုးသည္ မိဘကၿဖည့္ဆည္းေပးရသည္။
စာေရးသူတို ့ ငယ္စဥ္က ၅ နွစ္ေက်ာ္ထိ နို ့စို ့တုန္း ၅ နွစ္ေက်ာ္မွသာ စာသင္ရသည္။ ယခုပို၍ပင္ ဆိုးေသးသည္။ လပိုင္းေလာက္ၿဖင့္ နို ့မွုန္ ့ၿဖင့္အသက္ဆက္ရကာ အသက္ ၃ နွစ္အရြယ္ေရာက္ပါက ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနွင့္ စာသင္ေနရၿပီ။ မူၾကိဳအၿပင္ အဂၤလိပ္စာကိုပါ သီးသန္ ့သင္ၾကားေနရသည္။ ဆိုလိုခ်င္သည္က ထိုအသက္အရြယ္နွင့္ပင္ ဆရာကိုလိုအပ္လာ ၾကသည္။ မိဘသည္ သားသမီးကိုခ်စ္ၿမတ္နိုးတတ္ၾက၍ မိဘကိုဆိုလ်ွင္ မေၾကာက္တတ္ၾကေသာကေလးမ်ားတြက္ ဆရာသည္ မိဘမ်ားအတြက္ အားထားရာၿဖစ္လာၿပန္သည္။
စင္စစ္ သင္ၾကားၿခင္းတြင္ ဆရာခ်ည္းပဲမလိုအပ္ပါ။ မိဘမ်ား၏ သြန္သင္ၿပသမွု၊ လူၾကီးသူမတို ့၏ အၿပဳအမွု၊ မိမိ ပတ္၀န္းက်င္၏ အေလ့အက်င့္မ်ားၿဖင့္လည္း ကေလးငယ္မ်ားကို သင္ၾကားနိုင္ပါသည္။ ေငြရွာေနၾကေသာ ဇနီးေမာင္နွံသည္ သားသမီးကို ဆရာမ်ားလက္တြင္ အလံုးစံု၀ကြက္မအပ္သင့္ပါ။ အတန္းပညာအသိသာရွိေသာ ဆရာတခ်ိဳ ့သည္ ကေလးမ်ား အတြက္ အလံုးစံုေသာပညာကို သူ မသင္ေပးနိုင္ပါ။ ဤသည္ကို မိဘမ်ားသိထားသင့္ပါသည္။ ဆရာမ်ားကိုအၿပစ္ဆိုၿခင္း မဟုတ္ပါ။ မိိမိသားသမီးကို မိမိကိုယ္တိုင္သြန္သင္ ဖို ့ဆံုးမနိုင္ဖို ့လိုပါသည္။
မိဘကိုယ္တိုင္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္ၿဖစ္ၿပီး သားသမီးက ၾသကာသမွမရလ်ွင္ လက္ဦးဆရာၿဖစ္ေသာ မိဘကိုသာ အၿပစ္ တင္ရမည္ၿဖစ္သည္။ မိဘကမွေဘာင္းဘီ၀တ္လ်ွင္ သားသမီး၏အ၀တ္အစားသည္ ပို၍ဆိုးလာမည္ၿဖစ္သည္။ မိဘကပင္ ၾသကာသ မရလ်ွင္ ေနာင္သားသမီးလက္ထက္တြင္ ဘာသာေရးညံ့ဖ်င္းလာမည္။
ေက်ာင္းစာအတြက္ ဆရာတစ္ေယာက္၊ အဂၤလိပ္စာအတြက္ ဆရာတစ္ေယာက္နဲ ့ကြန္ပ်ဴတာသင္ရန္အတြက္ ဆရာ တစ္ေယာက္ေခၚကာ စာသင္ေနေသာကေလးသည္ ဆရာလာ၍မွ ခရီးဦးၾကိဳ ေခါင္းညႊတ္ရမွန္းမသိေပ။ ဆရာ အထက္တြင္ ထိုင္ ခ်င္သလိုထိုင္ကာ ယဥ္ေက်းမွုအသိနည္းေသာကေလးကို ဆရာကိုခ်ည္းအားကိုး၍ မၿဖစ္ေခ်။
ကေလး၏အၿပဳအမွုအဆိုးအေကာင္းသည္ မိဘ၏သြန္သင္မွု ေကာင္းမေကာင္းေပၚတြင္ တည္မွီပါသည္။ ကေလးငယ္ တိုင္းသည္ ပကတိၿဖဴစင္သူမ်ားသာၿဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္ကပင္ သူတို ့အၿဖဴေရာင္စိတ္မ်ားတြင္ အေရာင္တိုင္း၏ အဆိုးအၿပစ္ကို သင္ၿပထားသင့္သည္။ ထိုသို ့မဟုတ္ဘဲ ေၿခရာတိုင္းနိုင္ေသာအဆင့္မွအေရာင္ၿခယ္ဖို ့စဥ္းစားလ်ွင္ ေနာက္က်သြားနိုင္သည္။
မိဘသည္ သားသမီးကို အခ်ိန္ေပးေနၿခင္း၊ စာသင္ေပးၿခင္း၊ ဘုရားရွိခိုးခိုင္းၿခင္း၊ ကစားၿခင္း အားလံုး လိုအပ္ပါသည္။ လိုေလးေသးမရွိထား ထားေသာကေလးငယ္တြင္ မိဘေမတၱာကို အခ်ိန္ပိုင္းမ်ွေပးနိုင္ဖို ့လည္း လိုပါသည္။ ငယ္စဥ္ကပင္ မိဘ စကားနားေထာင္ၿပီး ေနထိုင္လာေသာကေလးသည္ ၾကီးလာလ်ွင္လည္း မိဘဆိုသမ်ွေၿပာသမ်ွ နားေထာင္လာမည္ၿဖစ္သည္။
ယခု ပတ္၀န္းက်င္တြင္ မိဘက တစ္ခြန္းေၿပာလ်ွင္ တစ္ခြန္းမက ၿပန္ေၿပာတတ္ေသာကေလးမ်ား၊ သူမ်ားေၿပာ ရေလာက္ ေအာင္ ေနထိုင္၀တ္ဆင္ေနၾကေသာ ကေလးမ်ား၊ ပတ္၀န္းက်င္နွင့္ သဟဇာတၿဖစ္ေအာင္ ေနနိုင္စြမ္းမရွိ ေသာကေလးမ်ား၊ ငယ္ ငယ္ရြယ္ရြယ္နွင့္ အက်င့္ပ်က္ေသာအၿပဳအမွုနွင့္ ကေလးမ်ား ထိုကေလးမ်ားအတြက္ အၿပစ္ဆိုရလ်ွင္ မိဘကိုသာ အၿပစ္တင္ ရမည္သာၿဖစ္သည္။
မိဘသည္သာ အခရာၿဖစ္သည္။ မသင့္ေတာ္ေသာ အ၀တ္အစား၀တ္လ်ွင္ မသင့္ေတာ္ဟု ေၿပာရမည္။ အေဖ အေမေရွ ့၊ လူၾကီးသူမမ်ားေရွ ့မ်ားတြင္မွ ဒူးေထာင္ေပါင္ကား အေနထိုင္မသင့္လ်ွင္လည္း ဆံုးမတတ္ရမည္။ သားသမီး လုပ္သမ်ွ အၿပစ္မ ၿမင္သည္မွာ မိဘတိုင္း၏ မ်က္စိဟုယံုၾကည္ပါသည္။ ထုိအၿပစ္ေလးမ်ားသည္ ေနာင္အခါတြင္မိမိ အၿပစ္ၿဖစ္လာတတ္သည္ကို သတိထားသင့္ပါသည္။
ဆိုလိုခ်င္သည္က မိဘသည္ သားသမီးတိုင္းအတြက္ အရာအားလံုးကို သြန္သင္ေပးနိုင္ေသာ ဆရာလည္းၿဖစ္ သင့္ပါ သည္။ လူ ့ေလာက၏ေကာင္းက်ိဳးၿပဳနိုင္ေသာ လူသားမ်ားကိုေမြးထုတ္ေပးနိုင္သူမ်ားမွာ စင္စစ္ မိဘမ်ားသာၿဖစ္သည္ကို တင္ၿပ လိုၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။
မိမိ၏အသိဥာဏ္ မိမိ၏ သြန္သင္မွုၿဖင့္ လူတစ္ေယာက္ကိုၿပဳၿပင္ဖန္တီးရသည္ဆိုသည္မွာ လူသားတိုင္းမတတ္နိုင္ပါ။ မိမိအဆံုးအမ မေကာင္းလ်ွင္ သားသမီးရတနာသည္ ရ-တာနာ ၿဖစ္မည္။ မိဘမ်ားသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ မွားမွန္ဆိုးေကာင္း သြန္သင္ဆံုးမထားလ်ွင္ၿဖင့္ ေနာင္တြင္ လိမၼာတတ္သိိေသာ ရတနာေလးမ်ား ၿဖစ္လာေပလိမ့္မည္။
မိဘနွင့္ သားသမီးမ်ားၾကားတြင္ၿဖစ္တတ္ေသာ ၿပႆနာမ်ားအတြက္ ဤေနရာမွမိဘ၏အပိုင္းကို ေရးသားေပးၿခင္းမွ် သာ ၿဖစ္ပါသည္။ အလ်ဥ္းသင့္လ်ွင္ သားသမီးမ်ားအတြက္ ထပ္မံေရးသားပါဦးမည္။


                                ဧပရယ္ေဆြေဆြ

Posted by ဧပရယ္ ေဆြေဆြ on

 အတန္းထဲ၀င္လိုက္သည္နွင့္ တိုင္တန္းမွုမ်ားက အသီးသီးနားထဲ၀င္လာသည္။ ထိုသို ့တိုင္ရာတြင္ ကိုယ့္ေၾကာင့္ၿဖစ္ တာဆိုၿပီး လာတိုင္သူ တစ္ေယာက္မွ မပါ။ ဆရာမ သူ ့ေၾကာင့္… သူက… ….သူေလ ….စသည္ၿဖင့္ သူတစ္ပါးကိုသာ အၿပစ္ဖို ့ တိုင္တန္းသည္ခ်ည္းပင္ၿဖစ္သည္။ တခါတခါ စာသင္ရသည္ကို စိတ္ပ်က္မိသည္။ သည္ကေလး သည္လိုလူငယ္ေတြကို ဘယ္လို လမ္းမွန္ၿပေပးရမလဲမသိ။
ကၽြန္မသည္လည္း ကေလးဘ၀ လူငယ္ဘ၀ကို ၿဖတ္သန္းလာခဲ့ဖူးသည္မို ့သူတို ့ရဲ ့ခံစားခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို  နားလည္ေပးနိုင္ခဲ့ပါသည္။ အတန္းတင္စာေမးပဲြၾကီးေၿဖခါနီးမွ ဒီဘာသာကို သားကမၾကိဳက္ပါဖူး ေမေမက ဒါယူရမယ္ဆုိလို ့သာ ဆိုၿပီး အေမကိုအၿပစ္တင္ေသာ သားတစ္ေယာက္ကိုေတြ ့ဖူးသည္။ ဤအၿဖစ္တြင္ အေမနည္းတူ သူ ့ကိုလည္း ကၽြန္မအၿပစ္တင္ခဲ့သည္။ တကယ္ဆို သားကလည္း အစကတည္းက သားဒီဘာသာကို စိတ္မ၀င္စားဖူးလို ့ေမေမ့ကို ၿငင္းခဲ့ရမွာေပါ့။ စာေမးပဲြေၿဖေတာ ့မွဒီဘာသာကိုမၾကိဳက္လည္း ေၿဖဆိုရမွာပဲေလ။ ကိုယ္ယူထားတဲ့ဘာသာဟာ ကိုယ္လုပ္ရမဲ့အလုပ္ပဲ။ ေနာက္ထပ္ဆင္ေၿခ မလိုခ်င္ဖူးလို ့ ကၽြန္မေၿပာခဲ့ရပါသည္။ တကယ္ေတာ့လည္း မေတြးေတာဘဲရလာတဲ့စာေတြကို နွုတ္တိုက္က်က္ေနရတာကလည္း ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ေမာစရာပါဘဲ။
ထိုကေလးကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ လူငယ္ေလးမ်ားအတြက္ စာေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာမိသည္။ သူတို ့ေလးေတြကို ဘယ္လို အေၿခအေနမ်ိဳးမွာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ လူလုပ္ရဲေသာသတိၱရွိေစခ်င္သည္။ လူသားပီသေစခ်င္သည္။ တာ၀န္ယူတတ္ေစခ်င္သည္။
    ရွင္သန္ေနရေသာ လူ ့ဘ၀သည္ တိုေတာင္းလွသည္ဆိုေသာ္လည္း ထိုခဏေလးအတြင္းမွာ လူသားမ်ားသည္ မိမိ အတြက္၊ မိသားစုအတြက္ သင္ယူရသည္။ ရွာေဖြလုပ္ကိုင္ၾကရေသးသည္။ ထိုသို ့လူ ့ေလာကကို က်င္လည္ရာ၌လည္း ဆုပ္ကုိင္နိုင္ေသာအရာမ်ားရွိသလို လက္လႊတ္ရေသာ အေၿခအေနမ်ားကိုလည္း ၾကံဳေတြ ့ဖူးမွာပါ။ အမွန္ေတာ့ လူၿဖစ္ရသည္မွာ မလြယ္ကူလွပါ။ လူသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္ဖို ့မလြယ္ကူသလို လူၿဖစ္လာၿပန္လ်ွင္လည္း လူလုပ္ရဲဖို ့သတၱိလိုပါေသးသည္။
    လူလုပ္ရာတြင္လည္း မွန္ကန္ေသာအသက္ရွင္ၿခင္းၿဖင့္သာ ရွင္သန္ရမည္။
    ရွုံးနိမ့္မွုဆိုတာ လူတိုင္းမလိုခ်င္ မၾကံဳခ်င္တဲ့အရာပါ။ ဒါေၾကာင့္တခါတရံ ထိုအရွုံးကိုေရွာင္ကြင္းဖို ့အတၱဆန္စြာ ၿပဳလုပ္မိ တတ္ၾကသည္။ မိမိဘာသာမိမိ မၿမင္၍ ခလုတ္တိုက္မိတာေတာင္ " အဲဒါသူ ့ေၾကာင့္ " လို ့ဆိုင္ဆိုင္မဆိုင္ဆိုင္ တရားခံအၿမန္ဆံုး ရွာတတ္သည္မွာ လူသားအမ်ားစု၏ အက်င့္လိုပင္ၿဖစ္ေနသည္။
စင္စစ္ ထိုအမွားသည္ မိမိေၾကာင့္ဆိုလ်ွင္ မိမိဘာသာသာ တာ၀န္ယူသင့္ပါသည္။ ဤုအၿဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ လုပ္ငန္း ခြင္မ်ားတြင္ရွိတတ္သည္။ မိမိအမွားကို ၀န္မခံရဲတာေၾကာင့္ သူ ့ေၾကာင့္ သူ ့ေၾကာင့္ဆိုကာ ဦးတည္ရာေၿပာင္းလဲၿပစ္ တတ္ၾကသည္။ ထိုအေၿခအေနမ်ိဳးတြင္ လက္ေအာက္ငယ္သားသည္ သူတို ့အတြက္ အေကာင္းဆံုးေသာ ဓားစာခံမ်ားၿဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ နိုင္တယ္ ရွုံးတယ္ဆုိတာသည္ ေရတိုၾကည့္ၿပီး ဆံုးၿဖတ္နုိင္ေသာ ကိစၥမဟုတ္ပါ။ ကမာၻၾကီးဟာ လည္ေနသလို တစ္ခ်ိန္တြင္ ကံၾကမၼာသည္လည္း တစ္ပတ္ၿပန္လည္လာနိုင္ပါသည္။ ကိုယ့္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို အစကတည္းက ဆင္ၿခင္တံုတရားနွင့္ၿပဳမွုကာ အရွုံးအတြက္လည္း ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ထားသင့္တာပါ။ ၿပႆနာၿဖစ္ရင္ ငါဘာမွားေနလဲ အရင္မသံုးသပ္ဘဲ အရွုံးမွ ထြက္ေပါက္ရွာကာ သူ ့ေၾကာင့္လို ့လဲြခ်ၿခင္းမ်ိဳးကေတာ့ လူသားမပီသပါ။
    သူ ့ေၾကာင့္လို ့လြဲခ်တတ္သူအမ်ားစုကိုၾကည့္လ်ွင္ ရာထူးၿမင့္ၿပီး ဂုဏ္တင့္တယ္ဆိုသူမ်ားက အမ်ားစုၿဖစ္သည္။ အဘယ္ ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို ့သည္ လက္ရွိအေၿခအေနကို အထိခိုက္မခံနိုင္။ လက္ရွိေနရာမွ မထနိုင္။ ထိုအေၿခအေနတြင္ လက္ညွိဳး တစ္ေခ်ာင္းၿဖင့္ အၿပစ္လဲြလိုုက္ၿခင္းသည္သာ သူတို ့လုပ္တတ္ေသာအရာၿဖစ္သည္။ ဒီအၿပဳအမူဟာ လူအၿဖစ္ထက္ နိမ့္က်သြား တယ္ဆိုတာ သူတို ့သတိမမူၾကပါ။ အရွုံးနဲ ့ေ၀းရာကိုေၿပးၿပီး စည္းအၿပင္ေရာက္ေအာင္ထြက္နိုင္ခဲ့နိုင္ေပမဲ့ လူသား အၿဖစ္ကေတာ့ လြန္ေၿမာက္သြားကာ လူမစစ္ေတာ့ပါ။ မည္သူ ့ကိုမွ မရည္ရြယ္ပါ။ ေနာက္တက္လူငယ္မ်ား ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ ယူတတ္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းပီသေစခ်င္တာပါ။
        လူမွန္ရင္ မွားတတ္သည္တဲ့။ မွားပါေစ၊ အမွားဟာခံယူတတ္ရင္ ကိုယ့္အတြက္ အၿမတ္အစြန္းမ်ားမ်ားရနိုင္ပါေသးတယ္။ဘ၀ခရီးဟာ ရိုးရိုးတက္မရရင္ေဖာက္ထြက္သင့္က ေဖာက္ထြက္တက္ပါ။ တကယ္ေတာ့ အရုွံးဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က လက္မခံမခ်င္း အရွုံးဆိုတာ သင္မရပါဘူး။
    ေလာကဓံဟာ အတက္အက် အနိမ့္အၿမင့္ရွိတာမို ့ဘယ္သူမွ အၿမင့္မွာအၾကာၾကီး မရပ္တည္နိုင္သလို အနိမ့္တြင္လည္းအၿမဲမရွိေနတတ္ပါ။ကိုယ္ယူနိုင္တာ အေသးအဖဲြေလးပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အခြင့္အေရးရသည္နွင့္ ဆုပ္ကိုင္ထားသင့္သည္။ အေသးအဖဲြေလးမ်ားစုကာ မ်ားလာလ်ွင္ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုကိုပင္ ၿဖည့္နိုင္လိမ့္မည္။ ထိုအေၿခအေနတြက္ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုရွိေသးသည္။ ဤသည္မွာ အခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ မိမိလိုခ်င္ေသာ ပန္းတိုင္တစ္ခုကိုမေရာက္မီ တည္တည္တံ့တံ့ၾကိဳးစားၿပီး အခ်ိန္တစ္ခုကိုသာေစာင့္ၿပီး ၿဖည့္ဆည္းေပးပါ။ သင္လိုခ်င္ေသာ အရာသည္ မၾကာမီ သင့္လက္ထဲေရာက္လာမွာပါ။
    ကိုယ့္ဘ၀ရဲ ့အခန္းေလးမွာ ထည့္စရာေတြက သူ ့ေနရာနဲ ့သူရွိေနတတ္သည္။ ထိုအခန္းေလးထဲကို ဘ၀ရဲ  ့လုပ္ ေဆာင္စရာမ်ား အဆက္မၿပတ္ထည့္ယူၾကရသည္။ ထိုသို ့ထည့္ရာတြင္ စားပဲြေနရာစားပဲြ၊ ဘီရိုေနရာ ဘီရို၊ အိပ္ရာေနရာ အိပ္ရာ အထားအသိုတတ္ဖို ့ဆိုသည္မွာမွု သင့္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေပၚသာ တည္မွီသည္။ ၾကံဳသလိုလုပ္ ၾကံဳသလိုထည့္လ်ွင္ေသာ သင့္ အိပ္ခန္းသည္ ၾကြက္သိုက္ပမာသာၿဖစ္လိမ့္မည္။
    ထို ့ေၾကာင့္ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနွင့္ မိမိဘ၀ကိုပံုေဖာ္ရာတြင္ ၾကံဳသလိုလုပ္မၿပစ္ဖို ့ အေရးၾကီးပါသည္။ စာက်က္မည္ဆိုလ်ွင္ ထိုစာအတြက္ ၁၀ မိနစ္ ၁၅ မိနစ္ သီးသန္ ့သတ္မွတ္ပါ။ ထိုအခ်ိန္အတြင္း ထိုစာ၏ မူရင္းအနွစ္သာရကို သေဘာေပါက္ဖို ့လုိသည္။ ၏ သည္မေရြးရ ရမည္ဟုမဆို။ ထိုသို ့မဟုတ္ဘဲ စာက်က္မလို ့လုပ္တုန္း တီဗီက ကိုးရီးယားကားေနာက္ မ်က္စိေရာက္သြားလ်ွင္ သုိ ့တည္းမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းလာေခၚ၍ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္သြားလ်ွင္ သူရွုံးေတာ့မည္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ပါေတာ့။လူေတာ္တစ္ေယာက္သည္ ဘယ္ေတာ့မွ သူ ့ရည္မွန္းခ်က္ကို အေပ်ာက္မခံသင့္ပါ။ ရည္မွန္းခ်က္ေပ်ာက္ ၿပီဆိုသည္နွင့္ သင့္အတြက္ အရွုံးဟာ သင့္ဆီလွမ္းလာေနၿပီၿဖစ္သည္။
    ဆိုလိုခ်င္သည္က မိမိရည္မွန္းခ်က္အတြက္ ၾကိဳးစားရာမွာ အေၾကာင္းၿပခ်က္မ်ားစြာမလိုပါ။ ကိုယ္တိုင္သာသင္ယူရမည္။ မွားလ်ွင္ မွားသည္ဟု ၀န္ခံရဲေသာသတၱိ ၊ မွန္လ်ွင္ ဆက္လုပ္ရဲေသာသတၱိမ်ိဳးလူငယ္မ်ားတြင္ ေမြးၿမဴထားသင့္သည္။ လူတိုင္းသည္ ေၿခနွစ္ေခ်ာင္းနွင့္ လမ္းမေလ်ွာက္တတ္ခင္က ေလးဘက္သြားခဲ့ရသည္ခ်ည္းပင္။
တကယ္ေတာ့ ဘ၀ေၿပးလမ္းဆိုသည္မွာ တာေ၀းအေၿပးၿပိဳင္ပဲြၾကီးလိုပင္ၿဖစ္သည္။အစကတည္းက အားသြန္ခြန္စိုက္ နည္းမွန္မွန္နွင့္သာ ေၿပးေနဖို ့လိုသည္။ ထိုသို ့ေၿပးေနရင္း ခလုတ္ကန္သင္းနဲ ့တူေသာ အမွားမ်ားနွင့္ ၾကံဳေတြ ့နိုင္သည္။ မိမိ ဘာသာၾကည့္ၿပီး ေရွာင္ကြင္းနိုင္ရမည္။ ပန္းတိုင္ဆိုသည္မွာ အလြယ္တကူရနိုင္သည္ခ်ည္း မဟုတ္ပါ။ ပန္းတိုင္အသြားမွာ လဲက်တာမ်ိဳးေတြ အမ်ားၾကီးၾကံဳလာနိုင္ပါသည္။ လဲက်ၿခင္းဟာ သူ ့ေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ အေၿခခိုင္ဖို ့လိုေနေသာ ကိုယ့္ေၿခေထာက္ေၾကာင့္သာၿဖစ္သည္။ အေရးၾကီးသည္က ကိုယ္သတ္မွတ္ထားေသာ ကာလအတြင္း ပန္းတိုင္ကိုေရာက္ဖို ့သာၿဖစ္သည္။ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ရွုံးေနသူထက္စာရင္ ၿပိဳင္ပဲြ၀င္ရင္း ရွုံးနိမ့္သူက ပိုၿမင့္ၿမတ္ပါသည္။
တိုက္တယ္ ရွုံးတယ္ ။ ရွုံးတယ္ ထပ္တိုက္တယ္။ ထပ္တိုက္တယ္ ထပ္ရွုံးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ထပ္တိုက္မယ္ ေမာ္စီတုန္းေၿပာဖူးတဲ့စကားေလးပါ။ လဲမွာေၾကာက္ေနရင္ လမ္းေတာင္ေလ်ွာက္နိုင္မည္မထင္ပါ။ တိုက္ရင္းပဲရွုံးပါေစ။ ထိုအရွုံးကို မိမိေၾကာင့္လို ့တာ၀န္ယူတတ္ပါေစ။ တကယ္ေတာ့ လူလုပ္ရဲေသာသတၱိသည္ လူတိုင္းတြင္မရွိပါ။ ၿမန္မာလူငယ္ကေလးမ်ား အေနၿဖင့္ ေနာင္လာမည့္အနာဂတ္တိုင္းတြင္ လူလုပ္ရဲေသာ သတၱိရွိၿပီး မွားခဲ့လ်ွင္လည္း ထိုအမွားကို ရင္ဆိုင္ရဲေသာ ၀န္ခံ ရဲေသာ သတၱိပိုင္ရွင္ေလးမ်ားၿဖစ္ေစခ်င္မိသည္။
                              

                                ♥♫ ♥♫    ဧပရယ္ေဆြေဆြ  ♥♫ ♥♫

Posted by ကိုကို ခန္႔ေခ်ာၾကီး on Tuesday, July 23, 2013

 
အတၱၾကီးတဲ့လူေဘာင္ၾကီးထဲမွာ
အနိုင္လိုခ်င္သူနဲ ့
အရုွံးေပးၿပီးခြင္လြတ္သူ
ဘယ္သူကပိုနာက်င္ရသလဲဆိုရင္
အနိုင္လိုခ်င္သူကအရွုံးလို ့
မင္းေၿပာဖူးတယ္ေနာ္။
အမွန္တရားဆိုတာကလည္း
ရွုေထာင့္နဲ ့ဆိုင္တာမို ့
မင္းထင္တာလည္း
မွန္နိုင္တာပဲ။
ငါ့အတြက္ကေတာ့
လိုခ်င္တာကိုရေအာင္ယူ
မၿဖစ္နိုင္တာကို ဆက္မလုပ္ပဲ
ဘ၀လမ္းကိုဆက္ေလ်ွာက္တာကမွ
အမွန္တရားပါပဲ။

  

            
                                    ♥♫ ♥♫ ဧပရယ္ေဆြေဆြ   ♥♫ ♥♫

Posted by ကိုကို ခန္႔ေခ်ာၾကီး on Sunday, July 21, 2013

 တိမ္ေတြက ၿမက္ခင္းၿပင္မွာ
လမ္းထေလ်ွာက္ခ်ိန္
ငွက္ေတြက ေၿမၿပင္ေပၚမွာ
အိပ္တန္း၀င္ခ်ိန္
ကမ္းစပ္တို ့ကဂီတနဲ ့အၿပိဳင္
နမ္းရွိုက္စီးဆင္းခ်ိန္
ၾကယ္ေတြက ကမာၻဆီမွာ
ေၿမခယ၀ပ္တြားတဲ့အခ်ိန္
အဲဒိအခ်ိန္… 
အဲဒီအခ်ိန္…
ငါ့နွလံုးသားေလးထဲ
မင္း လ်ွပ္တစ္ၿပက္၀င္လာခဲ့ခ်ိန္။


                                                  ♥♫    ♥♫   ဧပရယ္ေဆြေဆြ    ♥♫ ♥♫

Posted by ကိုကို ခန္႔ေခ်ာၾကီး on



ရင္ခုန္သံကိုအခ်စ္လို႕ထင္ခဲ့ 
နင္မၾကင္နာလို႕ျပစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ 
ငါဆင္ျခင္ေျဖသိမ့္နိဳင္ပါလိမ့္မယ္ 
ခုေတာ့.....ဒဏ္ရာ 
ငါ့အတြက္......ဒဏ္ရာ 
တမင္ဟန္ေဆာင္ကာ ဖ်ားေယာင္း 
ငါ့ႏွလုံးသားကို ခ်ယ္မွဳန္း 
နင္မသုံးျခင္တဲ့ ႏွလုံးသားစာမ်က္ႏွာ
 ၾကမ္းတမ္းစြာေရးဆြဲခဲ့ 
ငါ့ႏွလုံးသား 
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း စုတ္ခ်က္မွာ 
လူးလြန္႕စြာ ပ်က္သုဥ္း 
အျပင္းဆုံးဒဏ္ရာ ေတြနဲ 
နင္တမင္ျပဳစားခဲ့တဲ့ ငါဆိုတဲ့......
ငါဟာ ဒဏ္ရာမ်ားစြာနဲ႕...လူပါ။ ။
စာနာတတ္မွ ဖတ္ၾကည့္ပါ 
ရင္ခုန္သံကေမြးဖြါးေပးတဲ့...ငါ့ရင္ထက္က
ေသြးစက္ေတြကို စုစည္းထားတယ္။.. 


ဒီပဲယင္းသားေလး
              ေအာင္ေအာင္(မကစ)
 
ျပန္လည္ျပဳစုမွ်ေ၀သူ

 ေအာင္ေအာင္(မကစ).....ဒီပဲယင္းျမိဳ႕နယ္...

လာလည္နိဳင္ေသာ ေနရာေလးမ်ား....
www.ledimyethar.blogspot.com
www.ninilayy.com
http://aungsanmks.blogspot.com
http://herostown.blogspot.com .....တို႕ျဖစ္ပါတယ္...

Posted by Unknown on Saturday, July 20, 2013


ငါ့ဘ၀ရဲ႕ အနာဂါတ္
ငါေက်ာ္ၿဖတ္ရင္းနဲ႕
ငါေမွ်ာ္လင့္တဲ့ပန္းတုိင္ဆီ...
တေၿဖးေၿဖးနဲ႕ ေ၀းမ်ားေနၿပီလား...
ငါလိုၿခင္တဲ့ အိပ္မက္ကမာၻ
ခပ္ေရးေရးဘဲ ထင္က်န္ေနပါလား
ကံၾကမၼာရယ္ မညွာတာလို႕
ခုကၡေတြကို ထမ္းပိုးလာ
ၿမစ္ၿပင္က်ယ္က လွိဳင္းလုံးေတြအလား
တလိမ့္လိမ့္ ရိုက္ပုတ္ၿခင္းခံေနရတဲ့
ငါ့ႏွလုံးသားကမ္းပါးအခ်ိဳ႕
လွိဳက္စားေၾကြက်ေနပါေရာလား...
ခုကၡလွိဳင္းထမ္းပိုးမ်ား
အဘယ္သုိ႕ရိုက္ခတ္ေသာ္ၿငား
ငါ့ႏွလုံးသားကမ္းေၿခ
ကုန္ဆုံးသြားမည္ မဟုတ္ေခ်...
ကံၾကမၼာကို အံတုရင္ဆုိင္
ဇြဲစိတ္ခိုင္မာစြာနဲ႕ ၾကိဳးစားရင္း
ငါ့အနာဂါတ္ ကမာၻသစ္ဆီသုိ႕.....
ဒုကၡ လွိဳင္းထမ္းပိုးတို႕အား ၿဖတ္ေက်ာ္ရင္း
ငါ မေရာက္မခ်င္း
ငါ့အနာဂါတ္ကမာၻဆီသို႕............
သြားေနမည္ ။ ။
ဒီပဲယင္းသားေလး
ဘေလာ့ခရီးသည္
ေအာင္ေအာင္(မကစ)
ရင္းတြင္းၿဖစ္
1/11/2011
ျပန္လည္ျပဳစုမွ်ေ၀သူ

 ေအာင္ေအာင္(မကစ).....ဒီပဲယင္းျမိဳ႕နယ္...
လာလည္နိဳင္ေသာ ေနရာေလးမ်ား....
www.ledimyethar.blogspot.com
www.ninilayy.com
http://aungsanmks.blogspot.com
http://herostown.blogspot.com .....တို႕ျဖစ္ပါတယ္...

Posted by Unknown on Thursday, July 18, 2013




ေကာင္မေလး
နင့္ကိုေမးပါရေစ
ေကာင္မေလး…။

နင္...ငါ့ကိုၿမင္ဖူးခဲ့သလား
နင္...ငါ့ကို ခင္ဖူးခဲ့သလား
နင္...ငါ့နဲ႕ ဆုံဖူးခဲ့သလား
ေကာင္မေလး ။........။

နင္သိေအာင္ေၿပာၿပမယ္
ငါ နင့္ကိုအရမ္းခင္သြားၿပီ
ငါ တင့္ကိုေတြ႕ဖူးခဲ့ရၿပီ
ငါ နင့္နဲ႕ ဆုံေနၿဖစ္ခဲ့ၿပီ
ေကာင္မေလး။..........။
နင္သိလား
ငါ နင့္ကို ခ်စ္ေနမိတာ

ငါ နင္နဲ႕ေန႕တိုင္းေတြ႕ေနၿခင္ခဲ႕တာ

ငါ နင္နဲ႕စကားေတြေၿပာေနၿခင္ခဲ့တာ

ငါ နင္႕ဆီအေၿပးလာၿခင္ခဲ့တာ
ေကာင္မေလး။............။
ဘာေတြေတြးေနလဲ....

ဒါဟာအိမ္မက္မဟုတ္တဲ့
တကယ့္ၿဖစ္ရပ္အမွန္ေတြပါေနာ္
ဆန္းၾကယ္စြာတီထြင္ထားတဲ့
နည္းပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ေပါ့
ေကာင္မေလး။.........။
ရင္ထဲကအရွိကိုေၿပာမယ္
နင့္ကို သိပ္ခ်စ္မိခဲ့တယ္
ေကာင္မေလး…။

နင္ဟာငါ့ရဲ႕...

online ေပၚက ခ်စ္ခဲ့ရသူပါ...။


ဒီပဲယင္းသားေလး
            ေအာင္ေအာင္(မကစ)
                 ရင္တြင္းၿဖစ္
                11/9/2011
ျပန္လည္ျပဳစုမွ်ေ၀သူ

 ေအာင္ေအာင္(မကစ).....ဒီပဲယင္းျမိဳ႕နယ္...
လာလည္နိဳင္ေသာ ေနရာေလးမ်ား....
www.ledimyethar.blogspot.com
www.ninilayy.com
http://aungsanmks.blogspot.com
http://herostown.blogspot.com .....တို႕ျဖစ္ပါတယ္...

Posted by Unknown on



'အေဖသိခဲ့ရင္ေလ''

တစ္ခ်ိန္တုန္းက

သားအဖႏွစ္ေယာက္ဟာ
ေျခသလံုးအိမ္တိုင္နဲ့

ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းခဲ့တုန္းက
အေဖ့ရဲ့ဖ၀ါးေတြဟာ

သားတစ္ေယာက္အတြက္
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းရဲ့ မနက္ျဖန္ေတြပါဘဲ.......

ဒုကၡဆိုတဲ့တရားကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို့
စကားခါးခါးေတြသံုးတတ္တဲ့

အေဖ့ရဲ့ေလသံေတြမွာ
သား တို႕အတြက္ဆိုတာ
အေဖ့မ်က္၀န္းေတြက

သိေစခ်င္ေနတယ္ေလ......
တကယ္ေတာ့.....
အေဖဆိုတာ၀မ္းနဲ့ မလြယ္ခဲ့ရေပမဲ့
ေခြ်းနဲ့လြယ္ခဲ့ရသူ တစ္ေယာက္ပါ...
လူေတြထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို့
ေလာကရဲ့ တတ္သင့္တဲ့ပညာေတြသင္ေပးရင္း
အသိတရားေတြကို
ႏွလံုးအိမ္ထဲ စိမ့္၀င္စီးဆင္းေစခ်င္တဲ့့
အေဖေပါ့......
ဒါေပမဲ့...
ေခြးျမွီးေကာက္ က်ည္ေတာက္စြပ္
ကြ်ဲပါးေစာင္းတီး တက္တဲ့
သားသမီးေတြအက်င့္ေၾကာင့္

အေဖ့ေမတၱာေရေတြ
ကုန္ခမ္းသြားမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ
က်ြန္ေတာ္သိတယ္ အေဖ........
ဇရာေထာင္းခဲ့ေပမဲ့ လက္အိုေတြကမ္းလွမ္းရင္း
ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ

ေဖးကူေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တဲ့
သားသမီး တို႕ရဲ့အေဖ

ေန၀င္ခ်ိန္အထိ စိတ္မခ်ခဲ့ဘူးမဟုတ္လား....
သမုဒၵရာ၀မ္းတစ္ထြာ ရုန္းကန္ရွာေဖြရင္း
အားအင္အျပည့္နဲ့ အျပံုဳးတခ်က္
ႏွုတ္ခမ္းအထက္မွာ တပ္ဆင္ရင္း
ထမင္းလက္ဆံုစားခဲ့ဖူးတဲ့ ေန့ေတြ
သား ... မေမ့ေသးဘူး အေဖ.....
မ်က္ရည္တစက္ အေဖ့အတြက္တဲ့....
ဒီကဗ်ာေရးတိုင္း
က်ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္စေတြက
သတိရမွဳ အထိမ္းအမွတ္ေတြလား
သား မသိဘူး.....
သား သိပ္လြမ္းတယ္ အေဖ...
ေလာကဒဏ္ကို အံတုတုန္း
အထိနာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ
နာက်င္စြာ ေအာ္ဟစ္ရင္း
အေဖ့နားကို အေျပးလာခ်င္တဲ့
သား ရဲ့စိတ္ေတြ အခ်ိန္လြန္မွ
ျပန္လွည့္ခ်င္တဲ့ နာရီေပၚကလက္တံေတြနဲ့
တူေနေလရဲ့.......

အေဖ....
ေနာင္တဆိုတာျပင္ဆင္ခြင့္ေတာ့ ရွိပါတယ္
ျပန္၀ယ္လို့မရဘူး
အနာဂတ္ေတာ့ရွိပါတယ္
အတိတ္ကိုေတာ့ ေမ့လို့မရတဲ့
စကားလံုးမ်ိဳးပါ
အေဖ.....
အေဖမရွိခဲ့ရင္ေတာင္မွေလ....အေဖ့သားဟာ
သမိုင္းအသစ္ဖြင့္မဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ
အေဖစကားသံေတြ နားထဲအထပ္ထပ္သြပ္သြင္းရင္း
ဘ၀ရဲ့အၾကိမ္ၾကိမ္ စိမ္ေခၚမွဳမွာ
ေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲ ဆိုတာ
အေဖ သိခဲ့ရင္ေလ.............
သားရဲ႕ အေဖ့အတြက္ တန္းတၿခင္းေတြဟာ...
....ကမာၻတည္ေနသမွ်ပါ..........................










 

ဘေလာ့ခရီးသည္
ဒီကဗ်ာေလးကို အရမ္းၾကိဳက္လို႕ က်ေနာခ်စ္တဲ့ ေဖေဖအတြက္
ၿပန္လည္တင္ၿပလိုက္တာပါ

♥♥ ေအာင္ေအာင္(မကစ) ♥♥

Posted by Unknown on Tuesday, July 16, 2013
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

۞۞۞အခ်ိန္သည္လူ၏တန္ဖိုး۞۞۞

۞۞۞ေႏြးေထြးစြာၾကိဳဆိုပါတယ္۞۞۞


hit counter

۞۞۞ကိုယ္ေတာ္စာေပ۞۞۞

http://www.kotawsarpay.com/

۞۞۞အြန္လိုင္းေရႊဝထၳဳတိုဆု۞۞۞

۞۞۞ဘေလာ႔ခရီးသည္۞۞۞

http://www.aungsanmks.com/

۞۞۞like လုပ္ေပးခဲ႔ပါဦးေနာ္۞۞۞

Popular Posts

Blog Archive

Member ဝင္ေပးဖို႔ဖိတ္ေခၚပါတယ္

သီခ်င္းေလးေတြနားေထာင္ၾကမယ္

dancer photo dancer_zpsbd8f2ed7.gif
သီခ်င္းေတာင္းခ်င္ပါက dj@mmyos.com ကိုအပ္၍ ေတာင္းဆိုႏို္င္ပါသည္

လိုအပ္သည္မ်ားေျပာၾကားခဲ့ပါေနာ္

Total Pageviews

လာေရာက္အားေပးၾကသူမ်ား

လာေရာက္သူတို႔ရဲ႕စကားသံေလးမ်ား

flag counter

Flag Counter